Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Δεν ξεχνώ!

Ένα πολύ καλό κείμενο γι' αυτούς που έχασαν την ζωή τους το 2013 στην προσπάθεια τους να μην λεηλατηθεί ο πλανήτης.



Του Μιχάλη Μιχελή
Και μια που σε  τούτη την «Καλύβα» κάνουμε τον απολογισμό των γεγονότων της χρονιάς, ας γράψουμε δυό λόγια και για τους δικούς μας ήρωες.  Ας κρατήσουμε μια στιγμή περισυλλογής, για όλους εκείνους της παγκόσμιας οικολογικής οικογένειας, που χάθηκαν το 2013 προασπιζόμενοι την ιδεολογική τους αξιοπρέπεια. Δεν παραλείπουμε  στη συγκεκριμένη αναφορά τους ανώνυμους ήρωες των πολέμων και των τρομοκρατικών επιθέσεων, που χάθηκαν στον άνισο αγώνα τους με την καθεστωτική βία και την διοικητική αυθαιρεσία. Δεν ξεχνούμε τους αυτόχθονες της Ονδούρας, της Βραζιλίας και της αφρικανικής ηπείρου, που δολοφονήθηκαν από αστυνομικές δυνάμεις, όταν διαμαρτυρόμενοι βρέθηκαν άοπλοι μπρος στις δυνάμεις καταστολής. Δεν λησμονούμε την αδικία του χθες, όπου κι αν μέστωσε. Δεν παραλείπουμε να μνημονεύσουμε τους δικούς μας αδικοχαμένους της κρίσης. Τους απελπισμένους αυτόχειρες, τα θύματα από την προσπάθεια να ζεσταθούν, εκείνους που χάθηκαν σε θάλασσες και σε στεριές, γιατί ως μετανάστες κυνήγησαν απελπισμένα την τύχη τους,  προς τις χώρες της ευημερίας. Για όλους αυτούς, η μνήμη μας θα είναι παντοτινή. Η κάθε προσωπική απώλεια, το κόψιμο του νήματος της ζωής από την ατυχία της αρρώστιας, μέχρι τη δολοφονία (μ’ έμμεσο ή άμεσο τρόπο), είναι ουσιαστικά ο πυρήνας σκέψης του πολιτικού εναλλακτικού λόγου. Θα πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε για κείνον/η που η φωνή του/της χάθηκε (ή δεν ακούγεται), να κονταροχτυπιόμαστε συνεχώς μ όλους εκείνους που φτιάχνουν, τον προσωπικό τους καριερισμό, πάνω στις τύχες του κόσμου και του περιβάλλοντος που υποφέρει.

Jun Lontok (Φιλιππίνες). Στις 6 Ιανουαρίου του 2013, δολοφονήθηκε σ’ ενέδρα που του είχε στήσει η μυστική αστυνομία. Ο 42χρονος  Lontok (συνημμένη φωτογραφία#1), πήγε να υποστηρίξει τον φίλο του Vic Siman, που κατηγορείτο ότι έβαζε σιδηρόβεργες- εμπόδια, για ν’ αποτρέψει την κοπή των  δένδρων dignum (τοπικό σκληρό ξύλο, μοναδικό στο είδος του, που συναντάται στο ιερό βουνό Banahaw, της νήσου Λουζόν). Η δολοφονία του Lontok, ήταν η 13η  στη σειρά της αποκαλούμενης «σφαγής στην Ατιμόναν» (τοπική αστυνομία, μαφιόζοι και πολιτευτές, ένας εσμός συμφερόντων, που έχουν σκοπό την εμπορευματοποίηση της φύσης, με μια σειρά δολοφονικών ενεργειών, επιχειρούν να κάμψουν τις οικολογικές ευαισθησίες, στην επαρχία Ατιμονάν 170 χι. νότια της Μανίλα).


Cícero Guedes (Βραζιλία). Ο 43χρονος Κικέρων (συνημμένη φωτογραφία#2), βραβευμένος το 1991 («Right Livelihood»), για το άοκνο έργο του στην προστασία των ακτημόνων αγροτών, δέχθηκε τη δολοφονική επίθεση στις 25 Ιανουαρίου 2013, στα προάστια του Ρίο ντε Τζανέιρο. Συντόνιζε τις συνεταιριστικές προσπάθειες «καλλιέργειας ΜST» των αγροτών (3.500 στρέμματα) στη βάση ενός εναλλακτικού δίκαιου και βιώσιμου εμπορίου (Via Campesina). Ας σημειωθεί, ότι το εν λόγω συνεταιριστικό σύστημα, τα τελευταία χρόνια έχει επεκταθεί παγκοσμίως σε 17 εκατομ. στρέμματα γης (όσο δηλαδή η έκταση της Ουρουγουάης) κι αποτελεί τον υπ’ αριθμόν πρώτο  εχθρό των πολυεθνικών, που επιχειρούν το λεγόμενο «Land Grabbing» (τη δέσμευση εκατομμυρίων εκτάσεων, για την παραγωγή τροφίμων, κρέατος, λουλουδιών και βιοκαυσίμων).


Prajob Nao-opas (Thailand). Δολοφονήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2013 (στην επαρχία Chacheongsao), για τον αγώνα που έδινε με την οργάνωσή «PADETC» (συνημμένη φωτογραφία#3),  εναντίον της εναπόθεσης των τοξικών αποβλήτων.  Ήταν ο 30ος  δολοφονημένος ακτιβιστής στην Ταϊλάνδη από το 2001, που θυσιάστηκε στο βωμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της περιβαλλοντικής προστασίας.
Paraveen Rehman (Πακιστάν). Ο «φύλακας άγγελος» (όπως την αποκαλούν) των φτωχογειτονιών του Καράτσι, η προστάτης του περιβάλλοντος και της γυναικείας αξιοπρέπειας (σε μια χώρα που η γυναίκα είναι υποδεέστερο πλάσμα). Η 56χρονη Ραχμάν (συνημμένη φωτογραφία#4), δολοφονήθηκε από την τοπική μαφία στις 23 Μαρτίου 2013, στην παραγκούπολη «Οράνγκι»  (την μεγαλύτερη της Ασίας), που κατοικείται από ένα εκατομ. ανθρώπους.

Mikhail Beketov (Ρωσία). Δημοσιογράφος (συνημμένη φωτογραφία#5), που κάλυπτε τα θέματα περιβάλλοντος, πέθανε στις 8 Απριλίου 2013, μετά από μια μακρόχρονη περιπέτεια της υγείας του, που ξεκίνησε από το 2008. Ακτιβιστής για την προστασία της φύσης, τα είχε βάλλει με την τοπική αυτοδιοίκηση, στο προάστιο Κίμκι της Μόσχας. Αυτό εξόργισε την τοπική μαφία, που του επιτέθηκε έξω από το σπίτι του, κτυπώντας τον μέχρι αναισθησίας με μπαστούνια. Φεύγοντας οι δράστες σκότωσαν το σκύλο του και πυρπόλησαν το αυτοκίνητό του. Για δυό μέρες κείτονταν αιμόφυρτος στο χιονισμένο δρόμο, μέχρι που τον πήραν χαμπάρι οι γείτονες. Ακρωτηριάστηκε κι έζησε σε κώμα για μήνες. Τελικά πέντε χρόνια μετά, κατόρθωσε να συνέλθει και κάπως άρχισε να επαναφέρεται στη ζωή, αφού αποκαταστάθηκε μερικώς  κι η ομιλία του. Όμως οι εσωτερικές πληγές του (του είχαν κάνει τραχειοτομή), τελικά απέβησαν μοιραίες. Προσπαθώντας να καταπιεί, πνίγηκε στα 55του χρόνια.
Mauro Pio Peña (Περού). Δολοφονήθηκε στις 27 Μαΐου 2013, από πληρωμένους μπράβους των επιχειρηματιών που εκμεταλλεύονται την τροπική ξυλεία. Ο 57χρονος Πίο Πένια (συνημμένη φωτογραφία #6), ήταν επικεφαλής των ιθαγενών Ασανίνκα της Αμαζονίας. Πάνω από 150 ακτιβιστές έχουν σκοτωθεί στο Περού από το 2001, για τον αγώνα τους εναντίον των εξορύξεων, την προστασία των οικοσυστημάτων και του πόσιμου νερού. Ας θυμηθούμε ξανά μεταξύ όλων αυτών, τους Godofredo Garcia, Remberto Melanio Herrera, Edmundo Becerra (έχω αναφερθεί στο παρελθόν).

Jairo Mora Sandoval (Κόστα Ρίκα). Στην προσπάθειά του να προστατεύσει τ’ αυγά των θαλασσίων χελωνών, απήχθει (τη νύχτα της 30ης  Μαΐου του 2013) μαζί με 4 γυναίκες εθελόντριες, από μια ομάδα κουκουλοφόρων, στην παραλία Λιμόν (στη θάλασσα της Καραϊβικής), εκεί που η ωοτοκία των χελωνών, είναι το κέντρο αντιπαράθεσης μεταξύ των λαθρεμπόρων και των οικολόγων. Τελικά οι απαχθείσες γυναίκες κατόρθωσαν να δραπετεύσουν, κατήγγειλαν το γεγονός και στις έρευνες που επακολούθησαν, βρήκαν το σώμα του άτυχου ακτιβιστή, κτυπημένο με θανατηφόρα τραύματα στο κεφάλι. Ο 26χρονος βιολόγος  Χάιρο Mόρα (συνημμένη φωτογραφία#7), ήταν μέλος της περιβαλλοντικής δράσης «WIDECAST», που συντονίζει τις προσπάθειες προστασίας των παραλιών ωοτοκίας των χελωνών, σε όλη την Κεντρική Αμερική. Στην Κόστα Ρίκα, το εμπόριο των αυγών της θαλάσσιας χελώνας απαγορεύεται. Όμως οι ντόπιοι πιστεύουν, ότι τα συγκεκριμένα αυγά βοηθούν στις σεξουαλικές ικανότητες, για αυτό και στην μαύρη αγορά το συγκεκριμένο αφροδισιακό προϊόν έχει πολύ υψηλή τιμή, ισάξια των ναρκωτικών. Τ’ αυγά λοιπόν της θαλάσσιας χελώνας αποτελούν κομμάτι των δραστηριοτήτων του διεθνούς κυκλώματος διακίνησης των ναρκωτικών.

Celso Rodriguez (Βραζιλία). Ο εν λόγω 42χρονος ιθαγενής «Γκουαρανί» ακτιβιστής, δολοφονήθηκε στις 12 Ιουνίου 2013 στη Νότια Βραζιλία (Paraguassú). Εκεί διεξάγεται μεγάλη μάχη των ιθαγενών, για να επανακτήσουν τα πατρογονικά εδάφη από τους κτηνοτρόφους που λεηλατούν τη φύση, για να την μετατρέψουν σ’ εκτεταμένα βοσκοτόπια. Στο Μάτο Γκόσο ντο Σούλ, η βία έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις, όπως αποτυπώνονται και στο συγκεκριμένο βίντεο, που δείχνει το αίσχος της λεγόμενης καπιταλιστικής «πράσινης ανάπτυξης». Ο Σέλσο Ροντρίγκες (συνημμένη φωτογραφία #8), ήταν υπό διαρκείς απειλές για τη ζωή του, μια και πρωτοστατούσε στον αγώνα εναντίον του αλκοολισμού και των ναρκωτικών (που πλήττει τους Γκουαρανί), θεωρώντας ότι με αυτό τον ανεπίτρεπτο τρόπο, διασπούν οι μεγαλοκαλλιεργητές το κίνημα αντίστασης. Στην Αρόγιο Κόρα, οι ιθαγενείος έχουν οργανώσει συνεταιριστική παραγωγή και την εντάσσουν στα πλαίσια του fair trade. Αυτό το σχέδιο συναντά πολλά εμπόδια, ενώ με τους εκβιασμούς και τις δολοφονικές απόπειρες οι γαιοκτήμονες που θίγονται, επιδιώκουν να κάμψουν το φρόνημα των αυτοχθόνων.

Igor Sapatov (Ρωσία). Ο ακτιβιστής που έδωσε τη ζωή του για την προστασία του περιβάλλοντος της ιδιαίτερης πατρίδας του, δολοφονήθηκε στο η περιοχή του Καζάν, στις 23 Ιουλίου του 2013. Ήταν υπέρμαχος της διατήρησης των τοπικών σπόρων και εναντίον της εκμετάλλευσης των κτημάτων, που σπεκουλάρονται από τις κατασκευαστικές εταιρίες για να οικοδομηθούν. Πριν δολοφονήσουν τον Ιγκόρ (συνημμένη φωτογραφία#9), τον είχαν απειλήσει πολλές φορές, του είχαν κάψει το σπίτι, είχαν επιχειρήσει να τον μαχαιρώσουν και του είχαν στείλει προειδοποιητικά σφαίρες σε φάκελο.

Noé Salomón Vázquez Ortiz (Μεξικό). Αγωνιστής εναντίον των υδροηλεκτρικών φραγμάτων, δολοφονήθηκε στις 2 Αυγούστου, μια μόλις μέρα μετά από τη μεγάλη συγκέντρωση και εκδήλωση που οργάνωσε με το κίνημα «MAPDER»,  εναντίον των φραγμάτων «El Naranjal»  και «Bandera Blanca», στους ορεινούς όγκους της περιοχής του Βέρακρουζ (στο Νότιο Μεξικό). Το πτώμα του βρέθηκε με τα πόδια και τα χέρια δεμένα και με βαθιά τομή μαχαιριού στο λαιμό. Ο 30χρονος οικοδόμος και ζωγράφος τοίχων (murals) Νώε Ορτίζ (συνημμένη φωτογραφία #10) ήταν ενεργό μέλος της οργάνωσης «Πράσινη Άμυνα».

Gonzalo Alonso Hernandez (Ισπανία). Δολοφονήθηκε στις 5 Αυγούστου του 2013. Το πτώμα του βρέθηκε κοντά σ’ ένα καταρράκτη, στο εθνικό πάρκο Cunhambebe της πολιτείας του Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία. Ζούσε με την γυναίκα του εδώ και 10 χρόνια στη Βραζιλία ο 48χρονος βιολόγος Χερνάντεζ (συνημμένη φωτογραφία #11), παθιασμένος ακτιβιστής για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, έδινε συνεχείς αγώνες εναντίον εκείνων που επιβουλεύονταν τη πανίδα του φυσικού πάρκου, που έμελε να είναι και ο μοιραίος  τόπος που άφησε την τελευταία του πνοή. Οι δολοφόνοι τον βασάνισαν, τον εκτέλεσαν και στη συνέχεια τον έριξαν στα νερά. Επαγγελματικά μέχρι το 2005 απασχολούνταν ως διευθυντής σε εταιρεία κινητής τηλεφωνίας στο Ρίο. Όμως η μεγάλη του αγάπη για την φύση της Βραζιλίας, τον οδήγησε σε παραίτηση, για να ενταχθεί στη συνέχεια εθελοντής στην περιβαλλοντική οργάνωση «Terra». Συνήθιζε να τριγυρνά στα βουνά για να βοηθήσει τραυματισμένα ζώα, να τ’ απελευθερώσει από παγίδες και να συμβουλεύει τους αγρότες, στο πώς θ’ αποκτήσουν περιβαλλοντική συνείδηση. Γι αυτό κι είχε γίνει στόχος από λαθροκυνηγούς. Δεν τον πτοούσαν οι απειλές, παρά τις συμβουλές της γυναίκας του να τα παρατήσει. Τελικά βρέθηκε εγκλωβισμένος στο σπίτι του στην εξοχή. (Η γυναίκα του έλλειπε γιατί εργάζονταν στο Ρίο για να συντηρηθούν). Εκεί λοιπόν μόνος έδωσε μάχη με τους δολοφόνους του, μια και οι κηλίδες αίματος το επιβεβαιώνουν, ενώ το τηλέφωνο και το ηλεκτρικό ήταν κομμένο.

Pedro César García Moreno (Κολομβία). Ο αγώνας του εναντίον των ορυχείων χρυσού «La Colossa» ήταν η αιτία της δολοφονίας του στις 2 Νοεμβρίου 2013. Η εταιρεία AngloGold Ashanti, δεν μπορούσε να χωνέψει ότι ο Μορένο (συνημμένη φωτογραφία #12) ως πρόεδρος του κοινοτικού συμβουλίου του παραπλήσιου χωριού Ελ Καχιόν και μέλος της περιβαλλοντικής κοινωνικής οργάνωσης «Conciencia Campesina», είχε πείσει τους αγρότες να μην πουλούν τα κτήματά τους στην εξορυκτική εταιρεία. Από το 2006 που εμφανίστηκε στα υψίπεδα της αγροτικής περιοχής Τολίμπα (150 χιλ. δυτικά της Μποκοτά), η νοτιαφρικανικών συμφερόντων εν λόγω εταιρεία (για να κάνει ανοικτή εξόρυξη σε μια περιοχή γεωργικής σπουδαιότητας), δημιουργήθηκαν πολλά προβλήματα από τη λειτουργία του ορυχείου της «La Colosa», αφού οι έντονες βροχοπτώσεις και οι κατολισθήσεις έσπρωξαν τις  χωματουργικές εναποθέσεις (από το ορυχείο) προς τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις που αχρηστεύθηκαν. Οι δρόμοι καταστράφηκαν, ενώ τα χωριά υπέστησαν μεγάλες ζημιές από τις  λάσπες. Οι πηγές νερού μολύνθηκαν από το κυάνιο και πέθαιναν ζώα. Ο κυβερνήτης της περιοχής αρνήθηκε τη συνέχιση των εργασιών. Η εταιρεία αντέδρασε νομικά, αλλά επειδή δεν έβγαζε άκρη, άρχισε τους εκβιασμούς στους αγρότες ζητώντας να υπογράψουν ότι συμφωνούν να συνεχιστούν οι εργασίες, μια και η επιχείρηση έδινε θέσεις εργασίας με έξτρα μπόνους. Τελικά ούτε αυτό το μέτρο δελέασε τις αντιδράσεις των αγροτών κι έτσι άρχισαν οι τραμπουκισμοί. Η AngloGold Ashanti, που είναι η τρίτη παγκόσμια δύναμη στις εξορύξεις χρυσού, χρησιμοποιεί παραστρατιωτικές ομάδες, για να εκφοβίσουν τις κοινότητες.

Λίγες μέρες νωρίτερα από τη δολοφονία του Μορένο, είχε δολοφονηθεί στις αρχές Οκτωβρίου η ακτιβίστρια Adelinda Gómez Gaviria (συνημμένη φωτογραφία #13) μπροστά στον 16χρονο γιό της, που τραυματίστηκε βαριά.
Και δυό ακόμη λόγια: Στο κόσμο τον άλλο, πέρα από το δικό μας, η Οικολογία δίνει αγώνες επιβίωσης, κόντρα στη βία και στην αμάθεια.

Στην Ευρώπη η Οικολογία (ως πολιτική και προοπτική), αναζητά μια ευοίωνη πορεία μέσα σ’ ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό, που κυριαρχεί πολύ περισσότερο ο λόγος και πολύ λιγότερο το πάθος.

Χανόμαστε στις λεπτομέρειες κι έτσι μπουρδουκλώνουμε τον προσανατολισμό μας (σε τούτη την κοινή πορεία), που ως όραμα έχει τον λυτρωμό από τα δεσμά της πλεονεξίας.

Εκεί στον κόσμο των αναπτυσσόμενων οι Οικολόγοι μάχονται. Στο δικό μας διαμαρτυρόμαστε. Κι εκεί ακριβώς είναι που χωρίζει η πολιτική από τη δράση. Ο κομφορμισμός από το ριζοσπαστισμό. Γίναμε κομματικός μηχανισμός, περισσότερο του δέοντος. Γι αυτό και τσακωνόμαστε.

Καλή χρονιά

Μιχάλης Μιχελής

Πηγή: Καλύβα

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (Μέρος 3ο Χριστουγεννιάτικο )

                                                                                                   Αγαπημένη μου πρωταγωνίστρια.
Βράδυ Χριστουγέννων και η νεόκτιστη πολυκατοικία δεν μπορεί να σε κρατήσει μέσα.
 Η νιφάδα του μυαλού σου παρασύρεται έξω στην γιορτινή επαρχία, με τα ωραία βραδινά φορέματα και τους λαμπιονιοφόρους δρόμους. Το ξέρω ότι σου αρέσουν όλα αυτά, γιατί είσαι από αυτούς που μπορείς να κρύβεις την θλίψη κάτω από δυνατή μουσική, να την τσακίζεις λέγοντας της ''γεια'' τσουγκρίζοντας το ποτήρι σου και να της κόβεις τον αέρα στριμώχνοντας την σε πατώματα με χαρτοπετσέτες και λουλούδια. Σου αρέσουν όλα αυτά.
Έτσι λοιπόν μπαίνεις στο δωμάτιό σου και ανοίγεις την ντουλάπα. Ένας ολόκληρος κόσμος ξεδιπλώνεται μπροστά σου, τα ρούχα σου είναι όλα γι' απόψε και συγχρόνως τίποτα δεν είναι αρκετό. Στέκεις ζεστή μόνο με τα εσώρουχά σου και κοιτάζεις τον κόσμο που μόλις αποκάλυψες. Κάθε πτυχή του μια μικρή ιστορία. Καθώς ξύνεσαι  αφηρημένα στον δεξί σου γλουτό αναρωτιέσαι τι θα φορέσεις.
Το άσπρο φόρεμα με το μαύρο κολάν φαίνεται καλό επάνω σου αλλά κάτι αναρωτιέσαι ακόμα, κάτι δεν σου πάει καλά. Είναι το εσώρουχο που χαλάει την αρμονία. Μπορεί για τους άλλους τους άτυχους που δεν θα το δουν να μην έχει καμία σημασία, αλλά για σένα όλα πρέπει να είναι αρμονικά επάνω σου. Ακόμα και αυτά που δεν φαίνονται.
Βγάζεις το φόρεμα, αλλάζεις εσώρουχο και τότε διαπίστωσα τον συνεργό σου, την ήβη σου. Το μαγικό εκείνο τρίγωνο που μεταμορφώνεται σε σπείρα υπνωτίζοντας αφηρημένους, μόνους, δεσμευμένους και αδέσμευτους, σταματώντας τον χρόνο, την μουσική και κάνοντας την χαρτοπετσέτα θανάσιμο εχθρό της θεωρίας της βαρύτητας. Τα ξέρεις όλα αυτά αλλά προσποιείσαι ότι δεν σε νοιάζουν βάζοντας βιαστικά το μικροσκοπικό σου εσώρουχο κρύβοντας ένα μέρος του ανάμεσα στην ζεστή αγκαλιά των γλουτών σου, περιμένοντας εκεί καρτερικά να το αποκαλύψει εκείνο το χέρι που θα έχει την άδεια.
Οι μαύρες μπότες με το λεπτό τακούνι φαίνεται πως ολοκλήρωσαν την προετοιμασία μα κάτι δεν είχε ακόμα διευθετηθεί. Το πράσινο σουτιέν χάλαγε την εσωτερική αρμονία σου. Σκέφτηκες πως ένα λευκό θα ταίριαζε καλύτερα. Για μια ακόμα φορά βγάζεις το λευκό φόρεμα και ξεκουμπώνεις το πράσινο σουτιέν απελευθερώνοντας από το στήθος σου πεταλούδες, αλκυόνες και ιώδιο από την θάλασσα. Σαν κάποιος να άπλωσε το χέρι του και να ακούμπησε δύο θάμνους από κρίταμο ταράζοντας ότι είχε βρει απάγκιο στο εσωτερικό του. Για μια στιγμή στεκόσουν εκεί μόνο με το κολάν και τις μπότες με το τακούνι, γυμνόστηθη και γύρω σου αλκυόνες και πεταλούδες σαν μια σύγχρονη Πότνια Θηρών, για μία μόνο στιγμή, γιατί από εκεί και ύστερα ως το πρωί, μεταμορφώθηκες στην τάδε ή στην δείνα μυρίζοντας καπνό και βρώμικη μουσική, χιλιοπληγωμένη από τα λάγνα βλέμματα και την ηχώ των συζητήσεων που γίνονται στον πάτο ενός άδειου βαρελιού.
Αλλά μην ασχολείσαι εσύ με αυτά. Αυτά τα πράγματα τα αναλογίζονται άνθρωποι που πιστεύουν σε πράγματα που για σένα είναι ουτοπίες, πληρώνοντας έτσι το τίμημα πολλές φορές να είναι μόνοι σε διάφορες φυλακές.

Μέρος 2ο , Μέρος 1οThe other side

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Στάχτη και μπούρμπερη!

Στο Lovech της Βουλγαρίας, μια οικογένεια είχε γίνει αποδέκτης έντονων πιέσεων διότι αδυνατούσε να αποπληρώσει το στεγαστικό της δάνειο προς την τράπεζα. Μπροστά στο τετελεσμένο γεγονός του πλειστηριασμού, η εν λόγω οικογένεια τελικώς «λύγισε» και αποφάσισε να αναλάβει την ευθύνη της αποπληρωμής του δανείου της, με έναν ιδιαίτερο, όμως, τρόπο. Έδωσε τα τελευταία χρήματα που είχε, για να κατεδαφίσει το υποθηκευμένο σπίτι. Το οικόπεδο πάνω στο οποίο είχε κτιστεί το οίκημα δεν είχε συμπεριληφθεί στην υποθήκη. Έτσι η οικογένεια προχώρησε, στο γκρέμισμα του σπιτιού της. Τα μπάζα του κτιρίου φορτώθηκαν, σε ένα μεγάλο φορτηγό και μεταφέρθηκαν στο τοπικό υποκατάστημα της τράπεζας στην πόλη Teteven, όπου είχε υπογραφεί η σύμβαση για την υποθήκη. Η οικογένεια, με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο επέστρεψε, το σπίτι στον ιδιοκτήτη του και μάλιστα με άμεση παράδοση, το κόστος της οποίας και επωμίστηκε εξ ολοκλήρου.

Φανταστείτε, τώρα, την εξής πιθανότητα: Το συμβάν στο Lovech να λειτουργήσει ως παράδειγμα, και να ξεπεράσει τα σύνορα της Βουλγαρίας, αυτός ο όμορφος και συνάμα συνταρακτικός τρόπος αποπληρωμής και ο κάθε απειλούμενος άνθρωπος μπροστά στον εκβιασμό και τις απειλές για πλειστηριασμό του σπιτιού του, να επιλέγει να το γκρεμίσει ή να το κάψει στέλνοντας στα αρπακτικά των τραπεζών, των εφοριών και των υπουργείων τα μπάζα ή τα αποκαΐδια.

Δεν είναι κι αυτή μια κίνηση αποδέσμευσης από τις απειλές, τους εκβιασμούς, την τρομοκρατία του κράτους και τα διάφορα λαμόγια που λυμαίνονται τις ζωές των ανθρώπων;

Δημοσιεύθηκε από Φ.

Πηγή: anarchy press

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Αγαπημένη μου πρωταγωνίστρια (the other side)

Αυτή είναι η Αγαπημένη πρωταγωνίστρια του Χρόνου για Ξόδεμα. Μια διαφορετική πρωταγωνίστρια που ταράζει την ευθεία γραμμή της κανονικότητας. 



Κάθε πρωί ξυπνάει αργά. Μετά τις 10 και μισή. Πετά το βαρύ πάπλωμα από πάνω της και ξεπλέκει με τα χέρια τα μαλλιά της καθώς η νεράιδα της νύχτας τα χει πλεγμένα όλο το βράδυ με τόση μαεστρία που μοιάζουν με χρυσοποίκιλτα δίκτυα φανταστικών ψαράδων της άπω ανατολής. Το πρόσωπο της προβάλλει ένα τεράστιο χαμόγελο. Δεν είναι χαμόγελο χαράς ή λύπης αλλά συνήθειας, σημάδι ευγνωμοσύνης που άλλη μια μέρα έχει ξημερώσει. Ολόιδια με λαγουδάκι κατεβαίνει απ το υπερυψωμένο κρεβάτι και με βήματα ανάλαφρα, θα λέγε κανείς στις μύτες των ποδιών, κατευθύνεται προς το μπάνιο.
Μετά από ένα δεκάλεπτο φυσικής ανάγκης, γρήγορου ζεστού ντουζ και στοματικής υγιεινής εμφανίζεται απ το μπάνιο άλλο πλάσμα. Το λαγουδάκι μεταμορφώνεται σε μιας παράξενης ομορφιάς γυναίκα, ένα αμάλγαμα πριγκηπέσας και πλανεύτρας μάγισσας χωρίς ωστόσο κανένα ίχνος μακιγιάζ απάνω της. Ανοίγει το ηχοσύστημα για να παίξει μουσική απ το ραδιόφωνο και βάζει την εσπρεσιέρα να ζεσταίνεται. Σιγοτραγουδά. Μέχρι να γίνει ο καφές εκείνη έχει ήδη ντυθεί. Πίνει γουλιά γουλιά το ζεστό σκέτο εσπρέσο ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζει το κολατσιό για τη δουλειά διαβάζοντας στα πεταχτά μια εφημερίδα ή κάποιο χαρισμένο μυθιστόρημα που χει ξεμείνει στο τραπέζι της κουζίνας από μέρες.
Σχεδόν έτοιμη, φορά τις μαύρες μπότες της και βγαίνει στο διάδρομο. Κλειδώνει και μπαίνει στο ασανσέρ. Βγαίνοντας απ την εξώπορτα ψιθυρίζει στις γάτες της πολυκατοικίας κι εκείνες με τη σειρά τους κουνούν τις ουρές τους νιαουρίζοντας «καλημέρα». Η πριγκίπισσα πριν καλά καλά πατήσει το οδόστρωμα ρίχνει ένα γρήγορο βλέμμα στον ουρανό και στις ταράτσες των πολυκατοικιών. Της αρέσει όταν τα φώτα της μέρας κατακλύζονται μισά από το γκρίζο των συννέφων και μισά απ τις ζεστές αχτίδες του ήλιου.
Ντυμένη συνήθως στα μαύρα, -ένα ριχτό φόρεμα, κολάν και πάρκα καμπαρντίνας-, στο διάβα της αφήνει το φουλάρι της ν ανεμίζει διασπείροντας ξωπίσω σκόνη αστεριών και μόρια ανθρωπινότητας που διαχέονται απ το άρωμα της στην ατμόσφαιρα. Τα χειμερινά πτηνά της πόλης την ακολουθούν σφυρίζοντας σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σταθμό του μετρό και τα φανάρια των λεωφόρων στο κοίταγμα της αλλάζουν αυτομάτως σε πράσινο βοηθώντας την να περάσει απέναντι χωρίς να περιμένει ούτε ένα δευτερόλεπτο στην αναμονή. Όλα συντελούν για πάρτη της με τρόπο μαγικό. Εκείνη δεν καταλαβαίνει τίποτα ωστόσο.
Στο μετρό κάθεται συνήθως στο τελευταίο βαγόνι διαβάζοντας πάλι κάποιο βιβλίο ή γράφοντας κείμενα όπως μόνο εκείνη ξέρει να γράφει. Απ τα παράθυρα του μετρό δε μπορείς να διακρίνεις τίποτα. Ο υπόγειος κόσμος μερικές φορές της προκαλεί μελαγχολία. Αντιθέτως στο τρένο χαζεύει παρατηρώντας απ το παράθυρο τον κόσμο έξω, την κίνηση στους δρόμους, τα εγκαταλελειμμένα κτήρια πίσω απ την Πειραιώς, τους ανθρώπους. Ακούει μουσική στο άηποντ. Το τρένο χαράζει την τεθλασμένη γραμμή του ως το τέρμα την ίδια στιγμή που το κορίτσι, η μάγισσα, η πλανεύτρα χαράζει στο μυαλό της σχέδια και σκέψεις σε λυρικούς τόνους αφού τη βοηθούν να ξεφεύγει απ τη συνήθη ρουτίνα της καθημερινότητας που την περιμένει στο γραφείο.
Στο σταθμό του Φαλήρου κατεβαίνει. Βγαίνοντας στην κεντρική λεωφόρο γεύεται στα ρουθούνια της την Όστρια και το Σιρόκο που εισβάλλουν κατευθείαν από τη θάλασσα. Γεμίζει ολόκληρη αλάτι. Τα μαλλιά της πάλι μπερδεύονται -αυτή τη φορά όχι από κάποια νεράιδα- και αυξάνουν όγκο απ την υγρασία του περιβάλλοντος. Ρίχνει ένα τελευταίο χαμόγελο για τον εαυτό της αντανακλώντας το πρόσωπο της στη γυάλινη πόρτα και μπαίνει στο τεράστιο χαλύβδινο κτίριο. Ο θυρωρός, μαγεμένος κι αυτός απ την παρουσία της, κάθε φορά παρατρίχα δε χάνει τις αισθήσεις του. Στο γραφείο την περιμένει ο υπολογιστής ανοιχτός. Η συνέχεια γράφεται πάντοτε με ηλεκτρονικά μέσα…

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Διαστημικοί δρόμοι και καμαριέρες.

Δεν χρειάζεται και πολύ έκκριση φαιάς ουσίας για κάποιον που παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Σαμαροχώρα (όχι σε αυτήν που φτιάχνουν σαμάρια, αλλά σε αυτήν που τα υποδύονται). Ο λόγος βεβαίως για την Μεσσηνία όπου φαίνεται να εξελίσσεται από περιοχή γνωστή για το λάδι, τα σύκα αλλά και το περίφημο απαγορευμένο μαγικό βοτάνι (θα ήταν επίσης κρίμα να μην αναφέρω και την ειδική κατηγορία του υπαλλήλου στο μουσείο της Ακρόπολης), σε περιοχή γκαρσονιών, λαντζέρων, γκρουμ και καμαριέρων. Μην βιάζεστε να βγάλετε ακόμα συμπεράσματα, δεν έχω κάτι με τα συγκεκριμένα επαγγέλματα αλλά με την μετάλλαξη που συντελείται και πλασάρεται εκ των άνωθεν.
Έτσι λοιπόν μετά τους ωραίους και πλατιούς δρόμους πάντα ακολουθεί και η "ανάπτυξη". Ήδη από την περίπτωση costa navarino φάνηκε για που πάει το πράγμα. Αφού βιάστηκε μια τεράστια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλους που με τις ευλογίες όλων των κομμάτων της βουλής φτιάχτηκαν νόμοι ειδικά για το costa navarino, αλλά και μεγάλης, μερίδας κατοίκων που κάποιοι έδινα γη και ύδωρ στον επενδυτή πουλώντας του κάθε σπιθαμή γης, τώρα κάθε καλοκαίρι οι κάτοικοι της Πύλου πίνουν νερό από βυτία που μες στην νύχτα τα φορτώνουν από ποιο ορεινές περιοχές για να τα μεταφέρουν στην Πύλο. Βλέπεται η γεώτρηση που τροφοδοτεί την Πύλο έχει δοθεί στο costa navarino για να μην κάτσει στο λαιμό της Μενεγάκη και του βασιλιά του Μαρόκου ο σολομός και το χαβιάρι.
Ύστερα το αεροδρόμιο της Καλαμάτας απέκτησε νέο όνομα ''Καπετάνιος Βασίλης Κωνσταντακόπουλος'' ( βλέπε costa navarino)  και μαζί με αυτό απέκτησε άμεση ανταπόκριση για πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Μεγάλωσε και ο δρόμος όπως προείπα και τώρα είμαστε έτοιμοι όλοι να μάθουμε βιωματικά το τραγούδι ''Η πιο καλή γκαρσόνα είμαι εγώ'' στα αγγλικά, γερμανικά, σουηδικά και αραβικά. Τα παραπάνω μπορεί κανείς να τα διαπιστώσει το καλοκαιράκι και της γιορτές όπου η πόλη και ο νομός ασφυκτιά από κόσμο με αποτέλεσμα η παραλιακή ζώνη σιγά σιγά να μετατρέπεται σε ξενοδοχειακή ζώνη.
Μέσα σε όλα αυτά σκάει και η είδηση για το διαστημικό κέντρο της Καλαμάτας που ετοιμάζουν πολλοί μεσσήνιοι  ομογενείς και μένουμε UFO. Το διαστημικό κέντρο θα χρησιμοποιηθεί για βόλτες στο διάστημα που η κάθε μία θα στοιχίζει 200.000 δολάρια για μια ώρα. Μας βεβαιώνουν οι ομογενείς ότι οι άνθρωποι που θα θέλουν μια τέτοια βόλτα έχουν πολλά λεφτά που θα διοχετευτούν στην τοπική κοινωνία. Ελπίζουμε λοιπόν ότι αυτοί οι πλούσιοι άνθρωποι όταν σηκωθούν από τα κρεβάτια τους στο costa navarino μπαίνοντας στην Καλαμάτα ή έστω σε κάποιο χωριό πριν, θα σκεφτούν να πάρουν καμία ελιά και κάνα παξιμάδι στο μακρύ τους ταξίδι για την στρατόσφαιρα, να ζήσει και κανένας γήινος.
 Τόση καούρα οι ομογενείς για την οικονομία της πόλης θα πάθουν τίποτα...
υγ: Αλήθεια το τρένο στην Πελοπόννησο που είναι; Αλλά τα τρένα δεν έχουν πισίνες και δεν χρειάζονται σερβιτόρους τα κυλικεία τους.

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

2+2=5: Όταν η εξουσία κατασκευάζει πραγματικότητες.

Ο  Ιρανός καλλιτέχνης Μπαμπά Ανβάρι στη μικρού μήκους ταινία του «Two & Two» παίζει με την έννοια της πραγματικότητας. Τι ορίζεται ως πραγματικότητα; Τι γίνεται όταν αυτή αμφισβητείται; Και πως διαμορφώνεται και  διαφυλάσσεται από την εκάστοτε εξουσία;
Ένα σχόλιο πάνω σε αυτά που δεχόμαστε καθημερινά και τα ορίζουμε ως πραγματικότητα χωρίς να τα σκεφτούμε, φτάνει μόνο που το είπε η τηλεόραση, ο πολιτικός καθοδηγητής ή ακόμα και η επιστήμη. 


Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Όνειρα στο έδαφος του τίποτα.

Ο χρόνος στην παραλία της Μεθώνης
Κάποιες φορές φίλε μου δεν υπάρχει ενδιαφέρον.
Θα μου πεις λογικό.
Θα σου πω ότι αυτές οι φορές όλο και πληθαίνουν και εκεί θα παρατηρήσω τις άκρες των δαχτύλων μου.
Εγκλωβίστηκα στον χρόνο που μου δημιούργησαν, αφήνοντας τον παιδικό μου χρόνο έξω απ'την πόρτα, κάτω απ'το χαλάκι του welcome.
Όλοι φορούν τα καλά τους μπρος τον δυνάστη τους μα τα σώματα από κάτω ζέχνουν,
όπως οι σκέψεις και οι λάγνες επιθυμίες αμέτρητων σιωπηρών νυχτιών,
που δεν τολμά κανείς ούτε καν να τις ξεστομίσει.
Ευτυχείτε, μα αφήστε με σας παρακαλώ,
πρέπει να φύγω,
δεν έχω χρόνο.
Αυτός ο ενήλικος χρόνος, τόσο παράξενος και σκληρός.
Πρέπει να πάω για δουλειά ή να σκεφτώ πως να μοιράσω το τίποτα
ώστε να μπορέσω να μείνω ακόμα ένα μήνα,
με φως, νερό και σπίτι.
Πως μοιράζεται το τίποτα;  
-Μένος άγριου εγκλωβισμένου ζώου και φαντασία Νέρωνα.
Φωτιές παντού,
να ξεκινούν από τους νευρώνες,
να καταλήγουν στην πόλη
και από εκεί να σβήνουν στα ποτάμια και στην υγρασία που κρύβουν οι πευκοβελόνες το πρωί.

Μελλοντικό χωροχρονικό πεδίο;


Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Ανακοίνωση της Συσπείρωσης Αναρχικών

«Όταν το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοιτάζει το δάκτυλο»

Πώς αλλοιώς θα μπορούσε να αποδοθεί η πράξη της δολοφονίας δυο μελών του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή έξω από τα γραφεία του κόμματος στο Ν. Ηράκλειο Αττικής;

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι ποντάρει στο πλαίσιο των ιδεολογικοπολιτικών αγκυλώσεων και διαδικασιών που ταλανίζουν για δεκαετίες το κίνημα (μετά ή άνευ εισαγωγικών), είτε αυτοπροσδιορίζεται ως επαναστατικό, είτε ως αντιφασιστικό, είτε ως ελευθεριακό-αντιεξουσιαστικό. Πρόκειται για πολιτικές εμμονές που επιμένουν να χάνουν το δάσος πίσω από το δέντρο, όπου οι δράστες με την λογική των συμμοριτικών αντιπαραθέσεων ανάμεσα σε «φασίστες και αντιφασίστες», προχώρησαν σε μια κίνηση αναβάθμισης φαντασιωνόμενοι εμφυλίους πολέμους, αλλά ταυτόχρονα με την συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους φροντίζουν να απαξιώνουν τις προοπτικές απελευθερωτικών δραστηριοτήτων, αναλαμβάνοντας το ρόλο του «εκκαθαριστή»-«εκδικητή» και συμπορευόμενοι με τις μύχιες επιθυμίες των κρατιστών.

Δεν χωρά αμφιβολία πως η ενέργεια στο Ν. Ηράκλειο κινείται μέσα στο πλαίσιο μιας ενδοεξουσιαστικής διαμάχης, η οποία εντάθηκε με αφορμή τον φόνο του Παύλου Φύσσα και όπου όλες οι δυνάμεις του «συνταγματικού»-μνημονιακού και μη τόξου αποπροσανατόλισαν και προσπάθησαν να βγάλουν οφέλη (μη εξαιρουμένων και των διωκόμενων γι’ αυτήν την υπόθεση). Κι ενώ οι κακοτεχνίες της πολιτικής σπέκουλας ξεθυμαίνουν, ενώ οι κρατικοί διαχειριστές έχουν αποκομίσει τα «κέρδη» από την εφαρμογή των πλέον ολοκληρωτικών μεθόδων, αλλά και τις ανάλογες ζημιές, ενώ όλοι οι εξουσιαστές αναμένουν την κίνηση του «από μηχανής θεού», ο «επί μηχανής» πράγματι κάνει την εμφάνισή του τροφοδοτώντας και πάλι την πολιτική σπέκουλα, που είχε αρχίσει να αλλάζει ρότα.

Δεν έχει καμμία σημασία αν η πράξη θα επενδυθεί με κάποιο «βαθυστόχαστο» κείμενο με το οποίο θα αναλαμβάνεται η ευθύνη (όποτε και εάν γίνει αυτό) ή αν θα μιλά στο όνομα του λαού, της αριστεράς, του κομμουνισμού, της επανάστασης, της αντιεξουσίας ή ακόμα και της αναρχίας. Αυτό που στην πράξη προσπαθεί να σιγοντάρει είναι την εξουσία και ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι της που ήδη έχει χάσει αρκετά σε επίπεδο πολιτικών χειρισμών. Ακόμα και οι πλέον αδαείς περί τα συμβαίνοντα στην πολιτική αντιλαμβάνονται ότι αυτή η ενέργεια συντάσσεται –με τον ένα ή τον άλλο τρόπο– με το λεγόμενο συνταγματικό τόξο, επιχειρώντας να σπείρει το φόβο στο άλλο εξουσιαστικό κομμάτι. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός πως στόχο αποτέλεσαν μέλη της περιφρούρησης των κομματικών γραφείων. Πρόκειται για μία οπισθοδρομική νοοτροπία την οποία ακόμη και οι σύντροφοι αναρχικοί που έδρασαν στα τέλη του 19ου αιώνα είχαν ξεπεράσει. Επειδή, όσο κι αν διαφωνήσει κάποιος με τις μεθόδους τους δεν μπορεί να μην τους αναγνωρίσει την αυτοθυσία, την ανιδιοτέλεια και το ότι στόχευαν τους τυράννους και όχι τους θαλαμηπόλους. Όμως, σύμφωνα με τα όσα είναι γνωστά στον τομέα της κοινωνικής ψυχολογίας, τα πράγματα δεν ακολουθούν την πορεία των υπολογισμών (αν πράγματι υπάρχουν τέτοιοι) και σε πολλές περιπτώσεις τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά από τα αναμενόμενα. Γι’ αυτό το λόγο η ενέργεια στο Ν. Ηράκλειο μοιάζει περισσότερο με μια ζαριά «κι ό,τι κάτσει» ή προσπάθεια εξόφλησης υποχρεώσεων. Όπως να και έχει το θέμα, ακόμα και οι πλέον καλά οργανωμένες μυστικές υπηρεσίες θα δυσκολεύονταν ή θα δίσταζαν να προβούν σε τέτοιου είδους ενέργεια. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει μία κατάσταση για την οποία οι αναρχικοί δεν μπορούμε παρά να πούμε τα πράγματα όπως έχουν.

Δυστυχώς το κριτήριο τού πότε κάποιος κινείται επ’ ωφελεία της απελευθερωτικής διεργασίας και προσπάθειας έχει χαθεί προ πολλού και, φοβούμαστε πως όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος, δύσκολα θα ανακαλύψει σ’ αυτή την ενέργεια κάποια απελευθερωτική ουσία. Αντίθετα, θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί μία ξεδιάντροπη εξουσιαστικού περιεχομένου και σκοπιμοτήτων ενέργεια, που βαδίζει στα αχνάρια άλλων παρόμοιων που έβλαψαν ανεπανόρθωτα τις ιδέες τις οποίες υποτίθεται πως υποστήριζαν ή εκπροσωπούσαν.

Συσπείρωση Αναρχικών
Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 2013

Πηγή:http://anarchypress.wordpress.com

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Κλέφτικο, Γιώργος Πρεβεδουράκης

Για το σήμερα και για όλους εμάς που σφηνώσαμε στην χαραμάδα του
Είδα τις καλύτερες γενιές του μυαλού μου

διαλυμένες απ’ τη φαιδρότερη Λογική

υστερικές, γυμνές και χρεωμένες

να σέρνονται σε βαλκάνιους δρόμους την αυγή γυρεύοντας

τρόπους για να πληρωθεί μια αναγκαία δόση,



ρεμπέτες-άγγελοι που τσάκισαν τη ράχη τους μεταφέροντας πίτσες,

φιλέτα ροφού σβησμένα σε σαμιώτικο, έπιπλα «κάν’ το μόνος σου» και είδη υγιεινής,

που φτωχοί στήθηκαν καπνίζοντας μπροστά από υπερφυσικές οθόνες

μ’ έναν τρόμο παράλυτο για τα βιογραφικά τους,

που βρήκαν την κόμισσα Seroxat να σέρνεται ξημερώματα στην Ηπείρου

συντροφιά με τον βαρόνο Tavor και τη μακρινή εξαδέλφη του ―

αναιμική δεσποινίδα του ιδιωτικού παροράματος ―Xanax,



που σκάλισαν μ’ έναν ξεκούρδιστο τζουρά

χιτζάζ, ουσάκ, σαμπάχ και πειραιώτικους δρόμους,

αυλακωμένα απομεσήμερα με καύσωνα

μέσα σε τυφλά δυάρια και γρίλιες ασφυκτικές,

που πάρκαραν τα Cherokee τους στα λιθόστρωτα του Ψυρρή

κι έχασαν το σκαλπ τους για μια φυσική ξανθιά –που δεν ήταν φυσική ξανθιά–



που τρέκλισαν και σκόνταψαν στο ανυπόληπτο φιλιατρό

επιστρέφοντας με σκάρτη καρδιακότητα στη Κατανάγκα,

που άκουσαν τον Σωκράτη να ουρλιάζει «Τα Πάγια» με σπασμένες χορδές

απ’ τη Συκιά Χαλκιδικής ίσαμε τη Στουτγάρδη,

που εκπόνησαν διδακτορική διατριβή

με θέμα «Ο Υπαρξισμός μετά τον Σαρτρ και το Πρόβλημα της Αναπηρίας

στη Νοτιοδυτική Γκάνα» και γύρισαν στην Αθήνα

θωπεύοντας στις ουρές του ΟΑΕΔ το μακρύτερο

μανίκι της μεταμοντερνίλας,



που έψαξαν ανάμεσα στις 7.284 πληγές του Φαραώ

μήπως και βρουν τη δική τους,

που το ’ριξαν στο Ζεν και μπόλιασαν τον Στάλιν

με στούντιο-πιλάτες και γιόγκα-πλαστικές,

που χαιρέτησαν με τρόπους ευγενικούς καθώς αρμόζει στ’ αστόπαιδα

το άδειο κρεμασμένο σακάκι στην πλάτη της καρέκλας του Γενικού,



που έβαλαν σε λειτουργία τον αυτόματο πιλότο της νεύρωσης δίχως τρέλα

και χώνεψαν τη Μέθοδο και την Δομή

εκδίδοντας ιδίοις αναλώμασιν τ’ αβρόχοις ποσίν

για να συνδιαλέγονται τα νούφαρα του νάρκισσου μεταξύ τους,



που γύρεψαν την αγάπη τους ανεμίζοντας σημαίες της Κρονστάνδης,

που διπλώθηκαν από τη μοναξιά μέσα σε γυμνά δωμάτια, καίγοντας

τα πτυχία τους στον κάδο ανακύκλωσης κι ακούγοντας το διπλανό

σκυλάδικο μέσ’ απ’ τον τοίχο,

που ήπιαν νέφτι, χλωρίνη κι έφαγαν κουκούτσια ελιάς τη μέρα της μετάταξής τους

στο 724 ΤΜΧ, στο 482 ΤΔΒ, στο Κ.Ε.Υ.Π. στο Γ.Ι.Α.Τ.Ι. και στο Μεγάλο Πεύκο,

που γυάλισαν ερπύστριες, ερπύστριες, ερπύστριες, ζάντες παροπλισμένων Leopard,

κάνιστρα και διόπτρες νυκτός,

και πιάσαν φωτιά απ’ το τσιγάρο κάποιου καφρόκαυλου ΕΠΟΠ

κι έχασαν το πρόσωπό τους  > πού είναι το δέρμα σου Παναγόπουλε;

> δεν ξέρω κύριε Στρατηγέ, κάνω πλεονασμό; σχωράτε με…

που τάισαν το τέρας που τους τάιζε δειπνώντας μ’ έναν ντεφορμέ θεό,

που χάραξαν στο μπράτσο τους με σκουριασμένο κοπίδι το πρώτο χαδάκι

του έρωτα σε δίωρους γαμηστρώνες art déco,



που βυθίστηκαν στο ζενικό φως των Εξαρχείων, των Άγιων Ανάργυρων και της Κυψέλης

«Ντυμένοι Επίσημα», στο «Δρόμο προς το Περίπτερο», με «κύριο Κρακ»

«Δέλτα», «Αντίποινα», «Ηλεκτρογραφία», «Μικρές Αγγελίες», Τρίποντο κι Αθλητική Ηχώ,

που μ’ ένα Σπίρτο πυρπόλησαν κάποια Πλατεία Ηρώων,

που ξόδεψαν το γαλάζιο τους στη Φευγάδα, σ’ ένα γκισέ τουριστικό-Vermietung Zimmer- Σούδα-Φαληράκι beach-blowjob contest-Λαγανάς-transit για Croydon -Νύχτα-


που πληροφορήθηκαν απ’ το ραδιόφωνο πως ορίστηκε ΕΔΕ για την ΕΔΕ που ορίστηκε

για την ΕΔΕ που δεν είχε αποτέλεσμα για την ΕΔΕ που κατέληξε στο ασφαλές

συμπέρασμα πως πρέπει να οριστεί ΕΔΕ,

που σουλατσάρανε εκστατικοί, άεργοι και φιμωμένοι, μέσα σε πορνοστάσια αχνά

γράφοντας ύμνους λατρευτικούς για τα μάτια της Άννας Πάβλοβα

διερωτώμενοι «Αν ―Αγαπήθηκε ―Κανείς ―Ποτέ ―Εδώ ―Μέσα;»

που εργάστηκαν προσωρινά σε εταιρείες είσπραξης

ληξιπρόθεσμων οφειλών κι είχαν για καλημέρα τους το «άι γαμήσου»,

που φυλλομέτρησαν ακατανόητα ημερολόγια οικογενειακού προγραμματισμού

παίζοντας στο χέρι τους τα κλειδιά του γραφείου, πάντα στις λάθος γειτονιές,

και πάντα τη λάθος ώρα,

που τραγούδησαν το σύνθημα κατά των πολυεθνικών πριν αυτό ξεπουληθεί

σ’ ένα σποτάκι διαφημιστικό για καπότες,

που εγκατέλειψαν την ανάγνωση,         περίπου σ’ αυτό το σημείο,



που έβρασαν σε μια μαστουρωμένη ολονυχτία

τον σκελετό ανατομίας κι ήπιανε το ζουμί,

που λόγχισαν την Ανία και πλευριτώθηκαν σε λόφους από scrap-παλιοσίδερα

και σε ασίγαστες πρασινάδες της Σαξονίας,

ενθύμια ασημένιων φτερών ενός όρθρου

στο cow-tipping μαγικών μανιταριών ―ξεστρατισμένα σωθικά,

χρόνια θολά που ζέστανε η αχρηστία,



που είχαν όνειρα για περιπλάνηση κι απομόνωση, διαλογισμό και μελέτη

κι απέμειναν με όνειρα για περιπλάνηση κι απομόνωση, διαλογισμό και μελέτη,



που σκάλωσαν στην διάταξη υπ’ αριθμόν 117 και συγκεκριμένα στην παράγραφο 3 κάθετος 66 εδάφιο 34 κι αγνόησαν την άνω τελεία στο ακροτελεύτιο άρθρο

του προεδρικού διατάγματος 238 ―παρηγορήθηκαν για λίγο στην ερμηνεία του βουλεύματος 466― μούδιασαν κι αποτρελάθηκαν σε στάση γραφειοκρατικής αμφισημίας, σκεπτόμενοι: «διάολε!… τελικά ο κόσμος δεν είναι καθόλου απλός»

που έπαθαν ψύξη-γάγγραινα-ακρωτηριασμό, ηθικολογώντας κάτω απ’ το ορθάνοιχτο παραθυράκι του νόμου,

που κυνήγησαν χρυσαυγίτες που κυνηγούσαν μετανάστες που κυνηγούσαν αγγέλους

που κυνηγούσαν τυχοδιώκτες, κυνηγημένοι όλοι από δουλεμπόρους αριθμούς,

που έφαγαν φλούδες πορτοκαλιού για να την συναντήσουν -και την συνάντησαν-

κάτω από σημαίες χορηγών, στα 1.200 MHz, στα 18.000 BTU, στο φροντιστήριο Κύκλοτρο, ———— η πτώση της απ’ τον έβδομο————————-

και  τα    α σ θ ε ν ο φ ό ρ α,

που μελέτησαν Λεοντάρη, Πλωτίνο, Βύρωνα, Αντόρνο και Κορτάσαρ,

γιατί ένιωσαν τη διαλεκτική να πακτώνεται ενστικτωδώς

κάτω από τα πόδια τους στη Νέα Κρήνη,

που βρήκαν το παιδικό αναλόγιο του πατέρα θαμμένο στα ερείπια του Ντε Λα Σαλ,

που μάδησαν κυκλάμινα σανατορίων δίπλα σ’ ανοιχτά παράθυρα

και τρούλους της Τσιμισκή, κι αναρωτήθηκαν πόσο να παίζει ο μπούκης την δική τους εξόντωση,

που στα γραπτά τους εξημέρωσαν τον Παρμενίδη

αποκτώντας ξαφνική δυσανεξία στα κουκιά,

που κλείδωσαν ολόκληρο μεσαίωνα σ’ ευέλικτες προθεσμιακές

κι έκτοτε καθησυχάζονται με τεσσεράμισι τοις εκατό τόκο,

που πόνταραν τις ελπίδες τους στην Άλλη Ελλάδα ―την «καλή»― κι εδώ γέλα όσο θες αναγνώστη ―

που έγραψαν ιστορία αναστενάζοντας στο Legend, στο Berlin, στο Mojo και στο Astoria,

ανασηκώνοντας κακομοίρικους ώμους στο περιβόητο τροπάριο:

«αφού μας πολεμούν-μας κατατρόπωσαν-δεν το βλέπεις;-δεν το βλέπεις;-είμαστε λίγοι-μια τόση δα νησίδα αντίστασης-μια ελάχιστη κουκίδα στο χάρτη-μια σιωπηρή μειοψηφία-ασφαλής-στην Τάξη που την όρισε-για άλλοθί της-ακίνδυνοι-ευαίσθητοι-και μορφωμένοι- προπάντων ηττημένοι-βαράμε μύγες στα φαντασιακά-rooms to let-

της ριζοσπαστικότητάς μας-δεν το βλέπεις;-δεν το βλέπεις;-μην το βλέπεις… εβίβα!»



που απ’ τον δεύτερο όροφο ονειρεύτηκαν

ένα ευήλιο διαμπερές στον τρίτο ―κι από κει

ένα ευήλιο διαμπερές στον πέμπτο ―κι από κει

ένα ευήλιο, ευχάριστο, διαμπερές ρετιρέ ―κι από κει

το σπίτι ολόκληρο ―ακέραια τη γειτονιά―

τη χώρα συθέμελη ―ει δυνατόν― μαζί με τους κατοίκους,

που έχτισαν με το Τίμιο Σπαθί τους

επιδαπέδια ενυδρεία με χρυσόψαρα, πιράνχας και led φωτισμό,

που υποθήκευσαν το μυαλό τους στην Τράπεζα Παρακαταθηκών και Δανείων

και τους το πήρε η Τράπεζα Παρακαταθηκών και Δανείων

και τώρα            δεν         ξέρει     τι

να          το         κάνει,



που σταύρωσαν τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη για να δουν εσένα που δεν είχες ένα όραμα

ή εμένα που δεν είχα ένα όραμα ή αυτόν που δεν είχε ένα όραμα, γιατί ήθελαν να μετρήσουν επακριβώς ποια και κατά πόσο υπήρξε μεταξύ μας η Διαφορά,

που έσβησαν σαν λογοκριμένα καρέ σε υπόγειες αίθουσες προβολών, άλλαξαν γνώμη και πλευρό την ώρα που ξεπιανόταν το Σύμπαν, ξύπνησαν σε απροσδόκητους Αμπελόκηπους,

σύρθηκαν έξω απ’ τα σινεμά μπαϊλντισμένοι από κούφια ρητορική

και χάθηκαν κουτσαίνοντας, αιώνιοι, στους κίτρινους δρόμους,



που φάγανε το στιφάδο της κανονικότητας

ή ψάρεψαν normalité απ’ τον πυθμένα του Έβρου,

που αναποδογύρισαν όλους τους κάδους των Αθηνών γυρεύοντας τον ευρυγώνιο φακό του ονείρου, ή το τετράδιο με τις αγγελικές σημειώσεις ενός προπατορικού μυθιστορήματος,

που χρονομέτρησαν αριστερόστροφα ποιήματα μ’ ένα Rolex-Oyster Perpetual- Cosmograph, πήγαν στην παρουσίαση της 15ης τους συλλογής ―έκαναν εντύπωση―

καλά   ήταν,

που κατέβηκαν στη Λαμία, που τα παίξανε στη Λαμία, και δραπέτευσαν προσωρινά

μα ξαναγύρισαν στη Λαμία κι ανέμεναν εκεί, κάτι απροσδιόριστο, επί ματαίω,

που αγνάντεψαν στη Λαμία και στοχάστηκαν ―όσο επιτρέπεται να στοχαστεί

κανείς στη Λαμία― και προσπάθησαν να μονάσουν, μα τελικά το γλέντησαν

με τέσσερις οξυζενέ αηδόνες στην πλατεία Λαού και στην πλατεία Ελευθερίας,

κι έφυγαν για να διερευνήσουν διαφημιστικά οράματα ήσσονος Αποκάλυψης

και τώρα η Λαμία, στις ψησταριές και στα κωλάδικα,

αναπολεί τσικνίζοντας τους ήρωές της,



που σνίφαραν φόλα όταν κατάλαβαν-πως-γεννήθηκαν-για-να-πουλάνε-

κινητά- οθόνες αφής- τρέλα-25άρες σύριγγες κι ατελέσφορα-πακέτα συνομιλίας,

αξεσουάρ κομμωτηρίων-κρίκους- τασάκια-φαναράκια-κιμονό απ’ το Κιλκίς-

που πιάστηκαν στα πράσα μ’ ένα τσιγάρο χασίς

κι εξήλθαν δυόμισι χρόνια μετά απ’ τον Κορυδαλλό (όχι του Shelley)

σωστά, επιμορφωμένα πρεζόνια,  που σάλταραν

μέσα σ’ άδεια εμπορικά βαγόνια κι έπαιξαν πρέφα με τα δελτάρια αποστολής,

που ξεχάστηκαν μήνες και χρόνια κάτω από θερμογόνα σώματα αργοπίνοντας κουτσομπολιά, αναδεύοντας αφρόψαρα της Αρετσούς με πετονιές της Προποντίδας,  ενίοτε κάνοντας : Ααααααααααα….! για λέγε-για λέγε- για πες-για λέγε- για πες-για λέγε-μελαγχολία έχουμε; φιλτράκια έστω;-για λέγε-για λέγε-για πες-



που προδόθηκαν από αγνά λαϊκά φουστανάκια, στιχατζήδες της εργατιάς, μεσούλες γυμνές έντεχνων γλυκών του κουταλιού με το δίσκο, μεσάζοντες, λογοκριτές, λαμέ βραδιές για νεολαίες ποιμενικές, νοικοκυριά, εξοχικά, κλέφτικα, ενοχικά, εύγλωττα γιλεκάκια, Πρέβεζες, χρεολύσια, λάμιες, εικονοστάσια, φτηνό Johnny Red της Καλλιθέας για αυτοτύφλωση, free press, πρωτοχρονιές σε γέφυρες γοτθικές, κατσαδιασμένοι απ’ την αφή ―κι αμπαρωμένοι σ’ αγκαλιές― δίχως χέρια



που φόρεσαν γραβάτες φανταχτερές μες στα δικά τους αμοργιανά καλοκαίρια

και κρεμάστηκαν απ’ αυτές και κανένας δεν νοιάστηκε,



που πολέμησαν το ποσοστιαίο κτήνος,

το κτήνος της αδήλωτης καταστολής

το κτήνος των ποδοπατημένων ψιθύρων

κι απέμειναν τρελοί στην άκρη του δρόμου

ψελλίζοντας μιαν απτάλικη, στερητική προσευχή,

με την απόλυτη καρδιά του ποιήματος της Ζωής

ξεβρασμένη από τα ίδια τους τα κορμιά,

τροφή καλή

για δέκα εκατομμύρια  Πιόνια.

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (Μέρος 2ο)

Αγαπημένη μου πρωταγωνίστρια.
Εχθές ονειρεύτηκα ότι είμουν σε ένα τόπο όπου οι άνθρωποι ζούσαν σε σπίτια χωρίς κουρτίνες.
Τα σπίτια ήταν φωτεινά και σχεδόν τα έκαιγε ο ήλιος.
Οι άνθρωποι δεν είχαν κάτι να κρύψουν και χαιρόντουσαν με το σώμα τους.
Κάποιες φορές στα σπίτια τους έβλεπες μόνο πολύχρωμα εσώρουχα άλλες φορές μονόχρωμα. Όλα τέλεια προσαρμοσμένα στο ανθρώπινο σώμα και το καθένα από αυτά με το δικό του σκοπό και την δικιά του πονηρή ιστορία. Σαν μια ονειρική βρακοσύναξη στριμωγμένη σε λίγα τετραγωνικά χώρο.
Υπάρχουν όμως και οι στιγμές όπου τα πονηρά εσώρουχα δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Τα σώματα γυρίζουν απελευθερωμένα παίρνοντας μια πετσέτα, ψάχνοντας στην ντουλάπα ή παραδομένα στην λάγνα βία άλλων γυμνών σωμάτων ψάχνουν με αυτό τον τρόπο να ενωθούν με κάτι το υπερβατικό.
Υπήρχε κάτι όμως το οποίο δεν μπορούσα να καταλάβω.
Ακόμα και σε αυτή την συνθήκη τα ζευγάρια είχαν το άγχος της επιβίωσης. Τους έλειπε η ραστώνη που επέρχεται μετά την συνουσία. Αυτή η κατάσταση όπου τα ζευγάρια απλά βρίσκονται αφημένα στον τόπο της συνουσίας και υποψιάζονται τη ζωή τους.
Τα γυμνά σώματα μεμιάς φορούν ρούχα, βγάζουν να φάνε, απλώνουν ρούχα και μιλάνε στο τηλέφωνο. Η παράσταση τελείωσε λοιπόν; Έτσι απλά;  
Που πήγε η ποίηση του μετά; Η ποίηση που επιβεβαιώνει ότι όλη η κατάσταση πριν την συνουσία είχε ποιητικό λόγο ύπαρξης;
Η άγαρμπη κατάσταση της επιβίωσης επιβάλλεται λοιπόν στον συνουσιακό χωροχρόνο και τον καταστρέφει, μετατρέποντας τον από κάψουλα ονειρέματος σε τραπέζι με φαγητό, σε ένα σαλόνι με μια τηλεόραση ανοιχτή ή σε μια πλαστική λεκάνη  με πλυμένα ρούχα που πρέπει να απλωθούν για να στεγνώσουν. 
Έτσι λοιπόν και εγώ κατάλαβα πως οι κουρτίνες τελικά υπάρχουν και σε αυτό το μέρος. 
Μπορεί να μην βρίσκονται στα παράθυρα, αλλά υπάρχουν σε ένα τραπέζι με φαγητό, σε ένα σαλόνι με μια τηλεόραση ανοιχτή και τελικά σε μια πλαστική λεκάνη  με πλυμένα ρούχα που πρέπει να απλωθούν για να στεγνώσουν.

υγ: Η φώτο είναι από το πονηρό αρχείο της Πέτρας.


Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Αλλαγή


Αλλάζεις θέσεις στα έπιπλα, βγάζεις φωτογραφίες από τον τοίχο και βάζεις άλλες στην θέση τους.
Μεταποιείς τα παλιά σου ρούχα,
Ξυρίζεσαι ή αφήνεις γένια,
Αισθάνεσαι κάτι νέο;
Και στο σημείο αυτό μπαίνει απρόσκλητος ο ποιητής παραβιάζοντας το όνειρο της αλλαγής σου:

 Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910) 

Και μετά από αυτό αισθάνεσαι μικρός με τις σκέψεις σου για αλλαγή να φαντάζουν τόσο δα,
να γκρεμίζονται στην ασημαντότητα τους.
Έτσι λοιπόν ίδια θα είναι η πόλη
σε όποια πόλη και αν αποδράσεις...

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Η Δυση, το Βυζαντιο και η σχεση μας με την παραδοση (Καστοριάδης)

Ομιλια του Κορνηλιου Καστοριαδη στον Τριποταμο της Τηνου, τον Αυγουστο του 1994, μετα απο προσκληση του τοπικου πολιτιστικου συλλογου Ο Καβος.


Τι σημαινει το γεγονος οτι αναρωτιομαστε για τη σχεση μας με την παραδοση; Σημαινει οτι, κατα καποιον τροπο, εχουμε βγει απο την παραδοση.

            Αυτο πρωτα-πρωτα, το αντιλαμβανομαστε εμπειρικα. Οι φυλες και οι λαοι που εχουν μεινει κλεισμενοι στην παραδοση τους, δεν βλεπουν καν την παραδοση ως παραδοση· ζουν μεσα σ’ αυτην, θεωρουν τη δικη τους ζωη συνεχεια ενος αμεταβλητου τροπου ζωης.

            Μπορουμε ομως να το καταλαβουμε και λογικα. Για να αναρωτηθουμε ως προς τη σχεση μας με την παραδοση, πρεπει η σχεση αυτη να εχει γινει λιγο ως πολυ προβληματικη, να εχει ηδη δημιουργηθει καποια αποσταση. Αποσταση απο την παραδοση δεν σημαινει ουτε απεμποληση ουτε λησμονια· σημαινει αλλου ειδους σχεση.

            Μια συντομη ανασκοπηση της ανθρωπινης ιστοριας δειχνει επακριβως δυο κυριως τυπους σχεσης με την παραδοση.    

            Ο πρωτος – που ασφαλως θα ηταν και ο μονος για εκατονταδες χιλιαδες χρονια, μεχρι και το 1000 π.χ. – ειναι ο τυπος των αρχαϊκων ή πρωτογονων κοινωνιων. Ποια συμπερασματα θα βγαλουμε για τις κοινωνιες εκεινες, εαν στηριχτουμε στην εθνολογια που τις μελετησε τους δυο τελευταιους αιωνες; Θα συμπερανουμε οτι στις εν λογω κοινωνιες τα παντα – οι θεσμοι, ο τροπος ζωης, τα εθιμα, η οργανωση, η τεχνικη – μεταβιβαζονται σχεδον αναλλοιωτα απο γενια σε γενια.

            Βεβαια και στις αρχαϊκες ή πρωτογωνες κοινωνιες, συνεχως, εμφανιζονται ανεπαισθητες αλλοιωσεις. Αλλιως δεν θα υπηρχε διακριση αναμεσα στις διαφορες παλαιολιθικες και νεολιθικες εποχες. Ομως οι ανθρωποι τοτε δεν ειχαν συνειδηση αυτων των αλλοιωσεων. Πιστευαν οτι απο τη στιγμη που δημιουργηθηκαν – ο κοσμος, η φυλη, οι νομοι και οι θεσμοι τους -, ολα ειχαν παραμεινει ιδια και τιποτα δεν ειχε αλλαξει. Ξερουμε, παρα ταυτα, πως υπηρχε συνειδηση του χρονου και της διαδοχης των γενεων. Ξερουμε, επισης, οτι υπηρχε μια μυθικη παρασταση ενος «πρωτου χρονου»· ενος «πρωτου χρονου δημιουργιας» του κοσμου, της φυλης, των νομων, κλπ.

            Αυτος ο «πρωτος χρονος δημιουργιας» αποδιδεται σε εναν ή πολλους θεους, σε εναν ή πολλους ηρωες και προγονους. Και οι μεν και οι δε – θειοι και ανθρωπινοι – θεωρουνταν οτι ειχαν οπωσδηποτε ιερη φυση, την οποια φυσικα μεταβιβαζαν και στα δημιουργηματα τους. Ετσι, λοιπον, τα δημιουργηματα τους ειχαν επισης ιερο χαρακτηρα. Γι’ αυτον τον λογο καθε ιδεα μεταβολης τους ηταν ιεροσυλη και βλασφημη. Οι θεσμοι, οπως για παραδειγμα η οργανωση του τροπου ζωης, ηταν δεδομενοι μια για παντα λογω ακριβως του ιερου χαρακτηρα τους.

            Η κλασικη εβραϊκη παραδοση – που την κληρονομησαν και ο Χριστιανισμος και το Ισλαμ – προσφερει μια τελεια εικονα αυτης της καταστασης παρ’ οτι προερχεται απο μιαν κοινωνια, η οποια με κανενα τροπο δεν θα μπορουσε να χαρακτηριστει αρχαϊκη ή πρωτογονη. Συμφωνα, λοιπον, με την κλασικη εβραϊκη παραδοση, ο Θεος δημιουργησε τον κοσμο και τους ανθρωπους. Στη συνεχεια, επελεξε αναμεσα σ’ αυτους μια φυλη, που οι θεοπνευστοι ηρωες της – ο Αβρααμ, ο Ισαακ και, τελος, ο Μωυσης – παρουσιασαν τους νομους του Θεου.

            Οι κοινωνιες, στις οποιες αναφερθηκαμε μεχρι τωρα, μπορουν να ονομαστουν ετερονομες. Γιατι; Διοτι θεωρουσαν οτι καποιος ανωτερος Αλλος νομοθετησε για λογαριασμο τους και, συνεπως, απαγορευαν στον εαυτο τους οποιαδηποτε μετατροπη των νομων και των θεσμων τους. Κι ετσι, η σχεση τους με την παραδοση ηταν παθητικη.

            Η παθητικη σχεση με την παραδοση αλλαζει στην Αρχαια Ελλαδα – προκειται για ιστορικη στροφη, για ιστορικη ρηξη – και ξανα, μετα απο δυο αιωνες, στη Δυτικη Ευρωπη. Και στις δυο περιπτωσεις η σχεση αλλαζει και απο παθητικη γινεται ενεργητικη.

            Η αλλαγη της σχεσης με την παραδοση ειναι οργανικα συνδεδεμενη με την ιστορικη ιδιομορφια της Αρχαιας Ελλαδας: με τη δημιουργια για πρωτη φορα στην ανθρωπινη ιστορια μιας κινησης προς την αυτονομια, δηλαδη προς την ελευθερια, σχεδον σε ολους τους τομεις της κοινωνικης ζωης· με τη δημιουργια της Δημοκρατιας· με τη δημιουργια της Φιλοσοφιας και της Επιστημης.

            Βεβαια, ολα αυτα αποτελουν ριζικη ρηξη με την προηγουμενη κατασταση πραγματων. Η αθηναϊκη δημοκρατια, στην ουσια της, δεν εχει καμια σχεση με τις ομηρικες ή μινωϊκες και μυκηναϊκες βασιλειες. Η φιλοσοφια, επισης, αναδυεται ως καταστροφη της μυθικης αναπαραστασης του κοσμου. Το ιδιο και η ιστορια. Οι πρωτοι ιστορικοι, οπως ο Εκαταιος και ο Ηροδοτος, αρχιζουν τα συγγραματα τους με τη διαβεβαιωση οτι οσα οι Ελληνες διηγουνται για το παρελθον τους ειναι μυθοι.

            Εντουτοις, αυτη η ριζικη ρηξη δεν σημαινει ουτε απεμποληση ουτε λησμονια της παραδοσης. Απεναντιας, συμβαδιζει με τη διαμορφωση μιας νεας σχεσης αναμεσα στο παρον και το παρελθον. Σχεσης που οριζεται με δυο λεξεις φαινομενικα αντιφατικες: σεβασμος και μεταμορφωση. Η αντιφαση αιρεται, εαν σκεφτουμε οτι ο σεβασμος δεν σημαινει τυφλη λατρεια και παγωμενη συντηρηση. Ισα – ισα, σημαινει αναζωογονηση του παρελθοντος μεσω της δημιουργικης μεταμορφωσης των στοιχειων του, που ετσι γινονται σημαντικα για το παρον.

            Για να ειναι τελειως κατανοητο αυτο που θελω να πω, θα δωσω παραδειγματα πο τον χωρο της τεχνης, ιδιαιτερα απο τη λογοτεχνια.

            Ξερουμε, λοιπον οτι ο Ομηρος παρεμεινε ζωντανος στην κλασικη Ελλαδα. Τα ομηρικα επη τα τραγουδουσαν στις γιορτες και τα μαθαιναν στα παιδια στο σχολειο. Ξερουμε ομως επισης οτι μετα τον Ησιοδο τοσο το επος οσο και το χαρακτηριστικο του μετρο – το δακτυλικο εξαμετρο – εξαφανιζονται. Οι καινουριοι ποιητες, οπως ο Αρχιλοχος και η Σαπφω και οσοι ακολουθησαν, δημιουργουν νεες μορφες ποιησης. Ωστοσο, το γεγονος οτι δημιουργουνται νεες μορφες ποιησης καθολου δεν εμποδιζει τους νεους φιλοσοφους, οπως ο Πλατωνας και ο Αριστοτελης, να παραθετουν τους ομηρικους στιχους στα κειμενα τους. Μονον στην αλεξανδρινη εποχη (εποχη παρακμης) γινεται με τα Αργοναυτικα του Απολλωνιου του Ροδιου μια προσπαθεια μιμησης των ομηρικων επων· φυσικα, με πολυ μετρια αποτελεσματα.

            Το πιο λαμπρο παραδειγμα αυτης της δημιουργικης μεταμορφωσης της παραδοσης αποτελει η τραγωδια και η σχεση της με τους μυθους (την αλλη μεγαλη ελληνικη δημιουργια). Ασφαλως, ολοι οι λαοι εχουν ωραιους μυθους. Ομως οι αρχαιοι ελληνικοι μυθοι ειναι αληθινοι, ειναι μεστοι ανθρωπολογικων και κοσμολογικων νοηματων.

            Φυσικα, ειναι αδυνατον να ξερουμε σε ποιον βαθμο οι Ελληνες του 6ου π.Χ. αιωνα, για παραδειγμα, μπορουσαν να αφομοιωσουν και να οικειοποιηθουν το νοημα των μυθων σε ολη του την εκταση και την ενταση. Παντως, λογικο ειναι να υποθεσουμε οτι ασυνειδητα και υπογεια τους αγγιζε· αλλιως, οι μυθοι ως μυθοι δεν θα ειχαν διασωθει.

            Ξερουμε οτι η τραγωδια (με μονες εξαιρεσεις τους Περσες του Αισχυλου και τη Μιλητου αλωσιν  του Φρυνιχου) εχει ως αποκλειστικο θεμα της τους μυθους και, επισης, αναλαμβανει να κανει προσιτο σε ολους το νοημα τους. Η τραγωδια εμπλουτιζει το νοημα των μυθων, το μεταμορφωνει, το παρουσιαζει με καταπληκτικη ενταση και εναργεια, το ενσαρκωνει σε ανθρωπινους χαρακτηρες. Η τραγωδια, επι πλεον, εκσυγχρονιζει τους μυθους, τους πλεκει με τα προβληματα που αντιμετωπιζαν οι Αθηναιοι του 5ου π.Χ. αιωνα.

            Την ιδια εποχη, εκτος απο την τραγωδια, οι ποιητες τροποποιουν και εμπλουτιζουν την πλοκη των μυθων. Αυτο το λεει ξεκαθαρα ο Αριστοτελης στην Ποιητικη του, οπου μαλιστα τονιζει οτι η σημαντικοτερη αρετη του τραγικου ποιητη ειναι η μυθοποιια. Παρτε, για παραδειγμα, την Ορεστεια του Αισχυλου, τις τρεις θηβαϊκες τραγωδιες του Σοφοκλη – Οιδιπους Τυραννος, Οιδιπους επι Κολωνω, Αντιγονη – ή τις Τρωαδες του Ευρυπιδη.

            Συνοπτικα, λοιπον, θα πω: η τραγωδια ουτε επαναλαμβανει τον μυθο ουτε τον χρησιμοποιει σαν να ηταν παθητικο υλικο. Απεναντιας, η τραγωδια στηριζεται στις δυνατοτητες του μυθου και δημιουργει μιαν καινουρια μορφη τεχνης που της επιτρεπει να παρουσιασει – σε οργανικη συνεχεια με τον μυθο – καινουρια περιεχομενα. Αναλογες αναπτυξεις θα μπορουσε να κανει κανεις και για την αρχιτεκτονικη και για τη γλυπτικη και για τη ζωγραφικη (οσο τη γνωριζουμε απο τα αγγεια).

            Απο αυτην την σκοπια – δηλαδη της δημιουργιας μιας καινουριας σχεσης με την παραδοση – ο μονος αληθινος κληρονομος της Αρχαιας Ελλαδας ειναι η Δυτικη Ευρωπη. Δεν θα μακρυγορησω. Ομως θα ηθελα να υπενθυμισω οτι ο δυτικοευρωπαϊκος πολιτισμος – απο τον 11ο αιωνα και μετα – υπηρξε επαναστατικα δημιουργικος, ενω παραλληλα διατηρησε γνησια σχεση με την παραδοση που ειχε πισω του· ειτε την λαϊκη ειτε την καλλιεργημενη.

            Η παραδοση αυτη περιλαμβανει βεβαια κατα πρωτο λογο τη χριστιανικη και, ακολουθως, την ελληνορωμαϊκη κληρονομια.

            Θα δωσω σε συντομια ενα παραδειγμα που αφορα τη δυτικοευρωπαϊκη ζωγραφικη και την καταπληκτικη εξελιξη της. Λοιπον, η δυτικοευρωπαϊκη ζωγραφικη αρχιζει ως εκκλησιαστικη εικονογραφια, παραφυαδα της βυζαντινης, αλλα απο τον Τζιοττο και μετα παρουσιαζει μιαν ακαταπαυστη δημιουργικη ανανεωση, που ειναι ομως ταυτοχρονα μια αδιακοπη οργανικη συνεχεια. Και αυτο συνεχιζεται επι αιωνες, μεχρι το 1950.

            Ενα ακομη παραδειγμα, που αφορα τη δυτικοευρωπαϊκη μουσικη. Και εδω ισχυει ο,τι και για τη ζωγραφικη. Η δυτικοευρωπαϊκη μουσικη βγαινει τοσο απο την εκκλησιαστικη ριζα του γρηγοριανου μελους, οσο και απο τη φολκλορικη ριζα λαϊκων τραγουδιων και ρυθμων. Η βαθεια σχεση μεγαλων μουσικων δημιουργων – οπως οι κλασικοι Γερμανοι, ο Σοπεν, ο Μουζορσκυ ή, αργοτερα, ο Αλμπένιθ – με αυτες τις ριζες ειναι προφανης. Αλλο τοσο προφανης ειναι και η ικανοτητα αυτων των δημιουργων να μετουσιωσουν με επαναστατικο τροπο τα στοιχεια της παραδοσης που χρησιμοποιουν.

            Ενα τριτο παραδειγμα για τη σχεση με την παραδοση, ακομη πιο χαρακτηριστικο, προσφερει η δυτικοευρωπαϊκη φιλοσοφια. Βλεπουμε οτι μεσα απο τις συνεχεις τομες στην ιστορια της σκεψης, η δυτικοευρωπαϊκη φιλοσοφια εξελισσεται παντα σε ρητη αναφορα με την παραδοση της φιλοσοφικη θεολογιας του Μεσαιωνα και της κλασικης φιλοσοφιας.

            Η περιπτωση της Δυτικης Ευρωπης εχει τραγικη βαρυτητα για μας στην Ελλαδα, εαν την αντιπαραθεσουμε με αυτα που εγιναν ή που δεν εγιναν στο Βυζαντιο (στο ανατολικο τμημα της αλλοτε Ρωμαϊκης Αυτοκρατοριας). Το Βυζαντιο δεν χρειαστηκε να διασχισει την περιοδο της απολυτης βαρβαροτητας που διενυσε η Δυτικη Ευρωπη, απο τον 5ο ως τον 11ο αιωνα. Ομως, παρα ταυτα, ο πολιτισμος του Βυζαντιου στις μεγαλες του γραμμες αποτελει μια στατικη εικονα απολιθωμενων μορφων.

            Στο Βυζαντιο η σχεση με την παραδοση ειναι στειρα, μιμητικη, επαναληπτικη. Η βυζαντινη ζωγραφικη γινεται μια εικονογραφια που πολυ γρηγορα καταληγει σε τυποποιημενες μορφες, τις οποιες στη συνεχεια απλως επαναλαμβανει μιμουμενη τον εαυτο της. Το ιδιο ισχυει και για τη βυζαντινη αρχιτεκτονικη. Η τεχνη του λογου επισης παραμενει μια ωχρη και ανιαρη απομιμηση των αρχαιων προτυπων. Η βυζαντινη μουσικη, εκτος απο τη λαϊκη που εξ αλλου ελαχιστα πραγματα γνωριζουμε, καθηλωνεται στο μονωδικο εκκλησιαστικο ασμα.

            Δυο παραδειγματα μπορουν να συνοψισουν τη βυζαντινη και μεταβυζαντινη πολιτισμικη κατασταση: το ενα ειναι η αρχαια ελληνικη γραμματεια και το αλλο ο Γκρεκο.

            Οι Βυζαντινοι κληρονομουν ο,τι περιπου σωζεται μεχρι και σημερα απο την αρχαια ελληνικη γραμματεια (αφαιρουμενων των εργων που οι ιδιοι απο μενος ή αμαθεια κατεστρεψαν). Απο τους Βυζαντινους, την παιρνουν και την μεταφραζουν οι Αραβες και, στη συνεχεια, οι Δυτικοευρωπαιοι.

            Οι Αραβες σχολιαζουν τον Πλατωνα, σχολιαζουν ιδιως τον Αριστοτελη και μεσα απο την επαφη τους με τα αρχαια ελληνικα κειμενα γεννιουνται δυο σημαντικοι Αραβες φιλοσοφοι: ο Αβικενας και ο Αβερροης.

            Στους Δυτικοευρωπαιους η ανακαλυψη των αρχαιων ελληνικων κειμενων δημιουργει εναν εκρηκτικο συγκλονισμο, του οποιου το πρωτο κορυφωμα ηταν η Αναγεννηση, αλλα που οι δονησεις του δεν σταματουν. Κατα περιοδους διαπιστωνεται κατι σαν «επιστροφη στους Αρχαιους Ελληνες».

            Οι Βυζαντινοι, οι χρονικα πρωτοι κληρονομοι, τι κανουν; Απλως, αντιγραφουν τα αρχαια χειρογραφα και τους σχολιαστες και, καπου καπου, προσθετουν κανενα σχολιο. Το δευτερο παραδειγμα, οπως ειπα, ειναι ο Γκρεκο. Παινευομαστε και ξιπαζομαστε με τον Γκρεκο χωρις να καταλαβαινουμε τι σημαινει η περιπτωση του. Βεβαια, ο Γκρεκο ειναι βαθεια ριζωμενος στη χριστιανικη παραδοση και ξεκιναει απο τους βυζαντινους τυπους. Ομως το περασμα του απο τη Βενετια και η εγκατασταση του στην Ισπανια τον αλλαζουν ριζικα. Η ζωγραφικη του Γκρεκο ασφαλως αποκαλυπτει την προελευση του, π.χ. σε παραλλαγες χρωματικης ή στην περιφημη επιμηκυνση των προσωπων και των σωματων. Ομως τα αριστουργηματα της ισπανικης του εποχης – Η ταφη του κομητος του Οργκαθ, Αποψη του Τολεδο – ειναι εργα αδιανοητα στο Βυζαντιο και στην Κρητη  του 17ου αιωνα. Οι σημερινοι βυζαντινοκαπηλοι μας δεν στεκονται μια στιγμη να αναρωτηθουν, γιατι ο Δομηνικος Θεοτοκοπουλος επρεπε να εγκατασταθει στην Ισπανια, για να γινει ο El Greco;

            Το Βυζαντιο και η εποχη της Τουρκοκρατιας ειναι ακριβως το παραδειγμα ενος μετα-ελληνικου πολιτισμου. Ενος πολιτισμου που εχει καποια γνωση της αρχαιοτητας και καποιαν επαφη με αυτην, αλλα που ομως μενει καθηλωμενος σε μιαν εξωτερικη και αγονη σχεση με την αρχαια παραδοση.

            Τελος, ερχομαι στο συγχρονο ελληνικο δραμα, το οποιο εχει δυο κεντρικα σημεια. Το ενα κεντρικο σημειο ειναι η τριπλη αναφορα που περιεχει για μας η παραδοση: αναφορα στην Αρχαια Ελλαδα, αναφορα στο Βυζαντιο, αναφορα στη λαϊκη ζωη και κουλτουρα (οπως αυτη δημιουργηθηκε στους τελευταιους αιωνες του Βυζαντιου και στην Τουρκοκρατια). Το αλλο κεντρικο σημειο ειναι η αντιφατικη και ψυχοπαθολογικη σχεση μας με τον δυτικοευρωπαϊκο πολιτισμο. Σχεση που περιπλεκεται ακομη περισσοτερο απο το γεγονος οτι ο πολιτισμος αυτος εχει μπει εδω και αρκετες δεκαετιες σε φαση εντονης κρισης και υποφωσκουσας αποσυνθεσης.

            Η διπλη και ταυτοχρονη αναφορα στην Αρχαια Ελλαδα και στο Βυζαντιο – αναφορα που αποτελει το επισημο πιστευω του νεοελληνικου κρατους και του πολιτιστικου κατεστημενου της χωρας – οδηγησε και οδηγει σε αδιεξοδο. Γιατι; Διοτι οι δυο αυθεντιες, δηλαδη η Αρχαια Ελλαδα και το Βυζαντιο, βρισκονται σε διαμετρικη αντιθεση μεταξυ τους.

            Ο αρχαιος ελληνικος πολιτισμος ειναι πολιτισμος ελευθεριας και αυτονομιας. Στο πολιτικο πεδιο εκφραζεται με την πολιτεια ελευθερων πολιτων που αυτοκυβερνωνται συλλογικα. Στο πνευματικο πεδιο, απο την αλλη, εκφραζεται με την ακαταπαυστη επαναστατικη ανανεωση και αναζητηση.

            Ο βυζαντινος πολιτισμος ειναι πολιτισμος θεοκρατικης ετερονομιας, αυτοκρατορικου αυταρχισμου και πνευματικου δογματισμου. Στο Βυζαντιο δεν υπαρχουν πολιτες, αλλα υπηκοοι του αυτοκρατορα. Στο Βυζαντιο δεν καλλιεργειται ο στοχασμος, αλλα μονον ο σχολιασμος ιερων κειμενων.

            Η προσπαθεια συνδυασμου και συμφιλιωσης των δυο πολιτισμων δεν μπορουσε παρα να νεκρωσει καθε δημιουργικη προσπαθεια και να οδηγησει σε εναν στειρο σχολαστικισμο. Εναν σχολαστικισμο, οπως αυτος που χαρακτηριζε το πνευματικο κατεστημενο της Αθηνας για αρκετα μεγαλο χρονικο διαστημα μετα την ανεξαρτησια της χωρας. Εναν σχολαστικισμο που επαναλαμβανε τα χειροτερα μιμητικα στοιχεια του Βυζαντιου. Καθ’ οσον γνωριζω, ειμαστε ο μονος λαος με μεγαλο πολιτιστικο παρελθον, ο οποιος εχει προσφερει το γελοιο και θλιβερο θεαμα της τεχνητης προσπαθειας επαναφορας των τυπων της πριν απο εικοσιπεντε αιωνες ομιλουμενης γλωσσας. Ουτε οι Ιταλοι δεν προσπαθησαν ποτε να ξαναζωντανεψουν τα λατινικα. Ειναι επισης χαρακτηριστικο οτι, ενω η Δυτικη Ευρωπη τους δυο προηγουμενους αιωνες γεννησε  δεκαδες λαμπρους ελληνιστες, η Ελλαδα μονον τρια ονοματα εχει που να μπορουν να σταθουν αχνα στο ιδιο επιπεδο με αυτους: τον Κοραη, τον Βερναδακη και τον Συκουτρη (τον οποιο ο φθονος και το μισος του Αθηνησι Πανεπιστημιου οδηγησαν στην αυτοκτονια). Οι Ελληνες υπερηφανευομαστε οτι ειμαστε οι απογονοι των αρχαιων ελληνων αλλα, για να μαθουμε τι ελεγαν και ποιοι ηταν οι αρχαιοι, πρεπει να προσφευγουμε σε ξενες μελετες.

            Αυτη η ιδια σταση ασφαλως εμποδισε τη γονιμοποιηση και τη μεταφορα της λαϊκης παραδοσης στον χωρο της επισημης παιδειας, με εμφατικη εξαιρεση την ποιηση. Αρκει να σκεφτει κανεις οτι ο τεραστιος πλουτος της λαϊκης μουσικης – μελωδιες, ρυθμοι, κλιμακες, οργανα – ελαχιστα ενεπνευσε τους νεοελληνες συνθετες και, σιγουρα, παραποιηθηκε απο τους περισσοτερους. Αρκει επισης να σκεφτει κανεις οτι εμεινε αχρηστος ο πλουτος της λαϊκης αρχιτεκτονικης και διακοσμησης.

            Η ταυτοχρονη αναφορα στην Αρχαια Ελλαδα και στο Βυζαντιο – με τον γνωστο αποστεωμενο τροπο – ειναι η ριζα της σχιζοφρενικης μας σχεσης με τον δυτικοευρωπαϊκο πολιτισμο. Αυτη η αναφορα εκφραζει τον συνδυασμο ενος κακομοιριασμενου αισθηματος κατωτεροτητας και μιας ψωροπερηφανης αστηρικτης αυθαδειας. Ετσι, παιρνουμε ευχαριστως απο τους δυτικους τις BMW, τις τηλεορασεις, τα κατεψυγμενα, κλπ., καθως και τα διαφορα «πακετα Ντελορ». Και ενω τα παιρνουμε και τα θελουμε, τι κανουμε; Βριζουμε τους δυτικους. Τους βριζουμε οτι ειναι υποδουλωμενοι στην τεχνικη και στον ορθολογισμο. Φυσικα, η Δυση δεν περιμενε τους νεοφωτιστους ελληνορθοδοξους, προκειμενου η ιδια να κριτικαρει και να καταγγειλει τις μεθοδους και τις πρακτικες της, το πνευμα και το ηθος της. Οσο για τους δικους μας, αυτοι νομιζουν οτι «καθαιρονται» απο τα δυτικοευρωπαϊκα καταναλωτικα τεχνολογικα «δαιμονια» κανοντας μιαν ετησια εκδρομη στο Αγιο Ορος...

            Φανταζομαι οτι δεν περιμενετε απο εμενα να σας δωσω συνταγες για το πως θα μπορουσαμε να υπερβουμε τη δραματικη βουβαμαρα που πολιτιστικα μας χαρακτηριζει σημερα. Ομως για ενα πραγμα ειμαι βεβαιος και θα το διατυπωσω με μιαν ερωτηση. Ποιο ειναι εκεινο το στοιχειο απο το συνολο της ελληνικης ιστοριας που γονιμοποιησε τον κοσμο, που παραμενει σημειο αναφορας και πηγη εμπνευσης; Ειναι η αναδυση μεσα απο την αρχαια ελληνικη δημιουργια των ιδεων της αυτονομιας και της ελευθεριας.

            Η Δυτικη Ευρωπη μπορεσε, με τη σειρα της, να μεγαλουργησει επι σχεδον δεκα αιωνες. Τουτο συνεβη, διοτι μπορεσε ακριβως να συγκροτησει μεσα απο τις δυο Αναγεννησεις – δηλαδη τη στροφη στη μελετη της κλασικης εποχης και το κινημα του Διαφωτισμου με τις μετεπειτα εξελιξεις – μια σχεση δημιουργικου διαλογου με τα αρχαια ελληνικα κειμενα και οχι μιμητικης επαναληψης.

            Σημερα αραγε εμεις ειμαστε ικανοι να κανουμε εναν τετοιο διαλογο, ο οποιος προϋποθετει και τη βαθεια γνωση και τον σεβασμο της λαϊκης μας παραδοσης; Εαν ναι, τοτε αυτος ο διαλογος δεν μπορει παρα να ειναι διπλος: και με την Αρχαια Ελλαδα και με την τεραστια πολιτισμικη κληρονομια της Δυτικης Ευρωπης.

            Ο δυτικος πολιτισμος, οπως ηδη ανεφερα, περνα σημερα μια βαθεια κριση. Δεν ξερουμε εαν και ποτε θα μπορεσουν οι δυτικοι λαοι να την ξεπερασουν. Ειτε το θελουμε ειτε οχι, στο ιδιο καραβι ειμαστε μπαρκαρισμενοι κι εμεις· και δεν εννοω τις οικονομικες ή διπλωματικες διασυνδεσεις. Εαν μπορεσουμε να αφομοιωσουμε δημιουργικα τον απεραντο πολιτισμικο πλουτο που δημιουργησε η Δυση – ο οποιος εμπεριεχει, εστω και ανεπαρκως, την αρχαια ελληνικη αναφορα – θα μπορεσουμε ισως να μιλησουμε μιαν πραγματικα δικη μας γλωσσα και να παιξουμε την παρτιδα μας σε μια νεα πολιτισμικη συμφωνια. Αλλιως, θα εξακολουθησουμε να βραζουμε στο ζουμι μας και να καλλιεργουμε την περιθωριακη μας ασημαντοτητα.

Πηγή: https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1495594


Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Το βάρος

Πως να αντέξεις τόση πίεση; Δίχως να το παίξεις τρελός.
Δεν είναι μόνο η πίεση που ασκεί ο διπλανός σου γιατί με τον ένα ή τον άλλον τρόπο έχει τοποθετήσει τον εαυτό του σε μια κλίμακα όπου φαντασιώνεται την ανωτερότητα του.
Είναι η πίεση που έρχεται από πιο ψηλά.
Έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός, ο ψηλότερος πιέζει τον από κάτω του και αυτός με την σειρά του τον παρακάτω, μέχρι που το βάρος όλου του κόσμου συσσωρεύεται στις πλάτες ενός κακομοίρη που μπορεί να μην έχει ιδέα γιατί δεν μπορεί να σηκωθεί το πρωί, που ψάχνει γιατί δεν μπορεί να ανασηκώσει τα χείλια του για να χαμογελάσει.
Μην πιστέψεις ότι έχω κάνει επιτόπια έρευνα και στα λέω αυτά και μπορεί με αναστοχασμό να ανακαλύψω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Καμία έρευνα δεν χρειάστηκε γιατί απλά το φορτίο το έχω στο σώμα μου.
Κάποιες στιγμές ξεχνιέμαι και κάνω πως δεν υπάρχει αλλά αυτό δεν κρατάει για πολύ, επιστρέφει.
Σαν ένα γιγάντιο νούφαρο που άνθισε στον πνεύμονα και σε κάνει να μην μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι, να μην μπορείς να αναπνεύσεις. Το ποτίζει ο γείτονας, ο μπάτσος, ο υπάλληλος σε μια υπηρεσία, ο εργοδότης (εάν βρεθεί) κ.α πολλοί που έχω άμεση επαφή. Σαν ένας κύκλος από φωτιά.
Παρόλα αυτά όμως υπάρχει μια γλυκιά αντίφαση. Η πίστη ότι το matrix θα καταστραφεί από μια εξέγερση που όμοιά της δεν θα υπάρχει και θα επιστρέψουμε στο φως και στα χρώματα. Γιατί δεν το βλέπεις εσύ αλλά το μεταφέρουν τα κύτταρά σου από γενιά σε γενιά.
Αλλά μέχρι τότε:
Πως να αντέξεις τόση πίεση;  

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών;

Ο πόλεμος συμμοριών μαίνεται! Συμμορίες βάζουν συμμορίες στην φυλακή! Μπέρδεμα το πράγμα...


Πάρε και εσύ μια Πέτρα γιατί δεν μας βλέπω καλά!

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Στο μυαλό ο στόχος. Το νου σου!

Ναι ρε, του χρυσαυγίτη το μαχαίρι δεν κάνει διακρίσεις.
 Έπρεπε να φάνε ομοεθνή σου για να το καταλάβεις;
Μπορεί να είσαι αριστερός, δεξιός, κομμουνιστής, προοδευτικός και δημοκράτης αλλά υστερείς πολύ ακόμα για να ελευθερωθείς, γιατί ακόμα μπορείς και ξεχωρίζεις το χρώμα του αίματος. Έχεις την σιχαμένη ικανότητα να βλέπεις πολλά χρώματα στο αίμα που χύνεται στο δρόμο.
Το έθνος είναι σαν ένα μικρόβιο. Δεν φαίνεται με γυμνό μάτι, αλλά μπορεί να γίνει θανάσιμο.
Οι χρυσαυγίτες προχθές δολοφόνησαν τον Παύλο Φύσσα στην Αμφιάλη, πριν λίγους μήνες τον Σαχτζάζ Λουκμάν στα Πετράλωνα, χάραξαν το πρόσωπο 15 χρονου Αφγανού και την πλάτη 30χρονου Σουδανού, τσάκισαν στο ξύλο πολλούς με ελληνική καταγωγή επειδή δεν τους άρεσε η μούρη, η μπλούζα, τα μαλλιά, τα κορδόνια και τα πιστεύω τους. 
Το ίδιο και για πολλές αμέτρητες ιστορίες λιγότερο ή περισσότερο τραγικές μέχρι που τα θύματα να βρέθηκαν πεταμένα στα σκουπίδια, αγνώστου ταυτότητας το σώμα τους.
Για πολλά χρόνια η ίδια ιστορία που ήταν εφιάλτης για κάποιους αλλά για κάποιους άλλους δεν υπήρχε.
Γιατί;
Γιατί δεν το έπαιξε η τηλεόραση στο σαλόνι σου. Γιατί το κόμμα σου δεν μπορούσε να αντλήσει υπεραξία από το θέμα.
Πως γίνεται να σε πάρω στα σοβαρά όταν εσύ τους ανέβασες στην εξουσία με την εθελοτυφλία σου, την κομματική σου γραμμή και τους δημοσιογράφους που έχεις στο σαλόνι σου.
Παρέα με τους χρυσαυγίτες κρατούσες και εσύ το μαχαίρι που σκότωσε τον Παύλο Φύσσα όπως το έκανες και χρόνια πριν.
Ναι σε σένα μιλάω αριστερέ, δεξιέ, κομμουνιστή, προοδευτικέ και δημοκράτη. Επίσης μιλάω και σε σένα που τάσσεσαι με τους χρυσαυγίτες γιατί νομίζεις πως είσαι επαναστάτης. Πρόσεχε γιατί οι δικαιολογίες σου για το πόσο κουτός και παραπλανημένος είσαι εξαντλούνται εάν δεν έχουν ακόμα εξαντληθεί.
Το αίμα είναι κόκκινο, είτε το δέρμα είναι λευκό είτε μαύρο. Το έχετε δει στα εγκλήματα που έχετε διαπράξει κατά καιρούς όλοι σας αλλά φαίνεται πως το θυμάστε μόνο για πολιτική υπεραξία.
Τον Παύλο Φύσσα λοιπόν δεν έφτανε να τον δολοφονήσει ένας χρυσαυγίτης αλλά το μαχαίρι το κρατούσαν πολλοί.
Όταν όλα αυτά τελειώσουν και καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός φρόντισε λοιπόν να μην ξανακάνεις τα λάθη που έκανες. Φρόντισε να είσαι σε εγρήγορση και τα μάτια σου στραμμένα έξω και όχι στην τηλεόραση σου ούτε στο λάβαρο του κόμματος σου.
Φρόντισε τα παιδιά σου να τα κάνεις καλύτερα από σένα μήπως και  κάποτε μπορέσουμε να χορέψουμε στην βροχή ένα χορό που δεν θα έχει βήματα ούτε κινήσεις παρά μόνο χρώματα.

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Είδα και άλλα παιδιά πνιγμένα μέσ' το αίμα.

Killah P - Για το καλό μου


Δολοφονημένος από οπλισμένους χρυσαυγίτες και ''άοπλους'' φιλήσυχους πολίτες που λυμαίνονται τον τόπο για δεκαετίες.

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (μέρος 1ο)

Το πρωί σε είδα να σερβίρεις καφέ φορώντας τα λευκά σου ρούχα, πότε μέτριο, πότε πικρό, πότε πολύ γλυκό ήταν το πρωινό σου χαμόγελο που μοίραζες στους πελάτες.
Στριμωγμένη με τον καλό σου ανάμεσα στον τέταρτο και στον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας στεγάζεις τον έρωτα και την καθημερινότητά σου.
Σε αυτό το σπίτι, όταν τελειώσεις την βάρδια σου και δεν χρειάζεται πια να χαμογελάς, σε άκουσα να συζητάς με τον καλό σου πότε για τον καλό και πότε για τον κακό καιρό. Μεγαλειώδεις οι ανθρώπινες σχέσεις, τέρατα αυτά που μπορεί να κρύβουμε μέσα μας, μα ο καιρός θα συνεχίζει να είναι είτε καλός είτε κακός και ξέρεις ότι έτσι πορεύονται οι άνθρωποι στην ζωή τους, υπό την σκέπη του μεγάλου τυράννου, τον Χρόνο.
Παρόλα αυτά δεν το βάζεις κάτω και κυκλοφορείς αέρινη στο διαμέρισμά σου. Τόσο αέρινη που κάποιες φορές μου φαίνεται ότι δεν υπάρχουν ρούχα πάνω σου, λες και όλος ο χρόνος πέρασε επάνω τους ξεσκίζοντας και εξαυλώνοντας τα, μα εσύ είσαι εκεί δίχως ψεγάδι στο σώμα σου, λες και μόλις ξεκινάς αυτό το αναγκαστικό ταξίδι μέσα στον χρόνο.
Τόσο αέρινη που προτιμάς να δίνεις το σώμα σου με ανοιχτά τα φώτα και τραβηγμένες τις κουρτίνες. Λες και βρίσκεσαι στον παράδεισο, οπού η ντροπή δεν υπάρχει, σαν να έχεις την δύναμη να μεταμορφώσεις το διαμέρισμά σου σε ένα σημείο μιας άγριας ζούγκλας όπου τα ζώα δεν φοβούνται τον άνθρωπο γιατί δεν τον έχουν ξαναδεί.
 Έτσι λοιπόν το αστρικό φως, μαζί με αυτό της ΔΕΗ, ενώνονται πάνω στο παραδομένο σου κορμί, δημιουργώντας μια αρχέγονη αλλά καλά κρυμμένη μορφή ενέργειας που έχει την ικανότητα να δημιουργήσει νέα σύμπαντα και νέες δυναμικές.
Και όταν όλα τελειώσουν και σβήσεις τα φώτα, βάζοντας τέρμα στην παράστασή σου, εκεί λίγο πριν παραδοθείς στον Μορφέα, σε επισκέπτονται όλα αυτά που έχεις στριμώξει στις αποθήκες τις καφετέριας, στην ντουλάπα του δωματίου σου και στο φούρνο της κουζίνας. Σε επισκέπτονται όλα αυτά που φαίνεται πως τα αγνοείς για τις ανάγκες της παράστασης σου.
Μα αυτά βασανίζουν εσένα και τα φιλάς για όταν πέσουν τα φώτα, εκεί όπου ο θεατής δεν μπορεί να έχει πρόσβαση. Είναι οι δικοί σου μικροί τύραννοι. Σαν τον ηθοποιό που κάνει τους άλλους να γελάνε μα όταν πέσει η αυλαία εκείνος κλαίει.

υγ: Η ''Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια'' θα είναι ξεχωριστή ενότητα που θα εμφανίζεται ξαφνικά σε μορφή γράμματος προς αυτήν. Ένα γράμμα που θα γράφεται και θα αποστέλεται μέσω κλειδαρότρυπάς... Της δικής της αλλά και αναπόφευκτα του συντάκτη... Έτσι αναπόφευκτα η διάθεση θα είναι διαδραστική και ερωτική.  Το πλήθος καθώς και η συχνότητα των συγκεκριμένων επιστολών θα εξαρτηθεί μόνο από την διάθεση της Πρωταγωνίστριας και με την προϋπόθεση ότι δεν θα μετακομίσει. 
 

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Ανακοίνωση αναρχικών της Αιγύπτου (Τahrir ICN)

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι το τελευταίο βήμα σε μια ακολουθία γεγονότων με τα οποία ο στρατός μπορεί να εδραιώσει τον έλεγχό του στην εξουσία, στοχεύουν στο θάνατο της επανάστασης και στην επιστροφή του στρατιωτικού και αστυνομικού καθεστώτος.
Το αυταρχικό καθεστώς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας έπρεπε να φύγει. Αλλά αυτό που το έχει αντικαταστήσει είναι το πραγματικό πρόσωπο του στρατού στην Αίγυπτο – όχι λιγότερο αυταρχικό, όχι λιγότερο φασιστικό και σίγουρα πιο δύσκολο να ανατραπεί.

Η σφαγή που πραγματοποιείται από το στρατό εναντίον των υποστηρικτών του Morsi στις πλατείες Nadha και Raba’a έχει αφήσει περίπου 500 ανθρώπους νεκρούς και μέχρι 3000 τραυματίες (τα στοιχεία αυτά δίνει το Υπουργείο Υγείας, πολύ πιθανόν λοιπόν τα πραγματικά νούμερα να είναι πολύ μεγαλύτερα). Ήταν μια πράξη προ-ενορχηστρωμένη της κρατικής τρομοκρατίας.

Στόχος της είναι να διαιρέσει τους ανθρώπους και να σπρώξει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα να οργανώσει περισσότερες πολιτοφυλακές για να εκδικηθούν και να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Αυτό με τη σειρά του θα επιτρέψει στο στρατό να επισημάνει όλους τους ισλαμιστές ως τρομοκράτες και να δημιουργήσουν έτσι έναν «εσωτερικό εχθρό» στη χώρα, γεγονός που θα επιτρέψει στο στρατό να διατηρήσει το στρατιωτικό καθεστώς και την χώρα σε μια συνεχή κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Στρέφονται σήμερα ενάντια στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, αλλά αύριο θα στραφούν ενάντια σε όποιον τους ασκήσει κριτική. Ήδη ο στρατός έχει κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης για ένα μήνα, δίνοντας στην αστυνομία και στον στρατό έκτακτες εξουσίες, ενώ επιπλέον έχει εφαρμόσει την απαγόρευση κυκλοφορίας σε πολλές επαρχίες από τις 7 μ.μ. έως τις 6 το πρωί. Αυτό δίνει στο στρατό το ελεύθερο να πατάξει κάθε αντίδραση. Πρόκειται για μια επιστροφή στις ημέρες πριν από την επανάσταση, όπου ο νόμος έκτακτης ανάγκης είχε τεθεί σε εφαρμογή από το 1967 και παρέχει το πλαίσιο για την ευρεία καταστολή και την ακύρωση των ελευθεριών.

Ο χαρακτήρας του νέου καθεστώτος είναι σαφής. Μόλις πριν από λίγες ημέρες 18 νέοι διοικητές διορίστηκαν, η πλειοψηφία των οποίων κατάγονται από τις τάξεις των υπολειμμάτων του στρατού και της αστυνομίας ή ακόμη και του καθεστώτος Μουμπάρακ.

Επίσης, υπήρξε μια συνεχής επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους που συνεχίζουν να απεργούν για τα δικαιώματά τους (όπως η πρόσφατη επίθεση του στρατού και η σύλληψη των απεργών εργαζομένων στον χάλυβα στην περιοχή του Σουέζ).

Το στρατιωτικό καθεστώς κυνηγά επίσης τους επαναστατικούς ακτιβιστές, δημοσιογράφοι χτυπήθηκαν και συνελήφθησαν, όσοι ξένοι υπήρξαν μάρτυρες γεγονότων δέχονται απειλές.  Τα τοπικά και τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης λένε μισές αλήθειες και χτίζουν ρεπορτάζ και αφηγήσεις που υποστηρίζουν την πολιτική ατζέντα.

Η αντεπανάσταση είναι σε πλήρη εξέλιξη και ξέρει πώς να διασπάσει την ενότητα του λαού με την τακτική του διαίρει και βασίλευε.

Κατά τις δύο τελευταίες ημέρες υπήρξε μια αύξηση των θρησκευτικών αντιποίνων, με επιθέσεις σε πάνω απο 50 εκκλησίες και χριστιανικά ιδρύματα. Ο στρατός και η αστυνομία δεν προστάτεψαν καθόλου τα κτίρια της χριστιανικής κοινότητας. Είναι προς το συμφέρον τόσο του στρατού όσο και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας να ανατροφοδοτήσει εντάσεις και να καλλιεργήσει τον φόβο και το μίσος στους ανθρώπους. Ανταγωνίζονται για τον έλεγχο του κράτους, καθώς το αίμα των ανθρώπων γεμίζει τους δρόμους.

Καταδικάζουμε τις σφαγές στις πλατείες  Raba’a και Nadha, τις επιθέσεις κατά των ακτιβιστών εργαζομένων, και των δημοσιογράφων, την χειραγώγηση του λαού από εκείνους που επιδιώκουν την εξουσία, και τις θρησκευτικές επιθέσεις.

Για να συνεχιστεί η  επανάσταση οι άνθρωποι πρέπει να παραμείνουν ενωμένοι ενάντια στην κατάχρηση και την τυραννία της εξουσίας, από όπου κι αν αυτή προέρχεται και προς όποιον κι αν στρέφεται.


Κάτω ο στρατός  και o Al-Sissi!
Κάτω τα απομεινάρια του καθεστώτος Μουμπάρακ και η επιχειρηματική ελίτ!
Κάτω το κράτος.  Εξουσία στις αυτόνομες κοινότητες!
Ζήτω η αιγυπτιακή επανάσταση!

Πηγή: https://tahriricn.wordpress.com/2013/08/15/tahrir-icn-statement-on-events-in-egypt/
Και εδώ