Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Περιοχές Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης (Π.Ο.Τ.Α.) Το νέο εργαλείο των εξουσιαστών για περισσότερο έλεγχο

Μία παλαιότερη ανάρτηση σχετικά με τον τουρισμό και τις συνέπειες του μεγάλου ξενοδοχείου Costa Navarino

Το νέο μοντέλο που προωθεί το κράτος στην βιομηχανία του τουρισμού στον Ελλαδικό χώρο στηρίζεται στα λεγόμενα «σύνθετα τουριστικά καταλύματα». Ο όρος αυτός δεν μένει στην πεπατημένη πρακτική των rooms to let και των μεγάλων ή μικρών ξενοδοχειακών μονάδων που έχουμε συναντήσει τα τελευταία 40 χρόνια. Τα «σύνθετα τουριστικά καταλύματα» στηρίζονται σε εκτάσεις χιλιάδων στρεμμάτων, με αριθμό κλινών και κατοικιών άνω των 2.000. Συνήθως χτίζονται πάνω σε περιοχές με ιδιαίτερη φυσική ομορφιά για την προσέλκυση τουριστών. Τα «σύνθετα» μοιάζουν με μικρές πόλεις που περιλαμβάνουν από ψιλικατζίδικα, εστιατόρια μέχρι τράπεζες και ταχυδρομεία, ενώ στις περιφέρειές τους συνήθως εκτείνονται γήπεδα γκολφ για να παίζουν οι vip φιλοξενούμενοι.
Το συγκεκριμένο μοντέλο μπορεί για τον Ελλαδικό χώρο να είναι νέο αλλά για κάποιες άλλες χώρες είναι παλιά ιστορία. Η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία έχουν δοκιμάσει από την δεκαετία του ’80 την γεύση του αλλά μάλλον τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο κατ’ ευχήν! Η ανεργία ακόμα και στις περιοχές όπου κτίστηκαν τέτοια θέρετρα είναι υψηλή. Αφού καταστράφηκαν περιοχές με ιδιαίτερο φυσικό κάλος και οι λιγοστοί γκόλφερς δεν φτάνουν για να τις συντηρήσουν, αρχίζει η διαδικασία γκρεμίσματος των εγκαταστάσεων!

Το παράδειγμα της Πύλου


Στον Ελλαδικό χώρο σχεδιάζονται σύμφωνα με τις εξαγγελίες των κρατούντων δεκάδες τέτοια «σύνθετα» σε περιοχές, όπως στις Νηές του Αλμυρού Βόλου σε μια περιοχή τουλάχιστον 3.000 στρεμμάτων, στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής (όπου μάλιστα η εταιρία που είχε αναλάβει το έργο επιχείρησε να αποξηράνει τον υγροβιότοπο για να χτίσει!) και στον Έξαρχο της Αταλάντης με 5.000 κατοικίες και τρία γήπεδα γκολφ. Το πρώτο όμως υλοποιημένο σχέδιο βρίσκεται στην Μεσσηνία και συγκεκριμένα στην περιοχή της Πύλου. Η Π.Ο.Τ.Α. (Περιοχή Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης) εκτείνεται εκατέρωθεν της λιμνοθάλασσας της Γιάλοβας σε μια έκταση 1.400 στρεμμάτων με αμμώδη παραλία άνω του ενός χιλιομέτρου στο Ιόνιο πέλαγος και στον κόλπο του Ναυαρίνου αντίστοιχα. Η τουριστική μονάδα περιλαμβάνει 2 γήπεδα γκολφ 18 οπών1. Για να καταλάβουμε το μέγεθος της συγκεκριμένης μονάδας αρκεί να αναλογιστούμε ότι μόνο ο οικοδομικός της όγκος αντιστοιχεί με εκείνον της Πύλου των 2.500 κατοίκων. Ο αριθμός των δωματίων καθώς και των βιλών της Π.Ο.Τ.Α. ανέρχεται περίπου στα 1.000 με εκατοντάδες ιδιωτικές πισίνες. Αντιλαμβανόμαστε ότι η συγκεκριμένη τουριστική μονάδα απευθύνεται σε άτομα με υψηλά εισοδήματα και με ιδιαίτερες καθημερινές ακριβές απαιτήσεις που μόνο στα όρια του «σύνθετου» παρέχονται2.
Συνοπτικά αναφέρουμε ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα το σκαρφίστηκε ο εφοπλιστής Βασίλης Κωνσταντακόπουλος3 (η αλλιώς «καπετάνιος» λόγω των καραβιών που είχε), ο οποίος από την δεκαετία του 80′ άρχισε να αγοράζει γη και από το 1997 με την διαδικασία της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης υπέρ ιδιώτη για κοινωφελή έργο ουσιαστικά κλέβει την γη σε όσους αρνιόντουσαν να του την πουλήσουν, κυρίως για οικονομικές διαφορές. Ο Κωνσταντακόπουλος εντάσσει με την βοήθεια της βουλής την Π.Ο.Τ.Α. στο Β΄ κοινοτικό πλαίσιο στήριξης, τα χρήματα του οποίου δεν φτάνουν και με νόμο που φτιάχτηκε κομμένο και ραμμένο γι’ αυτόν εντάσσει το έργο και στο Γ΄ κοινοτικό πλαίσιο στήριξης (την στιγμή που ένα έργο μπορεί μόνο μια φορά να λάβει αυτό το πακέτο).
Επίσης, το έργο απορροφάει το 40% του περιφερειακού επιχειρησιακού προγράμματος Πελοποννήσου! Συνολικά για την κατασκευή του όλου εγχειρήματος χρησιμοποιήθηκαν 25% κεφάλαια από τον Κωνσταντακόπουλο, 20% από δάνεια και 55% από επιχορηγήσεις του κράτους τα οποία ανέρχονται σε 325 εκ. ευρώ! Το καλοκαίρι του 2010 ξεκινάει η λειτουργία της ξενοδοχειακής μονάδας Costa Navarino, ενώ στα άμεσα σχέδια της οικογένειας Κωνσταντακόπουλου είναι η ολοκλήρωση της Π.Ο.Τ.Α. μέσα στα επόμενα χρόνια, με την κατασκευή δύο ακόμα εξίσου μεγάλων μονάδων στο χωριό Κυνηγού, που βρίσκεται βόρεια της Γιάλοβας ως οικολογικό προορισμό(!) και στο χωριό Πεταλίδι, που βρίσκεται 20 λεπτά από την πόλη της Καλαμάτας.
Για τις ανάγκες του Costa Navarino:
α) Η Μεσσηνία συνδέθηκε αεροπορικός με Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο και Μόναχο με αεροπορική εταιρία που ο Κωνσταντακόπουλος είναι μέτοχος.
β) Κατασκευάστηκε νέος δρόμος μεταξύ Πύλου-Γιάλοβας –με μελέτη του εφοπλιστή και το κόστος κατασκευής καλύφθηκε από τον κρατικό προϋπολογισμό– αφού ο παλιός περνούσε μέσα από τα γκολφ.
γ) Λειτούργησε ο επί χρόνια ανενεργός βιολογικός καθαρισμός της Πύλου.
δ) Θα ανακατασκευαστεί η μαρίνα της Πύλου.
Για όλα τα παραπάνω, καθώς και για την πολυπόθητη εργασία που προσφέρεται στην Π.Ο.Τ.Α, η πλειοψηφία των κατοίκων της Μεσσηνίας πίνει νερό στο όνομά του.
Η δουλειά, όμως, που τόσο περίμεναν οι κάτοικοι, τελικά δεν ήρθε όπως την καρτερούσαν. Το 8ωρο πληρωνόταν με 30-32 ευρώ και τα 10ωρα, 12ωρα και πολλές φορές 16ωρα για ένα καλύτερο μεροκάματο ήταν εξαντλητικά, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των εργαζομένων να είναι μετανάστες και ανασφάλιστοι. Δεκάδες εργατικά ατυχήματα συνέβησαν την περίοδο της κατασκευής, ένας εργάτης έχασε την ζωή του από ηλεκτροπληξία και ένας ακόμα έχασε το χέρι του.
Το επιχείρημα ότι η Π.Ο.Τ.Α. θα φέρει οικονομική ανάπτυξη στην περιοχή της Πύλου χωλαίνει στο ότι οι λουξ επισκέπτες του Costa Navarino μένουν μαντρωμένοι εντός του «σύνθετου» χωρίς να έχουν την ανάγκη να βγουν, καθώς ο χώρος τούς προσφέρει όλες εκείνες τις ανέσεις που σίγουρα δεν θα βρουν σε κανένα χωριό της περιοχής. Υπάρχει όμως και η άποψη που θέλει την περιοχή να αναπτυχθεί μόνο και με την ύπαρξη αυτού του έργου, χωρίς ουσιαστικά το έργο να σχετίζεται άμεσα με αυτή την ανάπτυξη. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αναλογιστούμε τί σημαίνει ανάπτυξη για τον καθένα. Για μας η ανάπτυξη δεν σχετίζεται με καμία οικονομική δοσοληψία, δεν καταστρέφει την φύση και δεν υποθάλπει την ζωή και την ελευθερία κανενός πλάσματος σε αυτό τον πλανήτη. Το χτίσιμο μικρότερων ξενοδοχειακών μονάδων, rooms to let και βιλών, η τοποθέτηση όλο και περισσοτέρων Σεζλόνγκ (ξαπλώστρες) με όλο το «πακέτο διακοπών» που έχουμε ζήσει τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αλώσει περιβάλλον και συνειδήσεις. Τα «μπάνια του λαού» σύνδεσαν την ανάπτυξη με τον βιασμό της φύσης με σκοπό το εποχιακό κέρδος.

Οι περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις


Τα 2 γήπεδα γκολφ καθώς και οι πισίνες τροφοδοτούνται από δύο τεχνητές λιμνοδεξαμενές 450.000 και 250.000 κυβικών αντίστοιχα καθώς και από πολλές γεωτρήσεις στην γύρω περιοχή. Η εταιρία ΤΕΜΕΣ που έχει αναλάβει το έργο έχει εκτρέψει χείμαρρους και ποτάμια της περιοχής έτσι ώστε τα νερά να εκβάλουν στις δύο λιμνοδεξαμενές!4 Η συγκεκριμένη πρακτική παρεμβαίνει στον φυσικό κύκλο του νερού επηρεάζοντας οικοσυστήματα που βασίζονται σε αυτό τον κύκλο. Ένα γήπεδο γκολφ 18 οπών έχει μεγάλες απαιτήσεις άρδευσης γεγονός που συνεπάγεται μεγάλη κατανάλωση νερού. Ο μέσος όρος νερού που χρειάζεται ετησίως ένα τέτοιο γήπεδο είναι 1.000.000μ3 νερό, δηλαδή το νερό που καταναλώνει μια πόλη 11.000 κατοίκων το χρόνο. Τα στοιχεία για την κατανάλωση του νερού ποικίλουν ανάλογα με τα τοπογραφικά και κλιματολογικά χαρακτηριστικά του κάθε γηπέδου, έτσι όταν τα γήπεδα γκολφ σχεδιάζονται και εγκαθίστανται σε άνυδρες από τη φύση τους περιοχές όπως η περιοχή της Πύλου, οι πιέσεις είναι ακόμα πιο σημαντικές! Αν στα παραπάνω προσθέσουμε τις πισίνες, τα spa, καθώς και τις καθημερινές ανάγκες των λουξ επισκεπτών για νερό, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι η πίεση της περιοχής σε σχέση με το νερό είναι ακόμα μεγαλύτερη. Αντιλαμβανόμαστε ότι το πότισμα των γηπέδων μετατρέπεται σε ανταγωνιστική δραστηριότητα, σε σχέση με άλλες ανάγκες της περιοχής για νερό.
Έκτος από το πότισμα, στα γήπεδα γκολφ χρησιμοποιούνται και μεγάλες ποσότητες ζιζανιοκτόνων και φυτοφαρμάκων για την συντήρηση του χλοοτάπητα. Η εντατική χρήση φυτοφαρμάκων στην τεράστια έκταση των δύο γηπέδων γκολφ προκαλεί ρύπανση του εδάφους, μόλυνση των υπογείων και επιφανειακών υδάτινων πόρων και καταστροφή της δομής του εδάφους και των μικροοργανισμών που το διατηρούν και το αναζωογονούν. Για τον λόγο αυτό η αποκατάσταση ενός γηπέδου γκολφ θεωρείται εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία.
Η Π.Ο.Τ.Α. έχει κατασκευαστεί παρακείμενα ενός σημαντικού υγροβιότοπου, της λιμνοθάλασσας της Γιάλοβας, μάλιστα ένα σημείο της έχει παραχωρηθεί5. Η Γιάλοβα είναι ένα σταυροδρόμι χιλιάδων πτηνών που κάθε φθινόπωρο και άνοιξη στο μακρύ τους ταξίδι από την βόρεια Ευρώπη στην Αφρική και ανάποδα σταματάνε για ανεφοδιασμό και ξεκούραση. Επίσης στην λιμνοθάλασσα καθώς και πέριξ αυτής κατοικεί και η μοναδική κοινότητα αφρικάνικου χαμαιλέοντα στην Ευρώπη που μάλιστα είναι προς εξαφάνιση. Με τα παραπάνω είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι η Π.Ο.Τ.Α. απειλή σοβαρά την περιβαλλοντολογική ισορροπία της περιοχής καθώς η γειτνίαση της και μόνο με τον υγροβιότοπο μπορεί να προκαλέσει όχληση και να υπάρχει απώλεια βιοποικιλότητας καθώς και διάσπαση του βιότοπου. Επίσης είναι αποδεδειγμένο ότι η κοινότητα του χαμαιλέοντα πριν την κατασκευή της μονάδας είχε αρχίσει και εξαπλωνόταν προς την περιοχή οπού τώρα βρίσκονται τα γήπεδα γκολφ6. Έτσι πολλοί χαμαιλέοντες χάθηκαν κάτω από τόνους χώμα. Τα γκολφ αποτελούν πλέον απαγορευτικό μέρος όχι μόνο για τους χαμαιλέοντες αλλά και για οποιοδήποτε πλάσμα, καθώς η τεράστια έκταση χλοοτάπητα λειτουργεί ως φράγμα για την πανίδα της περιοχής εμποδίζοντας την κίνηση της! Ένα τελευταίο σημείο σε σχέση με την πανίδα που πρέπει να σταθούμε είναι και αυτό της θαλάσσιας χελώνας καρέτα-καρέτα. Η παραλία μήκους ενός χιλιομέτρου που έχει «φάτσα» η Π.Ο.Τ.Α. είναι σημαντικός τόπος αναπαραγωγής της χελώνας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ο μηχανισμός προπαγάνδας της Π.Ο.Τ.Α.


Η οικογένεια Κωνσταντακόπουλου από την πρώτη στιγμή κατασκεύασε έναν ισχυρό μηχανισμό στήριξης για την πραγματοποίηση των σχεδίων της στην περιοχή. Ο μηχανισμός αυτός αποτελείται από σύσσωμα τα κόμματα της βουλής, τα ΜΜΕ καθώς και την οικολογική οργάνωση «Ελληνική Ορνιθολογική εταιρεία». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις θέσεις κομμάτων παρουσιάζουν αυτά της Αριστεράς (αφήνοντας τα υπόλοιπα στην απ’ έξω λόγω της αναμενόμενης θετικής στάσης τους απέναντι στο έργο). Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του «φιλοπεριβαλλοντολογικού» Συν-Σύριζα, που ενώ αρχικά ο πρόεδρος Αλέξης πήγε να εναντιωθεί στο έργο, τα μάζεψε λίγο αργότερα αφού οι Μεσσήνιοι Συριζαίοι του σφύριξαν ότι η υπόθεση έχει ψωμί. Στη συνέχεια, βέβαια, αντέδρασαν κάποια μέλη του (για τα μάτια του κόσμου) για την θετική στάση του κόμματος απέναντι στο έργο απειλώντας με αποχώρηση!
Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ, στην επίσκεψη της στην Π.Ο.Τ.Α., αφού υπενθύμισε ότι δεν ψήφισε το σχέδιο στην βουλή τόνισε ότι αυτό το έργο δεν θα φέρει ανάπτυξη στην περιοχή και ότι θα προτιμούσε όλες αυτές οι ανέσεις που προσφέρει η ξενοδοχειακή μονάδα να ήταν στα χέρια της εργατικής τάξης που δουλεύει για να το κατασκευάσει! Η συγκεκριμένη στάση του ΚΚΕ μάς υπενθυμίζει ότι σκοπός του κόμματος είναι να περάσει στην εξουσία του η διαχείριση όλων των σκουπιδιών του κράτους και του καπιταλισμού. Ουσιαστικά θέλει να γίνει «καπετάνιος» στην θέση του «καπετάνιου»! Γι’ αυτό λοιπόν και η αρνητική ψήφος στην βουλή! Γιατί μ’ αυτό τον τρόπο και ψήφους μαζεύεις και δείχνεις την αντίθεσή σου στην διαχείριση του «πλούτου» από τους καπιταλιστές. Το ΚΚΕ έχει αποδείξει με κόπο ουκ ολίγες φορές ότι δεν θέλει να διαταράξει το σύστημα, με απώτερο σκοπό την διαχείριση του από τους κομματικούς μηχανισμούς του (βλέπε περιφρούρηση της βουλής στις 19-20 Οκτωβρίου).
Ένας άλλος μηχανισμός στήριξης είναι και η χειραγώγηση των ΜΜΕ. Όλα τα τηλεοπτικά και έντυπα μέσα της Μεσσηνίας «προοδευτικά» και μη στάθηκαν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό της οικογένειας Κωνσταντακόπουλου. Οι ντόπιοι πριν την ολοκλήρωση του έργου βομβαρδίζονταν από μονόπλευρες πληροφορίες για την χρησιμότητα της Π.Ο.Τ.Α. στην περιοχή χωρίς να προβάλουν κανένα αντεπιχείρημα! Βλέπετε τα χρήματα από τις διαφημίσεις του εφοπλιστή αξίζουν ποιο πολύ από το περιβάλλον. Το αποτέλεσμα της κατάστασης ήταν, ότι όσες συλλογικότητες και άτομα αντιδρούσαν στο έργο, να φαντάζουν στην τοπική κοινωνία σαν εξωγήινοι που θέλουν το κακό της Μεσσηνίας.
Τέλος, οι «ειδήμονες» περιβαλλοντολόγοι και οικολόγοι που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, αφού νιαούρισαν επιθετικά πριν από πολλά χρόνια για το έργο και για τις επιπτώσεις του στο εύθραυστο περιβάλλον της περιοχής, άλλαξαν τροπάριο προ των πυλών! Ο λόγος για την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία. Η «χαρτούρα» του Κωνσταντακόπουλου για να αλλάξει βιολί η ορνιθολογική εταιρία, ανέρχεται σε 120.000 ευρώ (τουλάχιστον αυτά γνωρίζουμε) τα τελευταία δύο χρόνια. Επίσης οι μεγαλοεργαζόμενοι της ΕΟΕ κατοικούν σε κτήριο που τους έχει δωρίσει η οικογένεια Κωνσταντακόπουλου! Έτσι οι χρηματοδοτούμενες έρευνες της εταιρίας βγάζουν λάδι την Π.Ο.Τ.Α. Η Ορνιθολογική Εταιρία ζητάει μέσα από την ιστοσελίδα της εθελοντές για να την στηρίξουν στο έργο της καθώς και οικονομική ενίσχυση. Φαίνεται ότι τα λεφτά που παίρνουν σαν περιβαλλοντολογικά φερέφωνα της Costa Navarino και από το κράτος μέσα από τις διαβόητες επιχορηγήσεις σε ΜΚΟ (150.000 από εκεί) δεν φτάνουν!

Το μέλλον;

Ο τουρισμός είναι ένα εργαλείο των εξουσιαστών για περισσότερο έλεγχο. Ο μηχανισμός αυτός μπορεί να επέμβει στην συνείδηση των ανθρώπων και να την πολτοποιήσει, να την μπερδέψει και στο τέλος ο άνθρωπος να καταλήξει να είναι υποχείριο. Πόσο μάλιστα όταν μιλάμε για φαραωνικά έργα τουρισμού όπως η Π.Ο.Τ.Α. όπου ολόκληρες περιοχές περνάνε στα χέρια ενός εφοπλιστή και οι άνθρωποι αφού ξεπουλήσουν γη, καταλήγουν να γίνονται άμεσα εξαρτώμενοι από το έργο του εφοπλιστή και μετατρέπονται, στην καλύτερη περίπτωση, σε γκαρσόνια και security στην ξεπουλημένη τους γη. Ποιος ασχολείται με τους αφρικανικούς χαμαιλέοντες στην περιοχή που φτιάχτηκε το ξενοδοχείο, τις καρέτα-καρέτα, τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, τα πουλιά, τους υγροβιότοπους, τη λειψυδρία, όταν ο Κωνσταντακόπουλος προσφέρει δουλειά; Με τον καιρό η κυρά Γκόλφω σταμάτησε να σπέρνει για να χτίσει rooms to let, στο μέλλον πλέον θα σπέρνει τρύπες του γκολφ! Αυτό που συντελείται στην δυτική Μεσσηνία είναι εικόνα από το μέλλον για όλο τον ελλαδικό χώρο, όπου το κράτος μέσω του τουρισμού θα κλέβει όλο και περισσότερο γη με το πρόσχημα της δουλειάς αλλά με κύριο σκοπό το οικονομικό κέρδος, την εκμετάλλευση και τελικά τον πλήρη έλεγχο των υπηκόων του. Η Π.Ο.Τ.Α. της Μεσσηνίας θα αποτελέσει για τους εξουσιαστές των μπούσουλα για την κλωνοποίηση τέτοιων έργων σε όλο τον ελλαδικό χώρο. Από την Κασσάνδρα της Χαλκιδικής μέχρι την Αταλάντη και την Κρήτη, το κράτος προετοιμάζει τις κινήσεις του για τον πλήρη έλεγχο και εξάρτηση των κατοίκων αυτών των περιοχών. Τα κελεύσματα της ανάπτυξης και δουλειάς στις περιοχές όπου σχεδιάζονται τέτοιου είδους επιχειρήσεις πρέπει αυτή την φορά να μην βρουν ανταπόκριση.
Β.
——————————
1. Ένα γήπεδο γκολφ 18 οπών καλύπτει χώρο από 5.000 – 6.700 τετραγωνικά μέτρα.      
2. Ενδεικτικά οι κατώτατες τιμές στις δύο μονάδες που λειτουργούν είναι: τον Απρίλη στα 210 και 290 ευρώ αντίστοιχα, ενώ το ίδιο τον Αύγουστο στα 310 και 390 αντίστοιχα (οι τιμές είναι σε προσφορά!)
3. Ο Βασίλης Κωνσταντακόπουλος πέθανε τον Ιανουάριο του 2011 και το όλο εγχείρημα το διαχειρίζεται, πλέον, ο γιος του Αχιλλέας.
4. Τμήμα του ποταμού Σέλα έχει παραχωρηθεί στην οικογένεια του εφοπλιστή και περνάει μέσα από την περιοχή του ξενοδοχείου και των γκολφ!
5. Σύμφωνα με την Εφορεία αρχαιοτήτων αρχαίας Ολυμπίας, στον χώρο όπου χτίστηκε η Π.Ο.Τ.Α υπήρχε το αρχαίο λιμάνι του Νέστωρα. Μάλιστα η συγκεκριμένη υπηρεσία, πριν αρχίσουν οι διαδικασίες χτισίματος, προέβηκε σε λεονταρισμούς λέγοντας ότι μόνο πάνω από το πτώμα τους θα περάσουν για να γίνει εκεί η επένδυση. Βέβαια όταν ξεκίνησαν οι διαδικασίες ανέγερσης παρίστανε τον ψόφιο κοριό! Κατά τις εργασίες βρέθηκαν πολλά ευρήματα που θα μεταφερθούν σε μουσείο της Π.Ο.Τ.Α. Εννοείται ότι ποτέ δεν θα μάθουμε στην πραγματικότητα πόσα και τι βρήκαν!
6. Σχετικά με τον χαμαιλέοντα της Γιάλοβας βλ. το ντοκιμαντέρ του Adam Schmedes «Chameleon Beach» στο: http://video.google.com/videoplay?docid=6679985178682065574#

Από τη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 114, Μάρτιος 2012

Πηγή: Anarchy press.gr

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

9 Μαΐου 1934 Καλαμάτα

Τιμή σε όσους αγωνίζονται με πάθος και ανιδιοτέλεια.
Ενάντια σε Κράτος και Εξουσία.
Τιμή στις εξεγέρσεις του χθες και στις φωτιές του αύριο.


Ραντεβού στου Μύλους.

ΜΑΗΣ 1934 Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ



-Τι θα μπορούσε να μας πει μια προβλήτα λιμανιού και ένας παλιός αλευρόμυλος;
 Αν περιπλανηθούμε κάποια στιγμή στο λιμάνι της Καλαμάτας, ίσως μπορέσουμε να νιώσουμε τους πόθους, τα όνειρα και τον μόχθο των ανθρώπων που έζησαν σ’ αυτό το μέρος. Το ίδιο μπορεί να συμβεί αν οδηγήσουμε τα βήματά μας και στο κουφάρι των παλιών αλευρόμυλων, που δεσπόζει δίπλα στην προβλήτα του λιμανιού. Το κτήριο παραμένει παρέα με πολλά μηχανήματα, διοικητικά χαρτιά και σακιά με την επωνυμία των αλευρόμυλων. Ακόμα και τα αποκόμματα από εφημερίδες και περιοδικά της εποχής  που βρίσκονται κολλημένα στις ντουλάπες των εργατών μαρτυρούν με τον τρόπο τους κάποια ιδιαίτερα μυστικά των τελευταίων ανθρώπων που δούλευαν εκεί λίγο πριν κλείσουν οι μύλοι. Το λιμάνι και οι αλευρόμυλοι έχουν πολλές ιστορίες να μας διηγηθούν. Ιστορίες για ανθρώπους που ήρθαν από μακριά και για άλλους που ήταν γεννημένοι σ’ αυτό τον τόπο και συνυπήρχαν στο λιμάνι δουλεύοντας για κάποιο αφεντικό πλουτίζοντάς το ενώ οι ίδιοι έμεναν σε προσφυγικά παραπήγματα στην παραλία και σε διάφορες λαϊκές γειτονιές της Καλαμάτας. Η ιστορία όμως που έμελλε να σημαδέψει αυτό το μέρος δεν είναι χαρούμενη αλλά βαμμένη με το αίμα δεκάδων απεργών και αλληλέγγυων. Η αιματοβαμμένη εξέγερση των λιμενεργατών και των μυλεργατών τον Μάη του 1934 ενάντια στα αφεντικά και το κράτος άφησε πίσω της οχτώ νεκρούς, δεκάδες τραυματίες και πολλές υλικές καταστροφές σε  διάφορα κτήρια εκ των οποίων αυτό της τράπεζας Αθηνών, το σπίτι ενός εκ των ιδιοκτητών των μύλων ‘’Ευγγελίστρια’’ Πάστρα καθώς και το τραμ της πόλης. Η εξέγερση της Καλαμάτας στης 9 Μαΐου του 1934 δεν είχε ‘’μέντορες’’ και ‘’επαναστατικές κομματικές φυσιογνωμίες’’ αφού οι εργάτες είχαν αποκηρύξει τέτοιου είδους αποστήματα μέρες πριν το αιματοκύλισμα.  Γι’ αυτό το λόγο τα γεγονότα της Καλαμάτας παρά την δραματική εξέλιξη που πήραν και τον θόρυβο που προκάλεσαν σε όλο τον ελλαδικό χώρο δεν έγιναν ποτέ σήμα κατατεθέν ως ''μοντέλο αγώνα'' για την καθεστωτική αριστερά. Μάλιστα προς αποφυγή οποιοδήποτε πολιτικού προσεταιρισμού από το κώμα του λαού καθώς και για τωρινά συμπεράσματα σε πρακτικές του κώματος σχετικά με τον χαρακτήρα που θα πρέπει να έχει μια εξέγερση είναι καλό να αναφερθεί ότι στην 2 ολομέλειά του ΚΚΕ τον Νοέμβριο του 1934 ανακοινώνει ότι ''η κομματική οργάνωση Πελοποννήσου βρέθηκε έξω από τα γεγονότα της Καλαμάτας όσο και από την τελευταία εξέγερση των σταφιδοπαραγωγών"


Άποψη του λιμανιού στις αρχές του 20ου αιώνα. Στο βάθος διακρίνεται το κτήριο των  μύλων ''Ευαγγελίστρια''.

ΜΑΗΣ 1934 ΚΑΛΑΜΑΤΑ
ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΕΝΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

Το 1934 ήταν μια χρονιά όπου τα κοινωνικά κινήματα βρίσκονταν σε αναβρασμό. Απανωτές απεργίες και εξεγέρσεις εργατών-κρατουμένων πονοκεφαλιάζουν το κράτος. Αναφορικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τα εξής: 2/1/1934 Στάση και μαζική απεργία πείνας των κρατουμένων στις φυλακές του Συγγρού, Ακραίου κ.α. 7/1/1934. Κινητοποιήσεις εργατών και επαγγελματιών κατά τις εταιρίας ηλεκτροδότησης ‘’Πάουερ’’. 17/1/1934 Απεργία των μεταλλωρύχων στο Λαύριο. 20/1/1934 Στις Σέρρες καταλαμβάνεται από άνεργους καπνεργάτες το κτήριο του ταμείου ανεργίας. 16/2/1934 Στην Θεσσαλονίκη άνεργοι καπνεργάτες και αρτεργάτες επετέθησαν στο γραφείο Ευρέσεως Εργασίας, στην γενική Διοίκηση και την Δημαρχία.

Το λιμάνι της Καλαμάτας βρισκόταν σε αναβρασμό για τουλάχιστον δύο χρόνια. Αιτία του αναβρασμού ήταν η ‘’ρουφήχτρα’’ που εγκατέστησαν στην προβλήτα τα αφεντικά των αλευρόμυλων ‘’Ευαγγελίστρια’’  Πάστρας και Τραβασάρας. Η ρουφήχτρα εγκαταστάθηκε από 1928 αλλά η τελειοποίηση της καθώς και οι νέες αλυσιδωτές ανάγκες που αυτή έφερνε στην παραγωγή είχε σαν αποτέλεσμα οι φορτοεκφορτωτές να απασχολούνται για τέσσερα ακόμα χρόνια. Από το 1932 η κατάσταση στο λιμάνι οξύνεται καθώς οι φορτοεκφορτωτές τον Οκτώβριο κηρύττουν απεργία και απαιτούν εκ παρατροπής εργασία για να μην χάσουν κάποιο συνάδελφοι την δουλειά τους. Τα αφεντικά απορρίπτουν το αίτημα και οργανώνουν απεργοσπαστικό μηχανισμό. Οι ξυλοδαρμοί και τα μαχαιρώματα των απεργών με την αστυνομία και τους απεργοσπάστες είναι καθημερινό φαινόμενο. Το σκηνικό αυτό κρατάει ένα μήνα με το λιμάνι να έχει παραλύσει καθώς οι ιδιοκτήτες φορτηγίδων κηρρύσουν λοκ αουτ. Στις αρχές του 1933 οι λιμενεργάτες κατεβαίνουν σε απεργία ζητώντας να μην λειτουργήσει η ‘’ρουφήχτρα’’ ή να αποζημιωθούν όσοι απολυθούν. Τον Σεπτέμβρη του 1933 η εκφόρτωση ενός καραβιού γίνεται η αφορμή να σκοτωθεί από πυροβολισμό ο Κ. Καλογεράκος ιδιοκτήτης μιας φορτηγίδας από τον Απ. Διαμαντόπουλο που ήταν πρόεδρος της Ένωσης Φορτοεκφορτωτών Λιμένος. Μέσω της συνεχιζόμενης όξυνσης στο λιμάνι οι κρατούντες οδηγούνται στις 26 Απριλίου σε σύσκεψη υπό τον αντιπρόσωπο του Υπ. Εργασίας  και αποφασίζουν την μείωση των λιμενεργατών από 340 σε 140, ίδρυση ταμείου σύνταξης σε όσους ήταν μεγαλύτεροι από 40 χρονών και αποχωρούσαν καθώς και αποζημίωση των εργατών με το ποσό των 5 δραχμών για κάθε κιλό που θα ξεφόρτωνε η ρουφήχτρα. Οι αποφάσεις δεν βρίσκουν σύμφωνους τους εργάτες με κύριο σημείο διαφωνίας την αποζημίωση των 5 δραχμών ενώ οι ίδιοι επιθυμούσαν 8 δραχμές.
Οι πρώτες μέρες του Μάη του 1934 βρίσκουν την Καλαμάτα σε απεργιακό κλοιό. Οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Εταιρίας Οίνων και Οινοπνευμάτων ξεκινούν τον απεργιακό κλοιό στην πόλη και μετά από μάχες με την αστυνομία συλλαμβάνονται 19 απεργοί. Να σημειωθεί ότι αυτή η απεργία έληξε τον Ιούνιο μετά από άγρια καταστολή της ίδιας της εργοδοσίας με μπράβους και απεργοσπάστες. Αυτή η νίκη των εργοδοτών έδωσε την ευκαιρία στο διευθύνων σύμβουλό της εταιρίας Επαμεινώνδα Χαρίλαο να υπενθύμιση στο Εμπορικό Επιμελητήριο Αθηνών ότι «εάν εις όλας τας αναλόγους περιστάσεις ο εργοδοτικός κόσμος ηκολούθει σταθεράν τακτικήν δια την αντιμετώπισιν παρομοίων αναρχικών εκδηλώσεων, αυταί θα εξέλιπον».

Μετά από όλα αυτά τα γεγονότα οι λιμενεργάτες στέλνουν αντιπροσωπεία  για να διαπραγματευτεί με τους εργοδότες και το Υπουργείο Εργασίας η οποία δέχεται συμφωνία αποζημίωσης 6 δραχμών ανά κιλό που θα ξεφορτώνει η ‘’ρουφήχτρα’’. Στις 7 Μάη οι συνδικαλιστές ανακοινώνουν τη συμφωνία και αμέσως μετά από συνέλευση οι εργάτες δυσαρεστημένοι αποκηρύσσουν τους συνδικαλιστές τους που ως είθισται βιάστηκαν να συνθηκολογήσουν  και αποφασίζουν απεργία στην οποία συμμετέχουν και οι μυλεργάτες για αλληλεγγύη  και με αιτήματα για επαναπρόσληψη  τριών συναδέλφων τους, την καταβολή των παράνομων κρατήσεων από τους μισθούς τους, και την εξίσωση των μισθών τους με αυτούς των εργατών του Πειραιά που ήταν 30 δραχμές κατώτερη. Επίσης στην απεργία συμμετέχουν και οι μυλεργάτες του μύλου ‘’Φεραδούρου, Αποστολάκη και Σια’’ ως αλληλέγγυοι παρόλο ότι προ 15ημερου είχε γίνει αύξηση των δικών τους ημερομισθίων. Τέλος απεργούν και οι καταστηματάρχες της πόλης σαν ένδειξη αλληλεγγύης.


Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΒΙΑΙΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ

Στις 8 Μάη η πόλη έχει νεκρώσει από την απεργία και ο στρατός με την αστυνομία καθώς και η έφιππη χωροφυλακή φυλάσσουν τους μύλους, για τις ανάγκες της τήρησης της τάξης στήνεται ακόμα και πολυβόλο στην ταράτσα των μύλων. Τα εγκαίνια της ‘’ρουφήχτρας’’ είναι στις 9 Μάη καθώς εκείνη την μέρα αναμένεται και το γεμάτο σιτάρι ατμόπλοιο ‘’Λίμνη’’.  Το απόγευμα τις 8 Μάη οι απεργοί προσπάθησαν να σπάσουν τον δυτικό κλοιό των στρατιωτών και σημειώθηκαν συγκρούσεις και πετροπόλεμος που έλαβαν τέλος με την επέμβαση της έφιππης χωροφυλακής. Το βράδυ μια έκρηξη βόμβας συνταράσσει το λιμάνι. Η έκρηξη φαίνεται να είχε ως στόχο την ‘’ρουφήχτρα’’ καθώς έγινε σε σημείο κοντά στο μηχάνημα χωρίς ωστόσο να προκαλέσει κάποια φθορά. Βλέποντας την κλιμάκωση της έντασης το κράτος ενισχύει την φρουρά τοποθετώντας έναν επιπλέον λόχο πεζικού.
Το ξημέρωμα τις 9 Μάη βρίσκει σχεδόν όλη την πόλη στο λιμάνι να προσπαθεί να αποτρέψει την εκφόρτωση του πλοίου ‘’Λίμνη’’. Οι στρατιώτες χτυπούν τους συγκεντρωμένους  με τους υποκόπανους  των όπλων για να αποτρέψουν την επαφή του κόσμου με το πλοίο που ήδη έχει μπει στο λιμάνι. Οι συγκεντρωμένοι δεν υποχωρούν και μια ομάδα ανθρώπων που αποτελούνται ακόμα και από παιδιά μπαίνει σε μια βάρκα για να προσεγγίσουν το πλοίο μέσω θαλάσσης.  Ο κόσμος τους ενθαρρύνει και προσπαθεί και αυτός με την σειρά του να σπάσει τον στρατιωτικό κλοιό. Στο σημείο αυτό οι στρατιώτες διατάσσονται να ανοίξουν πυρ στο πλήθος ενώ συγχρόνως η βάρκα γαζώνεται από το πολυβόλο που είχε στηθεί στην ταράτσα. Ορισμένοι εργάτες ισχυρίζονται κατηγορηματικά ότι το πυρ το ξεκίνησε ο ίδιος ο Πάστρας που είχε οχυρωθεί στην ταράτσα των μύλων καθώς οι στρατιώτες αρνήθηκαν στην διαταγή. Ότι και να συνέβη στην πραγματικότητα το γεγονός αυτό υποδεικνύει την οργή και την άποψη που είχαν οι απεργοί για το αφεντικό των μύλων. Ο απολογισμός είναι δύο νεκροί στην βάρκα, τρεις στην προκυμαία και δεκάδες τραυματίες. Οι συγκεντρωμένοι εναποθέτουν τους νεκρούς σε ξύλα και τους μεταφέρουν στο κέντρο της πόλης για να δουν και οι υπόλοιποι το αιματοκύλισμα. Στο διάβα τους οι συγκεντρωμένοι καταστρέφουν το σπίτι του ενός από τους ιδιοκτήτες των μύλων Πάστρα, την Τράπεζα Αθηνών και το τραμ της πόλης. Στη συνέχεια αφού σπανέ την στρατιωτική φρουρά οι συγκρούσεις γενικεύονται. Αποτέλεσμα των συγκρούσεων στο κέντρο της πόλης είναι άλλοι τρεις νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Η χωροφυλακή απαγορεύει για ώρες την περισυλλογή των πτωμάτων προς παραδειγματισμό! Τα ονόματα των νεκρών είναι: Μαραγκουδάκης Αντώνης, Σπάλας Ανδρέας, Μπλίκος Παναγιώτης, Γιαλατσινός Βασίλης, Βασίλης Καπετανέας και Γκριζέπη Μαρία. Ο Βασίλης Καπετανέας πέθανε λίγο μετά από τα γεγονότα στο νοσοκομείο όπως και η Μαρία Γκριζέπη που τραυματίστηκε βαριά στο περίπτερό της και εξέπνευσε λίγο μετά στο νοσοκομείο.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Καλαμάτα 9 Μάη 1934 (Μια άλλη ιστορία)

Μια άλλη ματιά στην αιματηρή απεργία της Καλαμάτας στις 9 Μάη το 1934.
Αναδημοσίευση από Χρόνος για Ξόδεμα 




















Για την εξέγερση των μυλεργατών στην Καλαμάτα τα τελευταία χρόνια έχουν γραφτεί πολλά, από διάφορο κόσμο που έχει αναδείξει το ζήτημα. Έγω παραθέτω το κείμενο του Μπούρμπουνα για τα γεγονότα του Μαίου του 1934.
Ωστόσο μέσα στις γενικές πληροφορίες που μας έχουν εξιστορήσει η παλιοί έιναι και μια που σχετικά πρόσφατα έφτασε στο αυτί μου, απ τον μπαρμπά Μήτσο τον Βάγια, αντάρτη στα χρόνια του εμφυλίου στην περιοχή του Μωριά. 
Κατά την προσπάθεια της κατάπνιξης της απεργίας των εργατών στην Καλαμάτα το 34 ο αξιωματικός που έλαβε την εντολή εκ των ανωθεν για πύρ και διέταξε τους στρατιώτες να καταπνίξουν την απεργία ονομαζόταν Διακουμογιαννόπουλος. Μετέπειτα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου ο ΕΛΑΣ έχοντας έλλειψη αξιωματικών ζήτησε την ένταξη του Διακουμογιαννόπουλου στο αντάρτικο. Ο ίδιος τους είπε: "έγω είχα δολοφονήσει εργάτες το 34 στην Καλαμάτα, πως θα μπορέσω τώρα να έρθω μαζί σας;". Τελικώς ο Διακουμογιαννόπουλος (Στέλιος νομίζω στο μικρό) αναδείχθηκε σε μια απ τις ηγετικές μορφές του ΕΛΑΣ στη Μεσσηνία αλλά και σε ολόκληρη την Πελοπόννησο.
Για την ιστορία, ο μπαρμπά Μήτσος που μου έχει εξιστορήσει πολλά από εκείνα τα χρόνια, ζει και βασιλεύει, 90κάτι χρονών. Η δική του προσωπική ιστορία θα μπορούσε να γίνει κάλλιστα ταινία.



Ραντεβού στους μύλους...χέσε τα Jumbo!!!



Στους μύλους. 
Που είδαν πλοία να φεύγουν για την Αμερική, γεμάτα ελπίδα αλλά και καημό.
 Άσπρα μαντήλια, μαύρα δάκρια και μια καρδιά που σπαρταράει ξεχασμένη στον λιμενοβραχίονα,
περιμένοντας στους κάβους την ημέρα που το πλοίο θα ξαναδέσει.
Στους μύλους του μόχθου για κάτι καλύτερο. 
Της σκλαβιάς των χρημάτων και της καταπίεσης. 
Των όπλων, του αίματος και των πληγωμένων ονείρων.
Στους μύλους της έκρηξης, της εξέγερσης και
του γκρεμίσματος της μηχανής.
Μέχρι να βγεί και η τελευταία πνοή,
μέχρι να γκρεμιστεί η μηχανή,
το ραντεβού οφείλει να είναι στους μύλους.


ΚΑΛΑΜΑΤΑ1934: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

Το παρακάτω κείμενο είχε δημοσιευτεί τον Δεκέμβριο του 2002 από την αναρχική εφημερίδα Διαδρομή Ελευθερίας.

Η πόλη της Καλαμάτας αριθμεί σήμερα πάνω από 50 χιλιάδες κατοίκους. Η ανεργία είναι ένα από τα βασικά προβλήματα της πόλης, όπως άλλωστε και όλης της περιοχής της Πελοποννήσου. Σήμερα λίγα εργοστάσια έχουν μείνει στην περιοχή, κυρίως μικρές βιοτεχνίες. Το μόνο μεγάλο εργοστάσιο είναι αυτό της καπνοβιομηχανίας Καρέλια το οποίο συνεχώς απολύει εργάτες καθώς αποκτά νέα μηχανήματα που αντικαθιστούν τα εργατικά χέρια. Η τεχνολογική «ανάπτυξη» είναι για άλλη μια φορά η αιτία για την δυστυχία πολλών ανθρώπων.

Κάτι ανάλογο έγινε στην πόλη και το 1934. Όμως, την εποχή εκείνη, σε αντίθεση με την σημερινή αδράνεια, οι αντιδράσεις οδήγησαν σε μια αιματοβαμμένη εξέγερση που ανέδειξε τη δύναμη που κρύβουν μέσα τους οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι.

Το 1934 οι εργάτες στο λιμάνι της Καλαμάτας (που τότε ήταν ένα από τα πιο δραστήρια λιμάνια στον ελλαδικό χώρο) ήρθαν αντιμέτωποι με τα τεχνολογικά «επιτεύγματα» της εποχής. Στο λιμάνι λειτουργούσαν τότε οι μεγάλοι αλευρόμυλοι «Ευαγγελίστρια». Πολλά καράβια που μετέφεραν σιτάρι έφθαναν εκεί για την παραγωγή αλευριού. Οι ιδιοκτήτες των μύλων (Πάστρας και Τραβασάρας) είχαν αποφασίσει να αγοράσουν ένα νέο μηχάνημα το οποίο θα ρουφούσε το σιτάρι από τα αμπάρια των πλοίων και θα το οδηγούσε κατευθείαν στον μύλο. Αυτό βέβαια θα είχε σαν συνέπεια την απόλυση πολλών από τους φορτοεκφορτωτές που έκαναν μέχρι τότε την δουλειά αυτή. Για να αποφευχθούν οι σίγουρες αντιδράσεις, το κράτος αποφάσισε να δίνονται στους εργάτες 6 δραχμές για κάθε τόνο σιταριού που θα εκφορτωνόταν από την «ρουφήχτρα». Όμως οι λιμενεργάτες δεν έπεσαν σε αυτήν την παγίδα.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά την εγκατάσταση και λειτουργία της «ρουφήχτρας» είναι τέτοια που δείχνουν την δύναμη της κοινωνικής αλληλεγγύης και μαχητικότητας, αλλά και την κρατική κτηνωδία.

Οι βιομήχανοι της «Ευαγγελίστριας» αποφάσισαν να λειτουργήσουν τον απορροφητήρα την Τετάρτη 9 Μαΐου 1934. Τρεις μέρες πριν, την Κυριακή 6 Μαΐου, στην Νομαρχία Μεσσηνίας πραγματοποιείται σύσκεψη των τοπικών εξουσιαστών για την αντιμετώπιση των αντιδράσεων στην επικείμενη λειτουργία του μηχανήματος. Στην σύσκεψη συμμετέχουν και εκπρόσωποι των κυλινδρόμυλων. Η απόφαση τους είναι να ληφθούν ισχυρά μέτρα φρούρησης των εγκαταστάσεως της βιομηχανίας στο λιμάνι εν όψει μάλιστα και της άφιξης δυο πλοίων με σιτάρι το οποίο θα εκφορτωνόταν από την «ρουφήχτρα». Πράγματι το απόγευμα της Κυριακής κατέβηκαν στο λιμάνι όλες σχεδόν οι κατασταλτικές δυνάμεις του νομού. Στρατιώτες και χωροφύλακες συντάχτηκαν σε θέση μάχης. Στα «μέτρα ασφαλείας» συμμετείχε και το σύνολο της έφιππης χωροφυλακής της περιοχής αλλά και μπράβοι των βιομηχάνων.

Τη Δευτέρα 7 Μαΐου στη γενική συνέλευση των λιμενεργατών αποφασίζεται απεργία για την επόμενη μέρα. Οι περισσότεροι καταστηματάρχες της περιοχής του λιμανιού αποφάσισαν να κρατήσουν και αυτοί κλειστά τα μαγαζιά τους την Τρίτη σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους λιμενεργάτες. Κάποιες προσπάθειες συνδικαλιστών να επικοινωνήσουν τηλεφωνικά με το υπουργείο οικονομικών για «να βρεθεί μια λύση» συναντά την αδιαφορία της κυβέρνησης. Έτσι κάποιοι συνδικαλιστές πήγαν μέχρι την Αθήνα για να διαπραγματευτούν. Όμως, τελικά, αυτοί αποδέχτηκαν την κυβερνητική πρόταση (για αποζημίωση 6 δραχμών ανά τόνο εκφόρτωσης). Όταν έγινε γνωστή στην γενική συνέλευση η συμφωνία που έκαναν οι συνδικαλιστές στην Αθήνα, οι λιμενεργάτες την απέρριψαν και αποκήρυξαν τους δύο συνδικαλιστές.

Από το πρωί της Τρίτης 8 Μαΐου, ένοπλοι περίπολοι του στρατού και της χωροφυλακής γυρίζουν στους δρόμους της πόλης. Ένα πολυβόλο του στρατού έχει στηθεί στο λιμάνι. Η απεργία έχει νεκρώσει την πόλη και κυρίως την περιοχή του λιμανιού που τα πάντα είναι κλειστά. Στην απεργία συμμετέχουν και οι μυλεργάτες. Το απόγευμα το πλοίο «Λίμνη» φτάνει στο λιμάνι της Καλαμάτας γεμάτο σιτάρι. Οι εργάτες μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, μαζεύονται στο λιμάνι για να αποδοκιμάσουν το αγκυροβόλημα του πλοίου. Γίνεται μια αποτυχημένη προσπάθεια να διασπαστούν οι γραμμές των αστυνομικών και στρατιωτών χωρίς να πάρουν έκταση οι συγκρούσεις. Λίγες ώρες αργότερα, αφού είχε βραδιάσει και ο περισσότερος κόσμος είχε διαλυθεί, μια ισχυρή έκρηξη συνταράσσει την περιοχή κοντά στους μύλους χωρίς υλικές ζημιές ή τραυματισμούς. Δεν είναι σίγουρο τι ήταν ακριβώς αλλά κατά πάσα πιθανότητα ήταν βομβιστική επίθεση. Κάποιος αρτεργάτης ονόματι Γιαννακέας είχε κατασκευάσει μια ισχυρή βόμβα από δυναμίτη και είχε νωρίτερα αποπειραθεί να την τοποθετήσει στους κυλινδρόμυλους, αλλά κάποιοι «συναγωνιστές του» τον απέτρεψαν. Είναι πολύ πιθανό ο ίδιος να προσπάθησε ξανά… Κάποιοι ξενυχτούν στην προκυμαία εν αναμονή της επόμενης μέρας.

Από τις 6 το πρωί της Τετάρτης 9 Μαΐου, λιμενεργάτες φορτοεκφορτωτές και μυλεργάτες μαζί με τις
οικογένειές τους μαζεύονται στο λιμάνι με σκοπό να αποτρέψουν την εκφόρτωση του πλοίου «Λίμνη». Οι κάτοικοι της πόλης για άλλη μια μέρα είναι στο πλευρό των λιμενεργατών. Ο στρατός είναι ξανά παραταγμένος στην προκυμαία και εμποδίζει την προσέγγιση στο δυτικό τμήμα του λιμανιού, όπου βρίσκεται ο μύλος. Στρατιώτες έχουν λάβει θέσεις ακόμα και πάνω στο πλοίο «Λίμνη». Κατά τις 8 το πρωί η «ρουφήχτρα» ξεκίνησε να λειτουργεί και να αδειάζει το «Λίμνη». Επικρατεί ένταση. Ο νομάρχης φέρεται να απειλεί τους συγκεντρωμένους με τα παρακάτω λόγια: «Παιδιά μην επιμένετε, θα μετανοήσετε. Το Κράτος έχει την δύναμη να επιβάλει την θέλησή του». Οι διαδηλωτές επιτίθενται επανειλημμένα στους στρατιώτες και χωροφύλακες για να τους διασπάσουν και να φτάσουν στο σιλό, όπου λειτουργεί το απορροφητικό μηχάνημα. Δεν τα καταφέρνουν. Οι στρατιώτες τους χτυπούν με τους υποκόπανους των όπλων. Τότε κάποιοι λιμενεργάτες βλέποντας ότι είναι αδύνατο να προσεγγίσουν το πλοίο και την ρουφήχτρα από τη στεριά αποφάσισαν να προσπαθήσουν μέσω θαλάσσης. Έτσι τρεις από αυτούς επιβιβάζονται σε μια βάρκα η οποία σέρνει μια μικρή φορτηγίδα όπου μπαίνουν άλλοι πενήντα λιμενεργάτες. Στην φορτηγίδα βρέθηκαν ακόμα και μικρά παιδιά. Ο κόσμος ενθουσιάζεται όταν τους βλέπει και τους ενθαρρύνει με φωνές ενώ ταυτόχρονα ορμούν πάλι εναντίον των στρατιωτών.

Καθώς η φορτηγίδα πλησίαζε προς το «Λίμνη» ακούγεται εντολή του στρατού που διατάζει όσους είναι σε αυτήν να σταματήσουν. Αυτοί όμως συνεχίζουν και τότε ο επικεφαλής των στρατιωτικών δυνάμεων διατάζει πυρ. Αναρίθμητοι πυροβολισμοί πέφτουν για είκοσι λεπτά περίπου. Κυρίως στρέφονται προς την φορτηγίδα αλλά και προς τους συγκεντρωμένους στην προκυμαία. Το πολυβόλο του στρατού ρίχνει και αυτό συνεχώς ριπές. Είναι αρκετά πιθανό πυρά να ρίχτηκαν και από τα τσιράκια των ιδιοκτητών των μύλων καθώς ακούστηκαν μερικοί πυροβολισμοί από τις εγκαταστάσεις της «Ευαγγελίστριας» και αργότερα βρέθηκαν πολλά βλήματα σε τραυματίες από μικρά όπλα που δεν είχε ο στρατός ή η χωροφυλακή.

Επικρατεί πανικός. Οι συγκεντρωμένοι προσπαθούν να προφυλαχτούν από τις σφαίρες. Λίγοι όμως φεύγουν από εκεί. Οι περισσότεροι προσπαθούν να αμυνθούν, αλλά και να αντεπιτεθούν με όποιο τρόπο μπορούν, κυρίως με πέτρες αλλά και με κατά μέτωπο επίθεση. Από τους λιμενεργάτες που βρίσκονταν στην φορτηγίδα, δύο σκοτώθηκαν και τουλάχιστον άλλοι δυο τραυματίστηκαν. Στην προκυμαία πέφτουν άλλοι τρεις νεκροί και πολλοί ακόμα τραυματίζονται.

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια (μέρος 9)

Αγαπημένη μου Πρωταγωνίστρια.

Πάει καιρός που έχω να σου γράψω. Όλοι  μου λένε ότι τα πράγματα σοβάρεψαν, και ότι ο χρόνος πλέον απόκτησε μορφή. Μορφή που άλλοτε χωράω μέσα της και άλλοτε όχι. Μου λένε να κόψω αυτές τις αηδίες και να προσαρμοστώ στα καθημερινά δεδομένα.
Έτσι, περνάει ο καιρός τακτοποιώντας και προσαρμόζοντας τον εαυτό μου, ώστε να είναι μέσα στον χρόνο, τον ανθρώπινο· να ξαπλώνω στο κρεβάτι που άλλοτε είναι μικρό και άλλοτε μεγάλο, αφήνοντας τον Προκρούστη να αναλαμβάνει την διευθέτηση της δικιάς μου χωροταξίας σε σχέση με την καθημερινή και αληθινή χωροταξία. Έτσι δεν μπορώ να παρατηρώ εσένα ή μάλλον δεν σε παρατηρώ όσο θα ήθελα. Βλέπεις η παρατήρηση θεωρείται στον κόσμο αυτό χάσιμο χρόνου· και αυτό δεν είναι αποδεκτό.
Το μόνο που έμεινε, είναι να μπορώ να σου ρίχνω κλεφτές ματιές και να φαντάζομαι τι σκέφτεσαι, από που έρχεσαι και ποια θα είναι η συνέχεια. Να εκμεταλλεύομαι τον χρόνο τον πολύτιμο στον δρόμο, στα μποτιλιαρισμένα αμάξια, στις ανθρώπινες ουρές και στις ανθρώπινες δουλειές.
 Όπως χθες, που σε είδα στο μποντιλιάρισμα να κοιτάς από το καθρεφτάκι του αυτοκίνητου τα χείλια σου κάνοντας μικρούς μορφασμούς. Για μια στιγμή νομίζω πως κατάλαβες ότι σε παρατηρούσα, διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας και συνέχισες με παραπάνω ένταση την παρατήρηση των χειλιών σου. Σαν να μου έδινες την συγκατάθεσή σου ώστε να συνεχίσω να κοιτώ την μικρή σου παράσταση, ότι σου αρέσει να έχεις κοινό.
Κρατούσες με τα καλοσχηματισμένα δάχτυλα σου το τιμόνι και το χτυπούσες ρυθμικά, ένα ένα τα δάχτυλα, περιμένοντας το καθένα την σειρά του· σαν σημείο ρολογιού που περιμένει υπομονετικά το άγγιγμα του δείκτη των δευτερολέπτων· το άγγιγμα που θα δώσει νόημα στην ύπαρξη του σημείου, που για ένα δευτερόλεπτο θα υπάρχει και μετά πάλι θα περιμένει την σειρά του, χρήσιμο στην ανυπαρξία του.
Κάνεις μια κίνηση με το δεξί σου χέρι να δυναμώσεις την ένταση από το ραδιόφωνο και τα χέρια σου επιστρέφουν στο τιμόνι. Άραγε εκείνα τα απαλά χτυπήματα, τα ανεπαίσθητα, πόση ενέργεια έχουν μεταδώσει; Πόσα ξένα σώματα έχουν εξερευνήσει και πόσες φορές ξανά και ξανά ανακαλύπτουν το δικό τους σώμα κάνοντας του δώρο έναν οργασμό, κάνοντας πράξη την κάβλα του μυαλού σου. Πόσες φορές έχουν καθοδηγήσει την κίνηση ενός ξένου σώματος επάνω στο δικό σου προσαρμόζοντας το στην ηδονή σου; Πόσες φορές αυτά τα δάχτυλα έχουν σφιχτεί σε ένα άλλο σώμα αντιδρώντας σε έναν επικείμενο οργασμό;
Αυτά τα δάχτυλα λοιπόν, έχουν ιστορίες να πουν, αλλά προς το παρών βάζουν πρώτη και ξεκινούν· υπακούν στο μυαλό που αυτή την φορά παίζει άλλο παιχνίδι· βιάζεται, υπακούοντας στον ανθρώπινο χρόνο που τρέχει. Αυτά τα δάχτυλα λοιπόν, υπακούν σε όλα αυτά που πρέπει να γίνουν και τα θεωρείς αναγκαία. Βάζεις πρώτη και με κοιτάς με φευγαλέα ματιά, σιγουρεύεσαι ότι το κοινό σου είναι ακόμα εκεί, αλλά ταυτόχρονα του δίνεις και σήμα ότι η παράσταση τελείωσε.


Σημείωση: Τα προηγούμενα μέρη ΕΔΩ

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Κάγκουρας – Μπάτσοι σημειώσατε 1

Κάγκουρας: Άτομο με συνήθως «φτιαγμένο» μηχανοκίνητο όχημα. Προκαλεί φασαρία και αναστατώνει τους γύρω του. Οδηγεί παπί με τα πόδια κλειστά και τα χέρια μαζεμένα θυμίζοντας καγκουρώ και άλλοτε σταυροπόδι. Ο κάγκουρας ρέπει στην ανομία και κύριο μέλημα του είναι να αποφεύγει τους ελέγχους των μπάτσων. Απαγορευμένες λέξεις: Κράνος, Κυριλές, Ησυχία, Μπάτσος. Συνήθεις λέξεις: Κωλοφτιάξιμο, Σούζα, Παντιλίκια, Ρεκτιφιέ.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι στερεότυπα για να περιγράψουν τι μπορεί να σημαίνει η λέξη κάγκουρας. Στερεότυπα που δεν παύουν να κρύβουν αλήθειες. Αφορμή για όλα τα παραπάνω είναι μια είδηση που μας προξένησε το ενδιαφέρον. Η συγκεκριμένη είδηση φανερώνει ακόμα δύο χαρακτηριστικά: Αυτό της περιφρόνησης προς την αστυνομία, καθώς και της πλήξης. Η είδηση προέρχεται από την πόλη της Λαμίας:

«Ένα μικρό μηχανάκι, «μπόμπος» όπως το λένε, με έναν νεαρό αναβάτη, αναστάτωσε όλη τη Λαμία και τις αστυνομικές υπηρεσίες, όταν δε σταμάτησε σε σήμα της Τροχαίας στην πλατεία Λαού. Ακολούθησε καταδίωξη στο κέντρο της πόλης […]Σημειωτέον ότι το μηχανάκι δεν έφερε πινακίδες, ενώ ο νεαρός παρά το γεγονός ότι δεν είχε σταματήσει στο αρχικό σήμα, ξαναπέρασε μπροστά από τους αστυνομικούς προκαλώντας τους να τον κυνηγήσουν.

Ο κάγκουρας, λοιπόν, αρχικά,

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

ΜΕΤΑΞΙ, ΡΑΣΟ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ταυτόχρονα με τις «μεγάλες» ιστορίες και τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, υπάρχουν και οι «μικρές» ιστορίες οι οποίες διαδραματίζονται υπό την ομπρέλα των «μεγάλων» ιστορικών γεγονότων. Άλλοτε προσυπογράφουν και άλλοτε διαψεύδουν τις «μεγάλες» ιστορίες. Συνήθως οι «μεγάλες» ιστορίες είναι ευάλωτες στην παραποίηση και την μεθόδευση και επιλέγονται ως «μεγάλες» ανάλογα με τον πολιτικό σκοπό που πρόκειται να υπηρετήσουν. Οι «μικρές», από την άλλη, συνήθως παραμένουν αλώβητες από κάθε είδους πολιτική εκμετάλλευση και πάντα μέσα τους εμπεριέχουν συμπυκνωμένη, ολόκληρη και αναλλοίωτη την αλήθεια ενός οποιουδήποτε «μεγάλου» ιστορικού γεγονότος.

Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο θα παρουσιαστεί η «μικρή» ιστορία ενός ιερομόναχου του Γεράσιμου Παπαδίπουλου, που έζησε στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης του 1821 και υπήρξε ένθερμος ενάντιός της. Υπήρξε αντιπρόσωπος της πόλης της Καλαμάτας στη Β΄ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος, γεγονός που φανερώνει την επιρροή που είχε στην πόλη. Η συμμετοχή ενός τέτοιου ανθρώπου στην Β΄ Εθνοσυνέλευση φανερώνει και το κλίμα που επικρατούσε σε αυτήν, που κατέληξε στον εμφύλιο. Η στάση του και ο λόγος του, όπου ο ίδιος έχει αποτυπώσει σε βιβλίο του, φανερώνουν την αρνητικότητά του απέναντι στην επανάσταση. Η στάση του αντικατοπτρίζει την αρνητικότητα της εκκλησίας, του κλήρου σε μεγάλο βαθμό, καθώς και όσων είχαν βολευτεί οικονομικά και συναλλάσσονταν μια χαρά με τις οθωμανικές αρχές. Ο συγκεκριμένος ιερομόναχος εκφράζει και τα δύο παραπάνω χαρακτηριστικά, καθώς εκτός από ιερομόναχος ήταν και επιχειρηματίας, αφού κατείχε κτήματα, ένα γυναικείο μοναστήρι, ακίνητα και 27 εργαστήρια επεξεργασίας μεταξιού. Μάλιστα η φήμη που απέκτησε η Καλαμάτα για τα μεταξωτά υφαντά της, εξ ού και το δημοτικό τραγούδι «Μαντήλι Καλαματιανό», ήταν λόγω της έντονης επιχειρηματικής δραστηριότητας του συγκεκριμένου ιερομόναχου, που εκτίναξε την παραγωγή μεταξιού, κάνοντας την Καλαμάτα γνωστή για τα μεταξωτά μαντήλια της.

Η ανάπτυξη της μεταξουργίας. Από την οικοτεχνία στην βιοτεχνία.

Έτσι, λοιπόν, ο ιερομόναχος Γεράσιμος Παπαδόπουλος γεννήθηκε το 1763 στην Ζατούνα Αρκαδίας. Ήταν παιδί πλούσιας οικογένειας εμπόρων που είχαν τις δραστηριότητες τους στην Καλαμάτα, αλλά και υποκατάστημα στην Κριμαία, όπου το διεύθυνε ο ετεροθαλής αδελφός του. Φοίτησε στην φημισμένη ιερατική σχολή της Δημητσάνας· από την ίδια σχολή είχαν αποφοιτήσει ο Γρηγόριος ο Ε’, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και ο Παπαφλέσσας[1]. Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι το 1821 η βιβλιοθήκη της σχολής διέθετε περίπου 5.000 τόμους και ήταν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του ελλαδικού χώρου της εποχής. Η βιβλιοθήκη όμως, ήταν ιδρυμένη στο χωριό όπου παρασκευαζόταν όλη η μπαρούτη της επανάστασης. Αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες βιβλία να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή φυσιγγίων. Έτσι, λοιπόν, το κάθε φυσίγγι στον Μωριά και την Ρούμελη που κρατούσε στα χέρια του κάποιος αγωνιστής, ήταν απόκομμα από κάποιο βιβλίο της βιβλιοθήκης της Δημητσάνας. Μετά την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς η βιβλιοθήκη συρρικνώθηκε στους 600 τόμους βιβλίων.

Με την οικονομική άνεση

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Δουλειές του λάκκου


(Μια θλιμμένη ιστορία)


Κάθε πρωί σε βλέπω εκεί, στο πλάι του δρόμου όπου γίνονται εργασίες. Στέκεσαι δίπλα στους εργαζόμενους του δήμου που σκάβουν και εσύ κοιτάς. 
Αν και πρωί, φοράς ένα γιλέκο που φωσφορίζει στο σκοτάδι • θέλω να προσπεράσω τους προφανείς λόγους και αναρωτιέμαι• 
ασφάλεια στους δρόμους των σκοτεινών καιρών ή για να δηλώσεις την μοναδικότητά σου; 
Άλλοτε κρατάς ένα χάρτινο ποτήρι καφέ και άλλοτε ένα κινητό τηλέφωνο, φορώντας γάντια μάλλινα και γυαλί ηλίου. 
Με κρύα, ηλιοφάνειες και βροχές, εσύ είσαι εκεί• μέχρι να τελειώσει το ωράριο δουλειάς. 
Σε βλέπω να κοιτάς τα αυτοκίνητα να περνούν• δεν ξέρω εάν με έχεις δει, αν με έχεις ξεχωρίσει ανάμεσα απ’ τα χιλιάδες αυτοκίνητα που βλέπεις. 
Εγώ όμως σε βλέπω, γιατί ξεχωρίζεις (όχι λόγω του γιλέκου), και ας μην το ξέρεις. 
Στέκεσαι δίπλα από έναν λάκκο που κάθε μέρα όλο και επεκτείνεται κατά μήκος του δρόμου. Κάποιες φορές δείχνεις να ενδιαφέρεσαι για το τι ακριβώς γίνεται στον λάκκο. Κοιτάς προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου και ίσως όσους περαστικούς σε βλέπουν κάθε μέρα εκεί, ότι η παρουσία σου γύρω απ’ αυτό τον λάκκο είναι ωφέλιμη, ότι ήρθες να συμπληρώσεις ένα δυσαναπλήρωτο κενό, ότι ο λάκκος δεν θα είχε σκαφτεί χωρίς εσένα και ότι το πεζοδρόμιο χωρίς εσένα θα ήταν χωράφι με τζοχούς. 
Μα ο λάκκος είναι μεγάλος, δεν γίνεται να χωρέσει το κενό σου, πάντα θα περισσεύει. 
Για την ακρίβεια αυτός ο λάκκος δεν θα γέμιζε με όλα τα κενά όλων των ανθρώπων που η μόνη οικονομική διέξοδος που τους έχει μείνει είναι ο θεσμός παρόμοιων θέσεων εργασίας. Δουλειές που συνήθως η διάρκεια τους κρατάει 5 μήνες, δουλειές που δεν της χρειάζεται κανείς, παρά μόνο το κράτος, για να δικαιολογήσει τα κονδύλια των ΕΣΠΑ και που έτσι μειώνουν πλασματικά τους δείκτες τις ανεργίας. 
Δουλειές του λάκκου. Χωρίς νόημα και ενδιαφέρον. Σαν αποθήκη με πράγματα που δεν χρειάζεται κανείς.
Εκεί ενταφιάζονται προσωπικότητες, γνώσεις, πτυχία, σπουδές και όνειρα. 
Ο λάκκος του καιρού μας είναι ολοζώντανος και πεινασμένος• αφοδεύει το παρελθόν, καταπίνει αμάσητο το παρών και έχει ακόρεστη όρεξη για το μέλλον. 

Ελευθερόκοκκος

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Σε λίγο πάλι χαζοί, Τζίμη Πανούση


Τελικά δεν ξέρω εάν ένας άνθρωπος σαν τον Πανούση θα ήθελε ο θάνατός του να τον βρει στην σκηνή ή στο σπίτι του. Τα είπε όλα με τα τραγούδια του.

Άντε Γαμήσου Εργατιά




Κουφάλες








Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Ο Γκρεμιστής (Κωστής Παλαμάς)



Το ποίημα "Ο Γκρεμιστής" του Κωστή Παλαμά σε μουσική Σοφίας Λαμπροπούλου:



Μουσική: Σοφία Λαμπροπούλου

Έπαιξαν οι μουσικοί (με αλφαβητική σειρά):
Μπάσο: Αλέκος Βασιλάτος
Τσέλο: Σοφία Ευκλείδου
Νέυ: Χάρης Λαμπράκης
Κανονάκι: Σοφία Λαμπροπούλου
Φωνή: Χριστίνα Μαξούρη
Ούτι: Κυριάκος Ταπάκης

Ο Γκρεμιστής

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο κτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας, 
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι 
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, ποταμοί και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα, 
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω την ασκήμια.

Είμ' ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το 'χει 
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει

Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω, 
και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω, 
και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

Κωστής Παλαμάς

Δειλοί και κρυφοί στίχοι, 1928



απελάτης= βυζαντινός φρουρός των συνόρων - ζωοκλέφτης.
νοητάκι= μαγικό άλογο με υπερφυσικές ικανότητες
μακρεμένου= ξενιτεμένου 
απελατίκι= επιδρομή 
πλατωσιές= πλατώματα, πλατύ άνοιγμα, ξέφωτο  
γρικάω= ακούω

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Ο Μορέας και οι πλημμύρες στην Καλαμάτα

Οι πλημμύρες, οι παπαγάλοι, οι φταίχτες οι ψεύτες και τα εκατομμύρια!

Τις τελευταίες μέρες στα Μεσσηνιακά τοπικά ΜΜΕ  κυκλοφορεί η παρακάτω είδηση, χωρίς κάποιον σχολιασμό, χωρίς μια δημοσιογραφική άποψη:
«Ξεκίνησε η προκαταρκτική μελέτη από το “Μορέα” για τα αντιπλημμυρικά έργα γύρω από τον αυτοκινητόδρομο και τον περιφερειακό της Καλαμάτας.  Στόχος του υπουργείου Υποδομών είναι να πραγματοποιηθούν έργα στα σημεία που παρουσιάστηκαν τα σοβαρότερα προβλήματα και προκλήθηκαν οι μεγαλύτερες καταστροφές από τις περσινές πλημμύρες της 7ης Σεπτεμβρίου. [...] Σύμφωνα με την ενημέρωση από το υπουργείο, οι εργασίες αυτές δεν περιλαμβάνονταν στις υποχρεώσεις του “Μορέα” με βάση τις διατάξεις και τους όρους της σύμβασης παραχώρησης που ίσχυαν κατά τη δημοπράτησή τους. Αποτέλεσμα ήταν να εκδηλωθούν προβλήματα που οφείλονταν στην υδραυλική ανεπάρκεια των αποδεκτών κατάντη, λόγω άναρχης δόμησης, ελλιπούς συντήρησης και καθαρισμού κλπ. [...]ο προϋπολογισμός των

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

ΚΑΤΑΛΟΝΙΑ: Η ανεξαρτησία των ψευδαισθήσεων

Φυσικά και είναι αναγκαίο
να αγωνιζόμαστε,
όχι όμως στις μάχες στις οποίες
οι εχθροί μας, μάς καλούν
να ενωθούμε μαζί τους… (Τόμας Ιμπάνιεζ, Βαρκελώνη 11/10/2017)

Γιατί θέλει να είναι ανεξάρτητη η Καταλονία;
Ο κυριότερος λόγος, που βρίσκεται πίσω από τους εθνικούς (γλώσσα, ταυτότητα, ιστορία) για τον οποίο θέλει η Καταλονία την ανεξαρτησία της, είναι οι οικονομικοί. Για τους ίδιους λόγους, το ισπανικό κράτος θέλει την Καταλονία υπό την κυριαρχία του και δεν πρόκειται να συναινέσει στην ανεξαρτησία της. Η οικονομία αυτής της σχετικά μικρής περιφέρειας είναι ισχυρότερη από πολλά κράτη της ευρωπαϊκής ένωσης. Της αντιστοιχεί παραπάνω από το 1/5 του ισπανικού ΑΕΠ, με προϋπολογισμό 215,6 δις ευρώ. Η Καταλονία, παρά την μικρή της έκταση, κατέχει το 1/4 όλων των εξαγωγών του ισπανικού κράτους με έσοδα 65,2 δις ευρώ τον χρόνο. Επίσης το 1/4 των ξένων επενδύσεων στο ισπανικό κράτος γίνονται στην περιφέρεια της Καταλονίας, με έσοδα 37 δις ευρώ. Επιπλέον, κατέχει τρία μεγάλα λιμάνια και επτά αεροδρόμια.

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Η συμπόνια και η ανακάλυψη της φτώχειας, από αυτούς που στήριξαν τον προγραμματισμό της

Η είδηση που αναπαράγεται τις τελευταίες ώρες στο διαδίκτυο, είναι ότι στον ελλαδικό χώρο έχει δημιουργηθεί ένα νέο κοινωνικό στρώμα, αυτό του working poor (φτωχός εργαζόμενος). Πρόκειται για δημοσίευμα του Spiegel όπου αναπαράχθηκε από πολλά μέσα ενημέρωσης. Ο φτωχός εργαζόμενος λοιπόν, είναι κάποιος με πτυχία ή πιστοποιημένες δεξιότητες, που απασχολείται σε δουλειές που ίσα να βγάζει το φαγητό του. Το γερμανικό Spigel λοιπόν αναφέρει : «Ο νομοθέτης μείωσε το κατώτατο όριο μισθού στα 586 ευρώ και παράλληλα επέτρεψε στους εργοδότες να πηγαίνουν και χαμηλότερα, όταν αυτός που ψάχνει εργασία είναι κάτω των 25. Πίσω από αυτό κρύβονταν η ελπίδα ότι έτσι θα καταπολεμούνταν η νεανική ανεργία που το 2016 άγγιξε το 47%. Παράλληλα προέκυψε μια γενιά εργαζομένων που έκαναν σχεδόν τα πάντα, γνωρίζοντας ότι εάν δεν το έκαναν αυτοί, θα το έκαναν άλλοι.[…] Παρόλα αυτά η μεγάλη κραυγή των εργαζομένων φτωχών δεν ακούστηκε, επειδή ειδάλλως οι ευκαιρίες για μια έστω κακοπληρωμένη δουλειά θα μειώνονταν. Και μια κακοπληρωμένη δουλειά είναι πάντα καλύτερη από την ανεργία». Το δημοσίευμα κάνει την εκτίμηση ότι «το 1/3 των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζει τόσο λίγα που μόλις τούς φτάνει για να ζήσει. Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο. Για τη δουλειά τους παίρνουν κάτω από 376 ευρώ το μήνα ή 60% λιγότερα από το μέσο μισθό… Ο κίνδυνος, ακόμη και με σταθερή εργασία, να συγκαταλεχθεί κανείς στους φτωχούς στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλος, όσο πουθενά αλλού στην ΕΕ».

Μάλιστα… Να σε κάψω Γιάννη να σ’ αλείψω μέλι, λέει μια παροιμία! Οι γερμανοί δημοσιογράφοι ανακάλυψαν ξαφνικά την εργασιακή ανέχεια και εκμετάλλευση που λαμβάνει χώρα στον ελλαδικό χώρο και έσπευσαν όλοι οι εγχώριοι παπαγάλοι να το αναπαράξουν τιμώντας τα σέβη τους. Χωρίς καμμία κριτική, χωρίς κανένα σχόλιο. Βέβαια, δεν θα περιμέναμε τίποτα άλλο από τους εγχώριους άθλιους και εντεταλμένους παπαγάλους (εξαιρούνται οι πανέμορφοι αυθεντικοί παπαγάλοι). Στην άθλια κατάσταση της μισθωτής εργασίας και στον εξευτελισμό των εργαζομένων, που υποχρεώνονται να δουλεύουν για ψίχουλα, αλλά και επίσης των ανέργων και πολλών συνταξιούχων, έχουν παίξει σημαντικό ρόλο τα εγχώρια και διεθνή Μ.Μ.Ε που τώρα ψάχνονται για «φτωχοποιημένα» ρεπορτάζ, ανεβάζοντας έτσι τα κλικ της δημοφιλίας τους.

Η συμπόνια της φτώχειας πουλάει, όπως πουλούσε και η λογική αναγκαιότητα των μνημονίων, των περικοπών, των απολύσεων και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Όπως πουλούσε ο οχετός, ενάντια σε όλους αυτούς που βρίσκονταν στο δρόμο. Οι δημοσιογράφοι της Spiegel ήξεραν πολύ καλά πού θα οδηγούσε ο προγραμματισμός των δικών τους εγχώριων αφεντικών για τον ελλαδικό χώρο και τώρα εμφανίζονται να κάνουν την εξωπραγματική ανακάλυψη του κινδύνου, ότι κάποιος μπορεί να είναι σταθερά εργαζόμενος αλλά να είναι φτωχός… κάτι που στο προτεκτοράτο της μπανανίας, που ονομάζεται και ελλαδικός χώρος, δεν είναι ανακάλυψη, αλλά κυρίαρχο σκληρό δεδομένο των υπηκόων του.

Τέτοια δημοσιεύματα είναι κομμένα και ραμμένα για όλους αυτούς, που αρέσκονται να τρώνε αμάσητα ό,τι τους προσφέρεται από τους κυρίαρχους, μέσω των τηλεοράσεων και των ειδήσεων. Γι’ αυτούς που σέρνονται πίσω από ψήφους και κόμματα, μικρά ή μεγάλα. Να τρώνε μπροστά από αναμμένες οθόνες ειδήσεων και να κοιμούνται έχοντας διαμορφώσει άποψη, την κυρίαρχη άποψη, μέχρι αυτή να αλλάξει και να υιοθετηθεί ξανά μέσω του καναπέ. Το ίδιο έργο ξανά και ξανά. Σαν έναν εφιάλτη που δεν μπορείς να βγεις. Έτσι προγραμματισμένοι, το πρωί να συνεχίσουν την διαιώνιση της άθλιας ύπαρξης τους, μοιρολατρικά, αναπαράγοντας ότι άκουσαν. Απλά σαν αναπαραγωγή και ίσως με την κατάληξη, «δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι…».  Έχουν δίκιο, όσο ο άνθρωπος θα σέρνεται πίσω από κυρίαρχες εξουσιαστικές λογικές, δεν θα μπορεί  να σκεφτεί και να αναπαράγει οτιδήποτε απελευθερωτικό. Θα αναπαράγει μόνο την δουλικότητα του.

Ελευθερόκοκκος
Πηγή: anarchypress

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

#8 Όσα πιάνει το μάτι


Υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές που σε πιάνει το φευγιό. Δεν σε χωράει ο τόπος. Αλλά τέτοιες εποχές ίσως να μην μπορείς να πας και πολύ μακριά. Τότε εάν καταφέρεις και συγκεντρώσεις ελάχιστα τον εαυτό σου, να τον μαζέψεις, τότε μπορεί και να δεις γεγονότα γύρω σου που λαμβάνουν χώρα, εμπεριέχοντας σε και όμως εσύ δεν είσαι εκεί. Είτε είναι φυσικά είτε ανθρώπινα. Έτσι μια δύση παύει να είναι μια φυσική διαδικασία.
Τότε έχεις την ελπίδα να καταλάβεις τον ποιητή και να δεις ότι τα μέρη και οι τόποι, όσο μακρινά και εξωτικά είναι, όσες προσδοκίες και αν γεννούν, μπορεί να μην προσφέρουν τίποτα, γιατί το μεγαλύτερο ταξίδι λαμβάνει βαθιά μέσα μας:

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες. 

Καβάφης: Η Πόλις

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Καταλωνία. Καμμία ψήφος δεν φέρνει αλλαγή!

Οι ταραχές μεταξύ ψηφοφόρων και δυνάμεων καταστολής, που σημειώθηκαν στην επαρχία της Καταλωνίας,  με αφορμή το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση της, είχαν ως αποτέλεσμα των τραυματισμό 800 και πάνω ατόμων εκ των οποίων ορισμένοι νοσηλεύονται σε σοβαρή κατάσταση. Το κράτος της Ισπανίας κατέβασε 10.000 άνδρες της αστυνομίας και της πολιτοφυλακής, με σκοπό να σφραγιστούν όλα τα εκλογικά κέντρα της Καταλωνίας και να αποτραπεί με κάθε μέσο το δημοψήφισμα.

Παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως μόνο το 42,3 (2,26 εκατομμύρια) φαίνεται ότι προσήλθαν στις κάλπες. Από αυτούς το 90% ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας ενώ 196.000 ψήφισαν όχι. Τα υπόλοιπα 3 εκατομμύρια περίπου των Καταλανών,  δεν ψήφισαν και σαφώς τάσσονται οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, κατά της ανεξαρτησίας. Τα κουκιά φαίνεται πως δεν βγαίνουν, και παρά την φαινομενική νίκη του Ναι και τα πανηγύρια, το θέμα «ανεξαρτησία» έχει πολύ δρόμο ακόμα.

Να σημειωθεί ότι δεν αναφέρθηκαν συγκρούσεις μεταξύ των συγκεντρωμένων και των δυνάμεων
ασφαλείας. Ο σχεδιασμός της καταλανικής κυβέρνησης ήταν ο κόσμος να παραμείνει ειρηνικά έξω από τα σφραγισμένα εκλογικά κέντρα και παθητικά να δέχεται την δεδομένη καταστολή των μπάτσων. Ποντάροντας έτσι στην γενική κατακραυγή προς την ισπανική κυβέρνηση και κερδίζοντας
επικοινωνιακά. Οι πλαστικές σφαίρες, τα χτυπήματα με γκλοπ και τα ντου των αστυνομικών σε εκλογικά κέντρα απαντήθηκαν, κυρίως, μόνο με ειρωνικά χειροκροτήματα και γιουχαΐσματα. Είναι σαφές ότι ο κόσμος που κλήθηκε να ψηφίσει είτε ήταν αριστεροί, δεξιοί ή εθνικιστές , υπάκουσε πλήρως στον επικοινωνιακό σχεδιασμό της καταλανικής κυβέρνησης. Η τετραετία 2011-2015 με τις μεγάλες διαδηλώσεις για τις περικοπές, με την περικύκλωση της βουλής το καλοκαίρι του 2011, αναγκάζοντας τους βουλευτές να εισέλθουν στην βουλή ακόμα και με ελικόπτερα, φαίνεται να αποτελούν μακρινό παρελθόν. Η αυτοδιάθεση είναι πάντα καλοδεχούμενη, αρκεί να έρχεται μέσα από κοινωνικά απελευθερωτικά προτάγματα και να τα προωθεί μέχρι τις εσχατιές τους. Αυτή η κοινωνική αφομοίωση, χάρη της δημιουργίας ενός νέου εθνικού κράτους, είναι κάλπικη και δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα το απελευθερωτικό, παρά μια στείρα μεταφορά των υπαρχόντων ανισοτήτων, που ούτως άλλως υφίστανται στο Ισπανικό κράτος.

Σαλβαδόρ
Πηγή:anarchypress

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Στην Πύλο 77 πρόσφυγες που εντοπίστηκαν στα ανοιχτά του Μεσσηνιακού κόλπου

Στην Πύλο μεταφέρθηκαν το βράδυ της Δευτέρας οι 77 πρόσφυγες, εκ των οποίων αρκετά παιδιά, από το Ιράκ και την Συρία, που εντοπίστηκαν στα ανοιχτά του Μεσσηνιακού κόλπου. Η θαλαμηγός που επέβαιναν εξέπεμψε SOS. Προσωρινά θα φιλοξενηθούν στο κλειστό γυμναστήριο της Πύλου.
Φαίνεται πως η "στρόφιγγα" από την Τουρκία έχει ανοίξει δειλά δειλά, με αποτέλεσμα να υπάρχει αυξημένη είσοδο προσφύγων στον ελλαδικό χώρο. Ενδεικτικό είναι ότι μόνο στην Λέσβο σε ένα μήνα έχουν περάσει 2.000 πρόσφυγες, αριθμός αυξημένος σε σχέση με πέρυσι.
Τέλος φαίνεται πως μια δεύτερη πύλη εισόδου έχει ανοίξει, που είναι αυτή του νότιου ελλαδικού χώρου, καθώς εδώ και καιρό αποτελεί συχνό φαινόμενο η έλευση προσφύγων στην Μεσσηνία. Το φαινόμενο ενισχύεται και από πολλά πλεούμενα με πρόσφυγες που έχουν ως στόχο την είσοδο στον ιταλικό χώρο αλλά γίνονται αντιληπτά από τις ελληνικές αρχές συνήθως λόγω βλάβης.


Φώτο και πληροφορίες: tharrosnews

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

42 ημέρες φυλακή για άρνηση πληρωμής διοδίων

Σε φυλάκιση 42 ημερών καταδικάστηκε ο 47χρονος άνεργος Στράτος Δασκαρόλης για την μη πληρωμή διοδίων πριν από μερικά χρόνια. Την ποινή την επέβαλε το πταισματοδικείο Καλαμάτας. Να σημειωθεί ότι ο 47χρονος αρνήθηκε να πληρώσει τα πρόστιμα (2.400), τα έξοδα της δίκης καθώς και τις ημέρες φυλάκισης του και οδηγήθηκε στην φυλακή.

Είναι σαφές πως η παραπάνω υπόθεση αποτελεί μια συνειδητή ατομική πράξη αντίστασης. Επίσης, πρέπει να γίνει σαφές ότι το κράτος ανά πάσα στιγμή μπορεί να πάρει πίσω ότι φαινομενικά του ανήκει. Έτσι, λοιπόν, πριν από χρόνια, άφησε να εξελιχθεί μια πολιτικάντικη καμπάνια άρνησης πληρωμών και όταν ήρθε η ώρα που αποκομίσθηκαν τα εκλογικά οφέλη για τους αριστερούληδες, αυτό σταμάτησε. Το χαράτσι στην ΔΕΗ πήγε αυτομάτως στην εφορία ως ΕΝΦΙΑ. Στάλθηκαν τα ραβασάκια με τα πρόστιμα για άρνηση πληρωμής διοδίων και άρχισαν οι πρώτες καταδικαστικές αποφάσεις. Οι πλειστηριασμοί σπιτιών γίνονται πλέον ηλεκτρονικά κ.α. Το κράτος σε τέτοιου είδους αντιστάσεις, ξέρει να λειτουργεί αποτελεσματικά και τελικά να τις γυρίζει προς όφελός του, απλοποιώντας τις διαδικασίες.

Ο Σύριζα και ολόκληρη η Αριστερά χρησιμοποίησαν με ελεεινό τρόπο την αμφισβήτηση του κόσμου, ώστε να ανέλθουν στην εξουσία. Προέτρεψαν τον κόσμο σε ενέργειες που τελικά δεν είχαν να προσφέρουν τίποτα το επαναστατικό, παρά ήταν το επικοινωνιακό όχημα στον δρόμο για την εξουσία.

Έτσι ο Στράτος Δασκαρόλης μια μέρα πριν την δίκη του κάλεσε τον κόσμο στο δικαστήριο ώστε να μην είναι μόνος σ’ αυτή την μάχη: «Δεν μπορώ να περιγράψω σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκομαι αυτήν την στιγμή, αυτοί που με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν. Εγώ προσωπικά το βλέπω ως μια μάχη που πρέπει να δοθεί και δεν πρέπει να είμαι μόνος μου. Χρειάζομαι την βοήθεια σου χρειάζομαι την παρουσία σου στο δικαστήριο να πάρω δύναμη να δείξουμε ότι δεν είμαστε μονάδες. Εσείς που με γνωρίζετε ξέρετε ότι θα κάνω το καθήκον μου κάντε και εσείς το δικό σας». Δεν ξέρουμε πόσοι φίλοι και σύντροφοι στάθηκαν στην δίκη, αλλά τα αριστερά κόμματα, έμειναν κυρίως στις ανακοινώσεις για την άδικη απόφαση του δικαστηρίου. Το επαναστατικό καθήκον εξετελέσθη.

Ο μόνος τρόπος αντίστασης είναι η ολοκληρωτική άρνηση όλων αυτών των λαμογιών, που κάτω από την ομπρέλα της πολιτικής, της δημοκρατίας κ.λπ. εξαπατούν τον κόσμο για δικό τους εξουσιαστικό όφελος.

Ελευθερόκοκκος
Πηγή: anarchypress

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Ημερολόγιον της Ζωής -1922-

Μια μικρή άγραφη ιστορία

Η παρακάτω τραγική ιστορία είναι μια από τις χιλιάδες που δημιουργήθηκαν μετά από τον πόλεμο του ελληνικού κράτους με το αντίστοιχο τούρκικο το 1922. Την παραπάνω ιστορία μού την διηγήθηκε ο μπάρμπα Στρατής Κισόγλου στα 102 του χρόνια και είναι η ιστορία της δικιάς του οικογένειας τις πρώτες μέρες εκείνου του Σεπτέμβρη του 1922 στην Σμύρνη. Η ιστορία αυτή περιλαμβάνεται, επίσης, σε βιβλίο του ίδιου και επιμέλεια της Μαρίας Σταθέα με τον τίτλο «Ημερολόγιον της Ζωής 1922».


Η δημοσίευση της στο φύλλο της Διαδρομής φιλοδοξεί να προσφέρει ένα λιθαράκι στην συλλογική μας μνήμη, καθώς συμπληρώθηκαν ήδη 93 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή και την γενοκτονία εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων από τις δολοφονικές ορδές του υπό ανασύσταση τουρκικού κράτους. Να υπογραμμίσουμε ότι πίσω από την κρατική ιστορία, με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, τις συμφωνίες, τις συνθήκες και τα διατάγματα, υπάρχουν μεγάλες ανθρώπινες ιστορίες που περιλαμβάνουν ξεριζωμό, πόνο, απώλεια, θάνατο και βάρος… το βάρος της μνήμης για τους ζωντανούς.

Προύσα-Κωστάντζα-Σμύρνη

Η οικογένεια του μπάρμπα Στρατή καταγόταν από την Προύσα της Μικράς Ασίας. Οι γονείς του ήταν ο Κωνσταντίνος και η Βηθλεέμ, τα αδέλφια του ήταν ο Γιάννης, η Τασία και η Σοφία. Το ξέσπασμα των βαλκανικών πολέμων και η ταυτόχρονη άνοδος των Νεότουρκων, αναγκάζουν τη οικογένεια το 1914, να εγκαταλείψει το σπίτι της και να αναζητήσει ασφαλές μέρος στην Κωστάντζα της Ρουμανίας. Η νέα εγκατάσταση στην Κωστάντζα κρατάει τέσσερα χρόνια και το 1918, με την προσάρτηση της περιοχής της Σμύρνης στο ελληνικό κράτος, η οικογένεια μετακινείται ξανά προς την Μικρά Ασία, αλλά αυτή την φορά προς το Σεβτικιόγι της Σμύρνης.

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από τη νέα εγκατάσταση. Η μεγάλη αδερφή της οικογένειας, η Τασία παντρεύεται ένα στρατιώτη καταγόμενο από την Κυπαρισσία. Η ζωή φαίνεται να κυλάει ομαλά, πολλοί ήταν αυτοί που ξαναβρήκαν παλιούς φίλους και γείτονες από την εποχή προ των βαλκανικών πολέμων και των Νεότουρκων. Όλα φαίνονταν κάπως να βρίσκουν μια ροή, αλλά η κυριαρχία δεν έχει τελειώσει με το μοίρασμα των εδαφών, η ιστορία συνεχίζει να γράφεται και το αίμα δεν στέρεψε.

Τον Σεπτέμβρη του 1922 το μέτωπο του πολέμου σπάει και ο ελληνικός στρατός υποχωρεί άτακτα προς τα παράλια και την πόλη της Σμύρνης, μαζί και ο ελληνικός πληθυσμός που ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο διαφυγής. Η οικογένεια του μπάρμπα Στρατή εγκαταλείπει το νέο της σπίτι μετά από επίθεση των Κέτηδων. Οι Κέτηδες (ή Τσέτες ήταν ένοπλοι Τούρκοι εθελοντές που δρούσαν οργανωμένα σε τάγματα ή συμμορίες) πιάνουν το μικρότερο μέλος της οικογενείας την Σοφία. Η Σοφία αντιστέκεται, κλαίει, βρίζει και τους κλωτσάει. Την αρπάζουν και την σέρνουν λίγα μέτρα στο δρόμο όπου την εκτελούν μπροστά στα μάτια όλης της οικογένειας. Ο μπάρμπα Στρατής την σκηνή αυτή δεν θα την ξεχάσει σε όλη του την ζωή, δεν συμβαίνει το ίδιο όμως και με το πρόσωπο της αδερφής του όπου η μνήμη το ξεθώριασε.

Μετά τον χαμό της Σοφίας η οικογένεια κατευθύνεται κυνηγημένη προς την Σμύρνη. Σκοπός ήταν το πέρασμα τους στον ελλαδικό χώρο. Η Σμύρνη καίγεται και το σκηνικό θυμίζει κόλαση του Μπος. Τρέχουν ανάμεσα σε καμένα κτήρια, σκοτωμένους ανθρώπους και ματωμένες λόγχες. Μέσα στον πανικό η οικογένεια βρίσκει καταφύγιο σε μια εκκλησία με λαμαρινένια στέγη, όπου φρουρείται από Ιταλούς στρατιώτες. Εκατοντάδες είναι στοιβαγμένοι σε αυτό τον χώρο. Στην εκκλησία η μητέρα του Στρατή διαπιστώνει ότι ο πατέρας, τα δύο αδέρφια και ο γαμπρός της οικογένειας έχουν μείνει έξω από αυτήν. Για λίγο επικρατεί πανικός και κλάματα αλλά η μητέρα, αφού προσπαθεί να εξηγήσει στους Ιταλούς στρατιώτες τη συμβαίνει, αφήνει τον Στρατή στην εκκλησία και βγαίνει έξω να αναζητήσει τους υπόλοιπους.

Στο δρόμο βρίσκει την μια της έγκυο κόρη παρέα με τον γαμπρό της να έχουν αιχμαλωτιστεί από Τούρκους στρατιώτες. Πέφτει στα πόδια τους και αφού παριστάνει την τουρκάλα καταφέρνει να τους αποσπάσει. Εν το μεταξύ ο πατέρας και ο μεγαλύτερος γιος βρίσκονται σε ένα σχολείο όπου επίσης φρουρείται από Ιταλούς. Όλοι μαζί κατευθύνονται στην εκκλησία όπου ο Στρατής τους περιμένει. Για λίγο είναι πάλι όλοι μαζί, μα έχει φύγει για πάντα η Σοφία. Η φωτιά που έχει ξεσπάσει στην πόλη πλησιάζει στα διπλανά κτήρια της εκκλησίας. Η λαμαρινένια στέγη της εκκλησίας πυρώνει κάνοντας την κατάσταση στο εσωτερικό της αποπνικτική. Πολλοί δεν αντέχουν και πεθαίνουν.

Οι Ιταλοί την νύχτα ανοίγουν την πίσω πόρτα του ναού λέγοντας στους εγκλωβισμένους ότι θα τους οδηγήσουν στην προκυμαία με την προϋπόθεση να φωνάζουν «Ιτάλιαν» γιατί αλλιώς θα κινδύνευαν με παράδοση στους Τούρκους.
Οι Ιταλοί στην προκυμαία ξεχωρίζουν αυτούς που φώναζαν «Ιτάλιαν» προς την μεριά της θάλασσας, ενώ τους υπόλοιπους προς την φλεγόμενη πόλη. Αυτός ο διαχωρισμός δεν κράτησε για πολύ αφού ο κόσμος που ήταν στην μεριά της πόλης έσπασε το μπλόκο των Ιταλών. Παρ’ όλα αυτά οι εγκλωβισμένοι στην προκυμαία, είτε ήταν υπό «ιταλική προστασία» είτε όχι δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν. Κάποιοι σκοτώνονται και οι υπόλοιποι αιχμαλωτίζονται.

Η Αιχμαλωσία

Το ξημέρωμα βρίσκει την οικογένεια αιχμάλωτη των Τούρκων όπου οδηγείται στο Μπουρνόβα, προάστιο έξω από την Σμύρνη. Τους χτυπούν με ξύλα προστάζοντας τους να κινηθούν γρήγορα. Οι αργοί και οι άρρωστοι εκτελούνταν ή αφήνονταν να πεθάνουν στο δρόμο. Στο Μπουρνόβα οι αιχμάλωτοι στοιβάζονται σε παράγκες, και δέχονται την επίσκεψη Αμερικάνων αξιωματικών όπου τους διαβεβαιώνουν ότι θα τους στείλουν τρόφιμα και ότι σχεδιάζεται η απελευθέρωσή τους. Πράγματι λίγες μέρες μετά μοιράζονται αλεύρι, κονσέρβες και ψωμάκια στους αιχμαλώτους. Ο μπάρμπα Στρατής μέχρι το τέλος της ζωής του θυμόταν τη λεπτομέρεια ότι τα ψωμάκια ζύγιζαν 100 δράμια. Τα πράγματα στο συγκεκριμένο στρατόπεδο συγκέντρωσης ήταν φρικτά, ο κόσμος υπέφερε από πείνα, ψείρες και αρρώστιες και σαν να μην έφταναν αυτά οι στρατιώτες έμπαιναν τα βράδια στις παράγκες και διάλεγαν τα ομορφότερα κορίτσια για να ικανοποιήσουν τις άρρωστες ορέξεις τους. Μια μέρα μάζεψαν όλους τους άνδρες από 16-60 χρονών, ο πατέρας, ο μεγάλος γιος και ο γαμπρός αρπάζονται και εξαφανίζονται, δεν ξαναγυρνούν πίσω. Απόγνωση για την μητέρα, το μικρό Στρατή και την κόρη που έμειναν πίσω.

Μετά από είκοσι μέρες οι εναπομείναντες αιχμάλωτοι μπαίνουν σε σειρά και μεταφέρονται πάλι στην Σμύρνη. Όσους φορούν ρούχα και παπούτσια που βρίσκονται κάπως σε καλή κατάσταση, τους αναγκάζουν να τα βγάλουν και τους υποχρεώνουν να περπατούν ημίγυμνοι. Στην Σμύρνη στοιβάζονται σε ένα μαντρότοιχο. Η τροφή τους περιοριζόταν σε ξεροκόμματα που τα πετούσαν οι στρατιώτες από τον μαντρότοιχο και οι πεινασμένοι αιχμάλωτοι τσακώνονταν για το ποιος θα τα πάρει. Τα ξεροκόμματα έπεφταν στις λάσπες, στα σκουπίδια και στα περιττώματα αλλά συνέχιζαν να είναι εξαιρετικό δώρο επιβίωσης αλλά και μήλο της έριδος μεταξύ των αιχμαλώτων.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό η κόρη γεννάει και η μάνα παίρνει το παιδί και το πετάει στα σκουπίδια, σκεπτόμενη πως ένα μωρό θα ήταν αδύνατο να ζήσει σε αυτές τις συνθήκες παρέα με την ανασφάλεια της καθημερινής απειλής για την δικιά τους ζωή. Η παραπάνω τραγική πρακτική φαίνεται πως ήταν διαδεδομένη μεταξύ των αιχμαλώτων που ήταν ετοιμόγεννες. Ρούχα για να τυλιχτεί το παιδί δεν υπήρχαν, οι γυναίκες ήταν ήδη πεινασμένες και έμοιαζαν με ανθρώπινα ράκη πράγμα που επηρέαζε άμεσα τον θηλασμό με την έλλειψη γάλατος. Όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό και απάνθρωπο, από την μεριά του θεατή, η ζωή εκείνων των ανθρώπων έπαιζε τραγικά παιχνίδια με ακόμα πιο απάνθρωπα διλήμματα ζωής και θανάτου σε καθημερινή βάση.

Η Φυγή

Μετά από ένα μήνα οι κρατούμενοι οδηγούνται, με συνοδεία ιππέων και διαχωρισμένοι από το υπόλοιπο πλήθος της πόλης με ένα σκοινί, στο λιμάνι της Σμύρνης ώστε να επιβιβαστούν σε πλοία με προορισμό ορισμένα λιμάνια ελληνικών πόλεων. Στο δρόμο δεν ήξεραν που οδηγούνται και μόνο όταν έφτασαν στην προβλήτα και είδαν τα πλοία που περίμεναν κατάλαβαν ότι ήρθε η ώρα να φύγουν και ξέσπασαν σε κλάματα χαράς.

Κάπου εκεί η μητέρα Βηθλεέμ με τα δυο παιδιά της τον Στρατή και την Τασία επιβιβάζεται μαζί με άλλους σε πλοίο που τους αφήνει στο Μεσολόγγι. Από τα 7 άτομα που απαριθμούσε οι οικογένεια είχαν μείνει 3. Μετά από μέρες στην πόλη του Αγρινίου ο μικρός γιος συναντάει ανέλπιστα τον πατέρα. Ο πατέρας έχοντας αποδράσει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης είχε επιβιβαστεί και αυτός σε πλοίο για το Μεσολόγγι. Τα βάσανα μόλις είχαν τελειώσει προς το παρόν… όχι όμως και ο πόνος που προκαλούν οι αναμνήσεις και η θύμηση των χαμένων δικών τους ανθρώπων. Ο αδερφός και ο γαμπρός τού Στρατή χάθηκαν για πάντα στα στρατόπεδα εργασίας.

Στο Αγρίνιο ένας οδηγός φορτηγού πείθει την οικογένεια να τους μεταφέρει στην Καλαμάτα. Η οικογένεια του Στρατή εγκαθίσταται στην παραλία κάτω από ένα αρμυρίκι. Στην αρχή τους αντιμετώπιζαν σαν άγρια θηρία, έρχονταν κόσμος να τους δει και τους έλεγαν τουρκόσπορους. Σιγά σιγά οι μόνιμοι κάτοικοι τους συνήθισαν, τους πρόσφεραν στέγη και δουλειά, όμως το μελάνι της ιστορίας συνέχισε να στιγματίζει το σώμα και την καρδιά του μπάρμπα Στρατή: λιμενεργάτης στην αιματοβαμμένη εξέγερση στην Καλαμάτα τον Μάιο του 1934, στρατιώτης και τραυματίας στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, αντάρτης στο τάγμα του Ταϋγέτου, βασανισμοί και πολλά χρόνια φυλακή.

Ο μπάρμπα Στρατής έφυγε από αυτή τη ζωή σε ηλικία 103 χρονών. Σε μία από τις βόλτες που κάναμε στην παραλία της Καλαμάτας, ένα χρόνο περίπου πριν φύγει, περάσαμε από το αρμυρίκι όπου η οικογένεια του είχε εγκατασταθεί, όταν είχε πρωτοέρθει στην πόλη. Το δέντρο αυτό ήταν το τέλος της μικρασιατικής του περιπέτειας και η αρχή για μια νέα ζωή σε ένα καινούργιο τόπο. Το αγκάλιασε και το φίλησε, σαν κάποιον συνομήλικο φίλο από τα παλιά, όπου μετά από χίλια κύματα ξαναβρίσκονται και ο καθένας κατάφερε να μείνει στην θέση του με αξιοπρέπεια. Μου είχε πει τότε: «Καμιά φορά που περνάω από εδώ το αγκαλιάζω, είναι ο μόνος φίλος που μου έχει απομείνει από εκείνα τα χρόνια».

Ελευθερόκοκκος

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.153, Οκτώβριος 2015

Πηγή: Anarchy Press