Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Το φάντασμα του Μαρξ πλανάται στην Αναρχία! Η αλλιώς ''άντε γαμήσου εργατιά!''



Τελευταία όλο και ποιο συχνά αντιλαμβάνομαι την ιδεολογική διείσδυση της αριστεράς στον λεγόμενο ‘’χώρο’’ της αναρχίας. Όλο και περισσότερες αναρχικές συλλογικότητες ή μεμονωμένα άτομα στην προσπάθεια τους να αναλύσουν κάποιο κοινωνικό ζήτημα χρησιμοποιούν στην φρασεολογία τους όρους που προέρχονται κυρίως από τον μαρξισμό και που τους χρησιμοποιεί κυρίως η αριστερά. Δεν θα καταφύγω σε ιδιαίτερα βαριές αναλύσεις και δεν θα αναφερθώ γενικά και αόριστα. Η παρατήρηση μου θα επικεντρωθεί στην έννοια της ταξικότητας και δη αυτή του ταξικού πολέμου.
Αντιλαμβάνομαι την ταξικότητα ως ένα πρωταρχικό πρόβλημα που οφείλει να λύσει η ανθρωπότητα εάν επιθυμεί την ολιστική της απελευθέρωση. Την αντιλαμβάνομαι ως ένα τεράστιο σκόπελο στην πορεία που πρέπει να διανύσουμε όλοι μας για την απελευθέρωση. Μέχρι εκεί καταλαβαίνω την χρήση του όρου από άτομα και συλλογικότητες που πρόσκονται στην αναρχία. Από εκεί και πέρα όμως το πράγμα αρχίζει να μου γίνεται ακατανόητο. Πως μπορείς να θεωρείσαι αναρχικός και να πιστεύεις σε πόλεμο τάξης εναντίων τάξης; Ο ‘’πόλεμος’’ και εν τέλει η επικράτηση της τάδε ή της δείνα τάξης πιστεύω ότι θα πρέπει να αφήνει ανεπηρέαστο ένα αναρχικό στο ιδεολογικό πεδίο και εχθρικό απέναντι σε οποιαδήποτε τάξη. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η επικράτηση π.χ της εργατικής τάξης ιστορικά έφερε τα ίδια δεινά στους ανθρώπους όπως η επικράτηση της αστικής. Γνωρίζουμε καλά πως ο εξουσιαστής δεν κατοικοεδρεύει σε μια από τις μαρξιστικές τάξεις και έτσι δεν έχει πατρίδα - σε παράφραση του γνωστού μας συνθήματος- απλά κινείται ελεύθερα κάνοντας αυτό που γνωρίζει καλά, να εξουσιάζει! Η αυτόματη ένταξη μου στην εργατική τάξη επειδή δουλεύω για κάποιο αφεντικό δεν με εκφράζει καθόλου. Το συγκεκριμένο τσουβάλιασμα ενοχλεί την συνείδησή μου και συγκρούεται με την άποψη μου για ολική απελευθέρωση και αταξική κοινωνία Αυτό που νιώθω είναι ότι στον τομέα της εργασίας τουλάχιστον είμαι εξουσιαζόμενος, χωρίς βέβαια δυστυχώς να είμαι σίγουρος που ανήκω σε άλλες πτυχές της ζωής μου κάνοντας έτσι τα πράγματα ακόμα ποιο πολύπλοκα και ποιο σύνθετα από την απλή θεώρηση και διαχωρισμού της κακής αστικής τάξης και της καλης εργατικής τάξης. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούνται δύο μισητές τάξεις του εξουσιαστή και του εξουσιαζόμενου που παρατηρούνται σε αμέτρητες πτυχές της ζωής κάθε ανθρώπου και που χρειάζονται λύση κάθε στιγμή. Τάξεις ιδιαίτερα εύπλαστες, ευμετάβλητες και σαφώς ποιο δύσκολες στην εξόντωσή τους. Έτσι λοιπόν δεν με αφορά εάν κάποιο εργοστάσιο διοικείται από εργάτες ή αστούς αλλά πως αυτό το εργοστάσιο θα γκρεμιστεί συθέμελα, δεν με ενδιαφέρει εάν αυτός που μολύνει την φύση είναι αστός ή εργάτης. Η διαχείριση της εξουσίας και της μόλυνσης της φύσης μου κάνει το ίδιο είτε είναι από εργάτες είτε από αστούς.  Η αγιοποίηση των εργατών ελλοχεύει κινδύνους που τελικά δεν βοηθάει στην απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα δεινά της απλά τους αλλάζει πρόσωπο. Ο στόχος οφείλει να είναι η ολική απελευθέρωση της φύσης και του ανθρώπου για να σταματήσουν να υπάρχουν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι και όχι η επικράτηση μιας τάξης που βοηθάει την εξουσία να αλλάξει ρούχα. Η υιοθέτηση της μαρξιστικής ιδεολογίας σχετικά με τον ταξικό πόλεμο από άτομα ή συλλογικότητες του ‘’αναρχικού χώρου’’ μου είναι ακατανόητη. Λέτε το φάντασμα του Μαρξ να βάλθηκε να ξεμπερδέψει με του αναρχικούς γιατί του χαλάνε την σούπα;

5 σχόλια:

  1. Τελικά δικαιώνεται ο Μαρξ όταν έλεγε πως το αναρχικό κίνημα είναι κατα βάση μικροαστικό...

    Ένας αναρχικός κομμουνιστής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άντε και γαμήσου "αναρχικέ" του κώλου. Μήπως είσαι και αφεντικούλης (μικρός αφεντικούλης βεβαίως βεβαίως)? Κι αυτό το μπούρμπουνας που υπογράφεις, έχει λάθος τόνο και το ρ του περισσεύει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει το καταλαβαίνω ότι ονειρεύεσαι δικτατορίες του προλεταριάτου και συναφή, συγνώμη εάν σε έθιξα!

      Διαγραφή
  3. Μη θυμώνετε επίδοξοι προλετάριοι! Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα αν δεν εξεγερθεί για να μη ζήσει σαν δούλος, δεν θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξει το εργασιακό του- ταξικό μίσος στα πλαίσια μιας πλατιάς μαζικής οργάνωσης ή σωματείου, γιατί το τέλος της εργασίας έχει ήδη ανατείλει... άρα και το τέλος του εργασιακού "ήθους" (μια κατεξοχήν μικροαστική αντίληψη την οποία η αναρχία ουδέποτε ενστερνίστηκε, μάλλον η αστική εργατική μάζα θεοποίησε με αποτέλεσμα την ενοχοποίηση του ένεργου, ως άχρηστου όντος για την αναπαραγωγή του αξιακού μας κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, οδηγώντας τον στην κατάθλιψη και στην αυτοκτονία). Το πλήγμα στον κομμουνιστικό ιδεώδες είναι το οτι ο καπιταλιστικός πλούτος δεν έχει ανάγκη πλέον τον εργάτη για να αναπαραχθεί. Για το λόγο αυτό τον μετέτρεψε μέσω Χρηματιστηριακών συναλλαγών, εν μια νυκτί σε δούλο (βλέπε τις συνθήκες δουλείας εργαζομένων στην Κίνα), με όρους απασχόλησης που απειλούν να ανατινάζουν όλα τα εργασιακά δικαιώματα του 20ου στον αέρα μαζί με την παγκόσμια οικονομία, όπως την ξέραμε. Άρα αν υποθέσουμε οτι η αναπαραγωγή του πλούτου θα βασιστεί στην χρηματιστηριακή αξία της όλο και μειούμενης αμοιβής της εργατοώρας, η εκμετάλευση ενός και μόμο δούλου θα είναι αρκετή να συντηρήσει εναν ολόκληρο κλάδο επιχείρησης...Για να μη σας απογοητεύω περισσότερο...ο όρος ειναι μοίρασμα του πλούτου, αυτοδιαχείριση των πλουτοπαραγωγικών πόρων, ή δουλεία σε όλα τα στάδια αναπαραγωγής της τρέλλας αυτού του μοντέλλου οικονομικής διαχείρισης; Δεν θέλω να ονειρέυομαι οτι όπως μας "σώσανε" κάποτε οι Αμερικάνοι (μετά το Β" Παγκ. Πόλεμο) θα περιμένω τώρα τους Ρώσους, να το κάνουν. Αν δεν μπορώ να σωθώ μόνος μου (σαν λαός) ποτέ να μη σωθώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή