Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (Μέρος 5ο)

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια

Η θέα απ’ το παράθυρο έχει αλλάξει και δυστυχώς δεν βρίσκεσαι εντός πλάνου. Ώρες ώρες
σκέφτομαι, μήπως παρακολουθώ την ζωή μου μέσα από μια φανταστική κάμερα την οποία κρατώ
στα χέρια μου. Επιτόπου βέβαια αναρωτιέμαι ότι εάν εγώ κρατάω την κάμερα τότε ποιος βρίσκεται στο πλάνο που παρακολουθώ;

Εν πάση περιπτώσει, οι ονειρικές καταστάσεις δεν σταματάνε εδώ γιατί σου έχω και συνέχεια. Στον κόσμο μου πλέον η δύση μετατράπηκε σε ανατολή, οι μυρωδιές και το φώς άλλαξαν, το στριμωγμένο διαμέρισμα σου ανάμεσα στον δεύτερο και τον τέταρτο όροφο μεταμορφώθηκε σε ένα δέντρο ελιάς, και το βλέμμα μου δεν σκουντουφλάει πλέον στην τζαμαρία σου. Οι κουρτίνες της χαμένης σου ιδιωτικότητας, αυτό το άχρηστο αντικείμενο που ώρες ώρες παρεμβάλλονταν ανάμεσα στο γυμνό σου σώμα και στην αφή της κόρης του ματιού μου, δεν υπάρχουν πια, μεταμορφώθηκαν και αυτές με την σειρά τους σε περιπλανώμενους ήχους που κατεβαίνουν βιαστικά τα χιονισμένα λούκια των βουνών. Ιδανικές συνθήκες θα έλεγε κάποιος, ναι ιδανικές.

Μα η παγωνιά που κουβαλάνε αυτοί οι ήχοι είναι διαπεραστική. Με κάνει να ντύνομαι καλά και να φουσκώνω με σειρές ρούχων επάνω μου, να προστατεύομαι και να σκέφτομαι εσένα να ανακατεύεις την ντουλάπα γυμνή. Να ερωτοτροπείς και να τσακώνεσαι μαζί της, γιατί δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με το γυμνό σου σώμα, να θεωρείς ότι επίτηδες δεν σου φανερώνει το ρούχο που θες γιατί αρέσκεται να βλέπει γυμνό το σώμα σου. Αυτή η λάγνα ντουλάπα. Να χάνεις το μυαλό σου όταν διαπιστώνεις ότι όλα τα ρούχα της ντουλάπας σου θέλουν να γευτούν το μαλακό στήθος σου και περιμένουν υπομονετικά στην ουρά ώσπου να έρθει η ώρα της επιλογής τους. Σαν μια δίνη η κρεβατοκάμαρά σου, με κέντρο εσένα και όλα αυτά που θέλουν να σε αγγίξουν γύρω σου.

 Και τώρα εδώ, σκηνοθετώντας και παίζοντας στο πλάνο της ζωής μου, ψάχνω και συγχρόνως περιμένω το επόμενο βήμα, το επόμενο βλέμμα. Ζυγίζω τα παλιά, υπολογίζω τα μέλλοντα και με κλειστά τα μάτια αναζητώ τις νέες εικόνες.